Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, z tytułu sprawowania opieki nad osobą w związku małżeńskim, przysługuje innej osobie niż współmałżonek jedynie wtedy, gdy współmałżonek osoby wymagającej opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Jeżeli termin przedawnienia czynu karalnego upływa przed wydaniem prawomocnego wyroku na skutek przedawnienia, sąd zobowiązany jest uchylić zaskarżony wyrok i umorzyć postępowanie, zgodnie z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.

Karalność wykroczenia ustała z upływem 2 lat od zakończenia roku od jego popełnienia, gdy w tym okresie wszczęto postępowanie, co wymaga umorzenia postępowania sądowego w tej sprawie, jeśli okres ten minął przed wydaniem orzeczenia przez sąd.

Decyzja o przyznaniu zasiłku okresowego na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej jest uznaniowa, a jej obligatoryjność uzależniona jest od faktycznego wystąpienia potrzeby, której osoba nie jest w stanie przezwyciężyć mimo spełnienia przesłanek dochodowych i uzasadnionych okoliczności.

Umorzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest uzasadnione, jeżeli na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a uchwała nowelizująca te zasady nie weszła do obrotu prawnego z powodu rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego jej nieważność.

Informacje o wydatkach publicznych, w tym na reklamę, dokonywane przez państwowe jednostki organizacyjne, stanowią informację publiczną, którą organ zobowiązany jest udostępnić w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowania pracy dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wymaga, aby między opieką a brakiem pracy istniał bezpośredni związek przyczynowy, a także by opieka rzeczywiście uniemożliwiała podjęcie działalności zawodowej. Inne osoby zobowiązane do alimentacji nie mogą być podstawą do odmowy świadczenia, jeśli wnioskodawca faktycznie sprawuje opiekę.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje tylko w sytuacji, gdy istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.

Wyrok łączny nie powinien naruszać zasady sumowania kar jednostkowych, a błędna interpretacja przepisów dotyczących utraty mocy wyroku łącznego oraz dolnej i górnej granicy kary łącznej może prowadzić do niezgodności z prawem, wymagającej korekty przez wyższą instancję sądową.

Obecność podejrzanego na rozprawie, w sprawach dotyczących umorzenia postępowania z powodu niepoczytalności i stosowania środków zabezpieczających, jest obowiązkowa, a jej brak stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą.

Przyznanie zasiłku okresowego na podstawie ustawy o pomocy społecznej, mimo spełnienia przesłanek pozytywnych, jest uznaniowe i zależy od oceny możliwości pokonania trudności przy wykorzystaniu posiadanych zasobów, uwzględniając zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasoby finansowe ośrodków pomocy społecznej.

W sytuacji skazania za przestępstwa z art. 202 § 4a k.k., sędzia jest zobligowany do obligatoryjnego orzeczenia świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, zgodnie z art. 43a § 3 k.k., nawet jeśli orzeczenie wyroku następuje na podstawie art. 387 k.p.k., bez przeprowadzania rozprawy.

Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o skazanie bez przeprowadzania postępowania dowodowego powinien zapewnić, że wniosek ten uwzględnia wszystkie obligatoryjne środki karne przewidziane przez prawo materialne, a ich pominięcie stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające uchylenie wyroku.

Dochody uzyskiwane przez uczelnie niepubliczne z działalności edukacyjnej, oświatowej oraz związanej z kształceniem studentów, prowadzonej zgodnie z celami statutowymi, mogą korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pod warunkiem ich przeznaczenia na cele statutowe, nawet jeśli działalność ta ma charakter odpłatny.

Dla ustalenia zgodności z zasadą dobrego sąsiedztwa określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uwzględnieniu podlega jedynie legalna zabudowa istniejąca na działkach sąsiednich, co oznacza, że zabudowa nielegalna nie może stanowić punktu odniesienia w tej ocenie, nawet jeżeli brakuje decyzji o jej rozbiórce.

Decyzja o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w kontekście przepisów dotyczących pandemii COVID-19 jest uzasadniona, gdy zagrożenie zdrowia publicznego towarzyszy brak możliwości przeprowadzenia rozprawy z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Realizacja celu wywłaszczenia zgodnego z decyzją wywłaszczeniową wyklucza możliwość zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

Substancja wytworzona w procesie produkcyjnym, która nie została jednoznacznie uznana w uregulowaniach prawnych jako produkt, a która była ewidencjonowana jako odpad, jest traktowana jako odpad do czasu uzyskania formalnego potwierdzenia zmiany jej statusu.

Zgodnie z art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy. Przepis ten wskazuje przesłankę spełnienie, której powoduje

Ubezpieczonemu, który pozostawał w zawodowej służbie wojskowej przed dniem 2 stycznia 1999 r. i pobiera emeryturę wojskową wynoszącą 75% podstawy jej wymiaru, obliczoną bez uwzględnienia okresów składkowych i nieskładkowych, z których tytułu jest uprawniony również do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez niego, zgodnie z art. 95

Dla ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od ilości zużytej wody, nie zawsze jest wymagane odprowadzanie ścieków do sieci kanalizacyjnej. Właściciele przydomowych oczyszczalni ścieków mogą korzystać z metodyki wodnej, jeśli ilość bezpowrotnie zużytej wody jest ustalana na podstawie zalegalizowanego wodomierza, co nie narusza zasady równości z art. 32 Konstytucji RP.

Pośredni zakaz reformationis in peius zgodnie z art. 443 k.p.k. uniemożliwia wydanie orzeczenia surowszego od uchylonego, gdy uchylenie nastąpiło z mocy środka zaskarżenia wniesionego wyłącznie na korzyść oskarżonego. Orzeczenie takie należy uchylić, gdy zwiększa ono realne dolegliwości na oskarżonego w stosunku do uchylonego rozstrzygnięcia.

Kara łączna nie może być surowsza niż suma kar jednostkowych orzeczonych za poszczególne przestępstwa, zgodnie z art. 86 § 1 k.k., co stanowi normatywny limit dla orzekania kary łącznej.

Wydanie wyroku nakazowego w postępowaniu o wykroczenia jest niedopuszczalne, jeśli okoliczności czynu i wina obwinionego budzą wątpliwości i wymagają wyjaśnienia w toku postępowania dowodowego, co wynika z naruszenia art. 93 § 2 k.p.s.w.

Cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie prawomocnego wyroku sądu karnego jest obowiązkiem organu administracyjnego, niezależnie od złożenia wniosku o kasację do Sądu Najwyższego, gdyż kasacja nie powoduje automatycznego wstrzymania wykonalności wyroku.