Dla uznania choroby jako zawodowej wystarczające jest stwierdzenie istnienia warunków narażających oraz wysokie prawdopodobieństwo zawodowego charakteru, potwierdzone orzeczeniem lekarskim. Organ administracji działa w granicach takiego orzeczenia, chyba że wzbudza ono istotne wątpliwości.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu jest uzasadnione rażącym naruszeniem prawa, polegającym na zarejestrowaniu pojazdu o zmienionych parametrach technicznych bez zgody producenta, co naruszałoby zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej wydanej na podstawie nieważnego dowodu rejestracyjnego, który stał się taki na skutek wcześniejszego stwierdzenia nieważności decyzji, jest zgodne z prawem i słuszne z uwagi na brak podstawy prawnej do skutecznej rejestracji pojazdu.

Rejestracja pojazdu z naruszeniem przepisu § 14 ust. 4 pkt 2 r.r.p., polegająca na braku oświadczenia o homologacji od producenta, stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności takiej rejestracji.

Włączenie budynku do ewidencji zabytków z pominięciem czynnego udziału właściciela oraz nieuzasadnieniem wartości zabytkowych skutkuje bezskutecznością tej czynności.

Decyzja Prezydenta m.st. Warszawy o pozwoleniu na budowę, mimo drobnych naruszeń, nie stanowiła rażącego naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę, potwierdzając zgodność decyzji z miejscowym planem oraz ograniczenia w kompetencjach organów budowlanych.

Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego podlega oddaleniu, gdy wnioskodawca nie posiada przymiotu strony, a podstawy wznowienia nie zostały wykazane zgodnie z ustawowymi wymaganiami, takimi jak potwierdzenie fałszerstwa dowodów prawomocnym orzeczeniem sądu.

Zasadna i zgodna z prawem jest decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza Policji, gdy długotrwała absencja chorobowa dezorganizuje pracę jednostki i godzi w "ważny interes służby" w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Zmiana umowy w sprawie zamówienia publicznego z naruszeniem ustalonych warunków stanowi naruszenie dyscypliny finansów publicznych, nawet jeśli możliwość zmiany była przewidziana, ale nie spełniała warunków określonych w postępowaniu przetargowym.

Decyzja WSA uchylająca nałożenie kary pieniężnej jest wadliwa; NSA nakazuje ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując, iż brak zezwolenia kategorycznie wyklucza egzonerację.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. jest uzasadnione, gdy brak jest realnych perspektyw skutecznej egzekucji z majątku zobowiązanego, przewyższających koszty egzekucyjne.