W kwestii zaliczania nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, zgodnie z art. 76 § 1 O.p., nadpłata zobowiązania podatkowego oraz jej oprocentowanie zaliczane są z urzędu, a zwrot nadpłaty może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy podatnik nie posiada zaległych zobowiązań podatkowych oraz nie występują bieżące zobowiązania podatkowe, z zastrzeżeniem, że organ podatkowy przy zaliczaniu nadpłaty zobowiązany

Nadpłata podatku wraz z jej oprocentowaniem podlega z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w ich braku podlega zwrotowi z urzędu. Organ podatkowy ma obowiązek dokonania takiego zaliczenia przed ewentualnym zwrotem nadpłaty, niezależnie od woli podatnika. Postanowienie o zaliczeniu nadpłaty na poczet zobowiązań podatkowych

Postanowienie o zaliczeniu nadpłaty podatku na poczet zobowiązań podatkowych ma charakter formalny i nie jest uzależnione od uznania organu podatkowego ani dyspozycji podatnika, lecz stanowi potwierdzenie wykonania czynności rachunkowo-technicznej koniecznej do kompensacji wzajemnych wierzytelności, co wynika z art. 76 § 1 i art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej.

Zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowych dokonywane jest z urzędu i nie zależy od uznania organu podatkowego ani od dyspozycji podatnika, a postanowienie w sprawie takiego zaliczenia ma charakter formalny i potwierdza dokonanie czynności rachunkowo-technicznej. Zwrócenie nadpłaty możliwe jest tylko, gdy podatnik nie posiada zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych.

W kwestii rozliczeń podatkowych nadpłat zobowiązań podatkowych, organ podatkowy jest zobowiązany do zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych lub bieżących zobowiązań podatnika z urzędu, zgodnie z obowiązującymi przepisami Ordynacji podatkowej, niezależnie od dyspozycji podatnika (art. 76 § 1 O.p.), a postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty ma charakter formalny i potwierdza wykonanie

Art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, który dotyczy przywrócenia terminów, odnosi się wyłącznie do postępowań administracyjnych prowadzonych na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie do postępowań podatkowych. Prawo podatkowe jest autonomiczną gałęzią prawa publicznego i nie należy utożsamiać go z prawem administracyjnym w kontekście zastosowania przepisów ustawy COVID-19.

Zgodnie z art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym, nie jest możliwe nałożenie dwóch kar pieniężnych na ten sam podmiot za to samo naruszenie, jeżeli naruszenie to jest wymienione zarówno w załączniku nr 3, jak i nr 4 tej ustawy. W takiej sytuacji przewidziana jest tylko jedna kara.

Wykładnia pojęcia 'odprawa podróżnych' w kontekście udostępniania stacji pasażerskiej wymaga uwzględnienia szerokiego zakresu czynności związanych z obsługą podróżnych, nie ograniczając się jedynie do formalności urzędowych czy sprzedaży biletów, ale obejmując również dostęp do peronów, poczekalni i innych powierzchni służących podróżnym.

Zgodnie z art. 27 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o prawie własności przemysłowej, ocena przemysłowej stosowalności wynalazku i jego należytego ujawnienia powinna być przeprowadzona z perspektywy znawcy dziedziny, opierając się na całościowym ujęciu zastrzeżeń, opisu i rysunków wynalazku. Brak możliwości odtworzenia wynalazku przez znawcę z powodu niedostatecznego ujawnienia musi być udowodniony przez

Kara pieniężna za nielegalny demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji, nałożona na podstawie ustawy o recyklingu pojazdów, jest uzasadniona, jeśli organ wykazał realne zagrożenie dla środowiska oraz prawidłowo miarkował karę, uwzględniając skalę nielegalnej działalności. Teza od Redakcji

Brak prawidłowego powiadomienia pełnomocnika strony o terminie rozprawy oraz nienależyte rozpatrzenie wniosków dowodowych mogą stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia orzeczenia i ponownego rozpoznania sprawy. Teza od Redakcji