Samochód Ford Transit Custom typ FCC, z uwagi na swoje cechy konstrukcyjne, zasadne jest klasyfikować jako pojazd osobowy zgodnie z pozycją CN 8703. Jako pojazd przeznaczony w przeważającej mierze do przewozu osób, podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość naliczenia punktów karnych za dwa odrębne naruszenia w ramach jednego czynu, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Wynagrodzenie wypłacane w formie jednostek uczestnictwa funduszu inwestycyjnego stanowi przychód ze stosunku pracy, a momentem powstania przychodu jest umorzenie tych jednostek.
Osoba prawna dokonująca transakcji z podmiotami powiązanymi jest obciążona ryzykiem praktyk niefiskalnego określenia dochodu na mocy art. 11 u.p.d.o.p. Przepisy te umożliwiają jedynie korektę cen transferowych, a nie redefinicję transakcji; niewłaściwa interpretacja przez organ stanowi przekroczenie kompetencji ustawowych.
Prezydent m.st. Warszawy, działając jako reprezentant Skarbu Państwa, posiada legitymację do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
NSA podtrzymał wyrok WSA, stwierdzający nieważność uchwały Rady Miejskiej w B. odnośnie opłat za usunięcie pojazdu z drogi, z powodu deficytów uzasadnienia niezgodnych z wymogami u.p.r.d.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przepisy art. 10 ust. 5c ustawy o drogach publicznych pozwalają na dekategoryzację drogi powiatowej na gminną, jeśli nowa droga zastępuje starodroże, a kontrolowana uchwała Rady Powiatu została prawidłowo uzasadniona i pozbawiona uchybień prawnych.
Kumulacja kar za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu nie jest dopuszczalna, gdy naruszenie dotyczy przekroczenia 1,5 godziny, a stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego w tej kwestii jest niezgodne z nowelizacją ustawy o transporcie drogowym.
Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z powodu nieważności postępowania spowodowanej niepełną sentencją wyroku pozbawiającą stronę prawa do rozstrzygnięcia całości skargi.