Zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia dokonane przez NUS w trybie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej były nieważne, co skutkowało utrzymaniem w mocy wyroku WSA, uchylającego decyzję podatkową DIAS. Skarga kasacyjna została oddalona.

Działalność polegająca na urządzaniu gier na automatach poza kasynem bez wymaganych zezwoleń oraz ich organizowanie w wynajmowanych lokalach stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia wymierzenie kary pieniężnej.

Umowa o przygotowanie i prowadzenie zajęć szkoleniowych jest umową o świadczenie usług, podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, gdyż brak jej elementów charakterystycznych dla umowy o dzieło, tj. weryfikowalnego rezultatu.

Skargę kasacyjną należy oddalić, gdyż przewóz okazjonalny wymaga odpowiednich zezwoleń i licencji; niespełnienie wymagań technicznych pojazdu oraz brak wymaganych dokumentów uzasadnia nałożenie kary.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ustalenie obowiązku pilotowania jako odrębnego od warunków określonych dla zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym umożliwia niezależne nałożenie kary za brak pilotowania, gdyż cele tych regulacji są różne i związane z zapewnieniem bezpieczeństwa.

Brak wyraźnej informacji o państwie pochodzenia produktów na etykietach sprzedażowych w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 543/2011 i art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o organizacji rynków owoców i warzyw uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu nieodpowiadających wymaganiom produktów rolnych.

NSA uchylił wyrok WSA, uznając przewóz za regularny specjalny wymagający zezwolenia i oddalił skargę, stwierdzając właściwe zebranie dowodów przez inspektora.

Uznanie za obywatela polskiego może być odmówione, gdy cudzoziemiec poprzez swoje wcześniejsze zachowanie stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, co ocenia się na podstawie całokształtu dotychczasowej postawy cudzoziemca.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 2515/24, potwierdza zasadność skargi na bezczynność Wojewody, stwierdzając, że terminy zawieszenia przewidziane w przepisach dla cudzoziemców nie mogły usprawiedliwiać organu po 30 czerwca 2024 r.