Zgodność z prawem przedłużenia terminu zwrotu VAT wymaga dokładnego uzasadnienia i może dotyczyć jedynie kwoty rzeczywiście spornej; w innych przypadkach przedłużenie jest nieuzasadnione.

Plan miejscowy gminy Liszki w zakresie dotyczącym terenów 3U1 i 6KDD1 nie narusza ustaleń Studium, a zaskarżone uchwały nie przekraczały władztwa planistycznego gminy. Wyrok WSA został uchylony i skarga oddalona.

Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do oceny zasadności ostatecznej decyzji administracyjnej nakładającej obowiązek wykonania robót budowlanych; obowiązek ten podlega przymusowemu wykonaniu.

Postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki wymaga ustalenia zarówno przesłanek pozytywnych odpowiedzialności, jak i braku przesłanek egzoneracyjnych przewidzianych w art. 116 Ordynacji podatkowej.

Działając na podstawie art. 89 i 90 ustawy o grach hazardowych, członkowi zarządu spółki organizującej nielegalne gry hazardowe można wymierzyć maksymalną karę pieniężną, uwzględniając głównie skalę działalności i czas trwania naruszenia, bez konieczności wykazywania szczegółowych deliktów.

NSA uchylając wyrok i postanowienie, podkreślił konieczność istnienia obiektywnych przesłanek do przedłużenia zwrotu VAT, zakwestionował pełne wstrzymywanie zwrotu bez wyraźnego oparcia o wątpliwości uzasadniające takie działanie.

Zaliczenie wpłaty na poczet najstarszego zobowiązania podatkowego, mimo wskazania przez podatnika innego tytułu, jest prawidłowe, gdy decyzja wymiarowa zmienia wcześniejsze deklaracje i wskazuje inną kolejność zobowiązań (art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej).

Przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT wymaga wskazania istotnych wątpliwości uzasadniających weryfikację zasadności zwrotu. Naruszenie tej zasady przez organ podatkowy może skutkować uchyleniem postanowienia o przedłużeniu zwrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT musi być dobrze uzasadnione i ograniczone do kwot budzących wątpliwości, zakwestionowanie całości deklarowanej kwoty było nieuzasadnione i naruszało prawo materialne, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego orzeczenia.

Decyzja rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem § 18 ust. 6 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2017 r., skutkująca nieważnością; brak oświadczenia producenta o homologacji zmienionego pojazdu nie może być akceptowany w praworządnym państwie.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił orzeczenia organów administracyjnych niższej instancji uznając, że kwestia legitymacji stron powinna być każdorazowo badana w procesie wznowionym, a nie na etapie wstępnej oceny wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej P. S.A. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 2 marca 2023 r., odmawiającą nabycia prawa własności i użytkowania wieczystego. Brak wystarczających dowodów na istnienie infrastruktury kolejowej na datę 28 lutego 2003 r. wyklucza uwłaszczenie.

Brak doręczenia pism procesowych uczestnikowi postępowania stanowi podstawę nieważności postępowania administracyjnego, prowadząc do uchylenia wyroku i konieczności rozpatrzenia sprawy ponownie przez sąd I instancji.

W wypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, sąd musi uwzględnić całokształt okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, przy czym zastosowanie instytucji uprawdopodobnienia umożliwia przywrócenie terminu w sytuacji, gdy strona nie dochowała należytej staranności.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT musi być szczegółowo uzasadnione, a organy podatkowe powinny weryfikować rzeczywiste przesłanki dla wstrzymywania zwrotu na czas nieokreślony.

Brak prawidłowego doręczenia decyzji organu egzekucyjnego likwidatorowi spółki uniemożliwia przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a co za tym idzie, powoduje wygaśnięcie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

Zaliczenie wpłaty podatkowej na poczet najstarszej zaległości jest prawidłowe, jeżeli nie wynika wyraźna dyspozycja podatnika, niezależnie od późniejszego zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak zasadnych podstaw.

Dla uzyskania ulgi prowzrostowej określonej w art. 18eb ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych niezbędne jest, aby produkty były wytworzone przez podatnika bez pośrednictwa podmiotów zewnętrznych. Produkty zlecone do produkcji zewnętrznym wykonawcom nie spełniają tego kryterium.

NSA orzekł, że uchwała Rady Gminy D. była częściowo nieważna, jeśli chodzi o wyznaczenie drogi wewnętrznej, ale pozostałe ograniczenia dotyczące zabudowy uznano za zgodne z prawem, uznając je za proporcjonalne i konieczne do ochrony interesów publicznych.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT przez organ podatkowy, bez wskazania uzasadnionych przyczyn dotyczących całości kwoty, stanowi naruszenie przepisów ustawy o VAT. Organ podatkowy musi dokładnie uzasadnić potrzebę dalszej weryfikacji jedynie w zakresie rzeczywiście spornym.

Postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji doręczonej minimum 30 lat przed wszczęciem, umarza się z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Organ nie ma uprawnień do oceny konstytucyjności przepisów, a sądy administracyjne nie mogą zastosować bezpośrednio Konwencji o ochronie praw człowieka do decyzji sprzed 1993 r.

Postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT powinno być adekwatnie uzasadnione, wskazując istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu, a jego zakres powinien być odpowiedni do rzeczywistych wątpliwości. Organ odwoławczy nie może przedłużać terminu zwrotu bez dostatecznego uzasadnienia, które dotyczyłoby konkretnej części kwoty spornego zwrotu.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie ustaleń kontroli jest zgodne z prawem, a kontrolowany podmiot ma obowiązek dostosować swoją działalność do określonych przepisów ochrony środowiska, niezależnie od przedstawionych zarzutów skargi kasacyjnej.

Jeżeli uprawnienie określone w decyzji administracyjnej wygasło z powodu upływu zastrzeżonego terminu, decyzja nie podlega zmianie w trybie art. 155 k.p.a., nawet gdy przemawiają za tym interes społeczny i słuszny interes strony.