Pracownik wykonujący pracę w co najmniej dwóch państwach członkowskich podlega ustawodawstwu państwa, w którym znajduje się siedziba jego pracodawcy, pod warunkiem, że praca nie jest wykonywana wyłącznie w jednym z tych państw i że istotne więzi z tym państwem zostały odpowiednio ustalone.

Jako pracownik tymczasowo wykonujący pracę w dwóch lub więcej państwach członkowskich podlega się ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym prowadzi się znaczącą działalność, zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. b (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004, które określa zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Reklamą aptek i ich działalności jest każdy przekaz mający na celu zachęcenie do korzystania z usług apteki lub zakupu produktów w niej oferowanych, z wyłączeniem informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki, co jest zabronione na mocy art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego.

W sprawie związanej z wygasaniem pozwoleń wodnoprawnych, decyzja stwierdzająca ich wygaśnięcie ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że wygaśnięcie następuje z mocy prawa po upływie określonego okresu czasu, a brak decyzji potwierdzającej wygaśnięcie nie wpływa na możliwość nałożenia opłaty za korzystanie z zasobów wodnych bez pozwolenia.

Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego, z mocy art. 11 ustawy nowelizacyjnej z 2005 r., ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że skutek w postaci wygaśnięcia uprawnień do korzystania z wód następuje z mocy prawa, a ewentualna decyzja tylko ten stan potwierdza, uzasadniając tym samym możliwość naliczenia opłaty podwyższonej za korzystanie z wód bez odpowiedniego

Umowa o prowadzenie zajęć dydaktycznych, które wymagają staranności i są cykliczne, nie spełnia kryteriów umowy o dzieło i podlega przepisom o świadczeniu usług, co skutkuje objęciem obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym.

Umowy, które nie przewidują określonego rezultatu w postaci zindywidualizowanego dzieła zgodnie z art. 627 k.c., ale obejmują wykonanie czynności starannego działania, stanowią umowy o świadczenie usług, do których stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu, skutkując podleganiem obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Organ administracji publicznej, do którego organizacja społeczna zgłasza żądanie wszczęcia postępowania z urzędu na podstawie art. 31 § 1 k.p.a., jest zobowiązany do formalnego rozpoznania tego żądania poprzez wydanie postanowienia, niezależnie od tego, czy dane postępowanie – jak postępowanie z art. 114 Prawa oświatowego – może być wszczynane wyłącznie z urzędu.

Umowy związane z przygotowaniem i prowadzeniem zajęć dydaktycznych, bez wyraźnego rezultatu ucieleśnionego w umowie, kwalifikują się jako umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu, a nie jako umowy o dzieło.

Odmienna wykładnia przepisów prawa nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeśli okoliczności faktyczne były znane organowi w dniu wydania decyzji.

Decyzja administracyjna wydana na podstawie norm rozporządzenia z 1945 r. może stanowić podstawę legitymacji do uczestniczenia jako strona w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej, nawet w przypadku wpisu Skarbu Państwa do księgi wieczystej, jeżeli decyzja ta wyłącza nieruchomość spod działania dekretu PKWN.

Nieruchomości nieoddane w zarząd lub użytkowanie państwowej jednostki organizacyjnej przed dniem 27 maja 1990 roku, z mocy prawa należą do terenowych organów administracji państwowej i podlegają komunalizacji.

Przejście prawa własności nieruchomości na Skarb Państwa na podstawie międzynarodowych umów i decyzji administracyjnych ma charakter deklaratoryjny, a organy administracji publicznej oraz sądy są nimi związane, co ma znaczenie prejudycjalne w postępowaniach dotyczących komunalizacji.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego przez przedsiębiorstwo na podstawie art. 34 ustawy o komercjalizacji nie jest możliwe w przypadku, gdy nieruchomość obejmuje pas drogi publicznej, a obowiązek dokonania podziału nieruchomości leży po stronie wnioskodawcy.

Decyzje organów administracyjnych dotyczące zmian w ewidencji gruntów muszą być poprzedzone poprawnym postępowaniem umożliwiającym stronom przedstawienie swojego stanowiska, nawet w warunkach proceduralnego odstępstwa związanych z wyjątkowymi okolicznościami, jak stan epidemii.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wyłącznie osobom, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, oraz niespokrewnionym rodzinom zastępczym niezawodowym, które nie otrzymują wynagrodzenia za sprawowaną opiekę.

Określona w art. 30 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Sztokholmie dnia 19 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 26, poz. 193) zasada rozstrzygania rozbieżności przy interpretacji jej przepisów w oparciu o tekst w języku angielskim

Regulacje przewidziane w art. 8 ust. 1 pkt 4 oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 864 ze zm.) nie uprawniają organów podatkowych do prowadzenia jedynie ograniczonego postępowania obejmującego bezpośredniego dostawcę podatnika. Przeciwnie, w sytuacji gdy podatnik przedstawia stosowne dowody, organ jest zobowiązany do dokonania ustaleń w

Trzydziestoletni termin określony w art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. do umarzania postępowań administracyjnych zapewnia stabilność i pewność prawa, zgodnie z zasadami konstytucyjnymi, nie naruszając jednocześnie prawa strony do sądu w przypadku aktów administracyjnych, które weszły do obrotu prawnego.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie pobierającej rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy; osoba taka musi zrezygnować z jednego ze świadczeń.

Nieruchomości dowłaszczone wraz z wywłaszczonymi na wniosek inwestora mogą podlegać zwrotowi tylko wtedy, gdy wykazano zbędność dla celu wywłaszczenia działek pierwotnie wywłaszczonych; 'dowłaszczenie' pozostaje zbędne od początku z punktu widzenia celu wywłaszczenia.

Aby jednostka samorządu terytorialnego mogła nabyć z mocy prawa własność nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, musi wykazać spełnienie łącznie wszystkich przesłanek określonych w art. 73 ust. 1 ustawy, co obejmuje m.in. fakt, że nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną i pozostawała pod władztwem publicznym, niezależnie od prac porządkowych podejmowanych przez właścicieli.

Do nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną konieczne jest wykazanie faktycznego zajęcia nieruchomości i władania przez jednostki publiczne według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., przy czym wydanie decyzji w trybie art. 73 ust. 1 ustawy jest możliwe jedynie na podstawie jednoznacznych i niebudzących wątpliwości dowodów.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ocena przymiotu strony wymaga indywidualnego rozważenia, czy decyzje administracyjne wydane w innych postępowaniach mogą wpływać na ustalenie interesu prawnego skarżącego. W przypadku nieruchomości ujawnianych w księdze wieczystej, organ administracji jest zobowiązany do rozważenia skutków wcześniejszych decyzji, które mogą wykazać