Zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Przepis ten jednoznacznie wiąże odpowiedzialność z momentem powstania zobowiązania podatkowego z mocy prawa, a nie z datą wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania w kwocie

Przepis art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej wymaga wykazania zarówno obiektywnego zaniechania w postaci niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w odpowiednim czasie, jak i subiektywnego elementu winy członka zarządu. Wina ta może zostać wyłączona, jeżeli członek zarządu, przy zachowaniu należytej staranności, nie miał możliwości podjęcia działań w odpowiednim czasie z przyczyn od niego

Dla uznania wydatku za koszt podatkowy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wystarcza formalna rzetelność dokumentacji księgowej ani prawidłowe jej udokumentowanie. Kluczowe jest wykazanie, że wydatek ten spełnia kryteria materialnoprawne, tj. pozostaje w bezpośrednim lub pośrednim związku przyczynowo-skutkowym z osiąganiem przychodów, zachowaniem lub zabezpieczeniem

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest dokumentem o charakterze ogólnym, który nie stoi w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli organ planistyczny dokonuje jego interpretacji z uwzględnieniem lokalnych uwarunkowań i potrzeb, nie przekraczając granic władztwa planistycznego gminy.

Budowa farm fotowoltaicznych na gruntach rolnych wymaga szczególnego uzasadnienia i może zostać uznana za niezgodną z zasadą ochrony gruntów rolnych, jeśli inwestycja nie służy rolniczemu wykorzystaniu terenu i narusza wartości chronione przez przepisy o ochronie gruntów rolnych.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest aktem ogólnym, którego ustalenia są kierunkowe i mogą być różnie interpretowane na etapie uchwalania szczegółowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozostawiając władzy planistycznej gminy swobodę decyzji w ramach określonych władztwem planistycznym.