Wniosek o zawezwanie do próby ugodowej nie przerywa biegu przedawnienia, jeśli jego celem nie jest rzeczywiste dochodzenie roszczenia, lecz jedynie wydłużenie okresu jego zaskarżalności. Każde kolejne zawezwanie do próby ugodowej wymaga oceny pod kątem realnych przesłanek prowadzących do zawarcia ugody, a jego skutek nie wynika automatycznie z samego faktu złożenia wniosku.

Decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego powinna być skierowana do właściwego podmiotu, którego należy ustalić z uwzględnieniem tego, kto był inwestorem obiektu oraz czy obiekt jest trwale związany z gruntem. Brak wyjaśnienia tych okoliczności stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Adresatem decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego powinien być inwestor, właściciel lub zarządca, przy czym wybór adresata musi być dokonany zgodnie z posiadanym przez niego tytułem prawnym umożliwiającym wykonanie decyzji.

Organy administracyjne nakładające obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego muszą dokładnie ustalić status prawny obiektu oraz adresata decyzji, uwzględniając, kto był inwestorem oraz czy istnieje związek obiektu z gruntem.

Pozbawienie strony możliwości obrony jej praw, poprzez niewłaściwe powiadomienie o posiedzeniu niejawnym i nieumożliwienie złożenia stanowiska przed sądem, skutkuje nieważnością postępowania sądowoadministracyjnego zgodnie z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., co jest podstawą do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zmiana decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie art. 155 k.p.a. jest niedopuszczalna, gdy sprzeciwia się temu szczególna regulacja dotycząca własności wynikająca z ustawy drogowej.

Prawo do rekompensaty wynikające z ustawy zabużańskiej przysługuje zarówno właścicielom nieruchomości na dzień 1 września 1939 r., jak i spadkobiercom oraz nabywcom tych nieruchomości po wybuchu II wojny światowej, jeśli spełniają łącznie przesłanki przewidziane w ustawie.

Przy wykładni przepisów prawa dotyczących obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, organy administracji oraz sądy są zobowiązane uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niekonstytucyjność stosowanego przelicznika 1/30 w kontekście ochrony prawa do urlopu, dokonując interpretacji w sposób, który nie narusza konstytucyjnych zasad i gwarancji.

Interpretacja przepisów prawa musi uwzględniać nie tylko literalne znaczenie tekstu ustawy, ale także cel ustawodawcy oraz orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, aby zagwarantować konstytucyjność i prawidłowe zastosowanie prawa, w tym przypadku dotyczącego zasad obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.

Instytucje systemu rozwoju, realizujące zadania publiczne poprzez zarządzanie majątkiem publicznym lub wykonywanie zadań powierzonych przez organy administracji, są zobowiązane do udostępniania informacji publicznej, gdyż działają w sferze funkcji publicznych analogicznie do organów administracji publicznej.

Przepisy o charakterze intertemporalnym dotyczące obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy powinny być interpretowane z uwzględnieniem wyroków Trybunału Konstytucyjnego oraz konstytucyjnej zasady powszechnej mocy obowiązującej tych wyroków, co implikuje wyłączenie zastosowania niekonstytucyjnych współczynników obliczeniowych, ustanowionych w ustawach przed

1. Dokonując wykładni art. 135 p.p.s.a. zauważyć należy, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa np. w stosunku do decyzji administracyjnych obu instancji (a zatem podjętych w granicach sprawy, której dotyczy skarga), jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, niezależnie od tego, czy skarżący na etapie postępowania odwoławczego zaskarżył decyzję pierwszoinstancyjną

W pojęciu 'zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy', wynikających z art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, nie mieści się 'wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu', lecz normy prawne kształtujące ogólnie zakres prawa do urlopu i w konsekwencji prawa do ekwiwalentu, nie dotyczą jednak metody jego obliczania.

W przypadku ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, 'zasady' oznaczają ogólne normy prawne determinujące prawo do urlopu i do ekwiwalentu, a nie konkretną metodę obliczania wysokości tego ekwiwalentu.

Decyzja o warunkach zabudowy powinna dotyczyć całej działki ewidencyjnej, a nie jej fragmentu, chyba że wyjątkowe okoliczności uzasadniają inaczej.

Obowiązek określenia minimalnej liczby miejsc do parkowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w tym miejsc dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, dotyczy tylko tych obszarów, które są przeznaczone pod drogi publiczne lub na których przewiduje się strefy zamieszkania czy strefy ruchu.

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, osoba uprawniona może wybrać tylko jedno z tych świadczeń, a prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się od miesiąca, w którym wpłynął wniosek.

W ocenie wpływu instalacji radiokomunikacyjnych na środowisko decydująca jest analiza równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczanej dla pojedynczej anteny, nie zaś sumowanie mocy z kilku anten wchodzących w skład instalacji.

W procesie interpretacji przepisów dotyczących zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy niezbędne jest odróżnienie ogólnych norm prawnych kształtujących prawo do urlopu i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop od przepisów szczegółowych definiujących metody obliczania jego wysokości.

Członek zarządu po powołaniu go w skład zarządu spółki ma obowiązek zapoznać się z jej stanem finansowym, analizować go na bieżąco i w przypadku, gdy zachodzą ku temu przesłanki złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby uchronić się przed odpowiedzialnością za długi tej spółki. Z biernej postawy, czy też niedbalstwa członka zarządu, nie można wywodzić podstaw do zwolnienia z odpowiedzialności za zaległości

Dopuszczenie się przez organ administracji skarbowej przewlekłości w prowadzeniu postępowania odwoławczego w przedmiocie podatku VAT, z rażącym naruszeniem prawa, poprzez systematyczne niewydawanie decyzji w terminach, uzasadnia przyznanie stronie odszkodowania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Dla odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki nie ma znaczenia ani kwestia podziału zadań między członkami zarządu, czy też niezajmowanie się przez jednego członka zarządu sprawami spółki. Tego typu okoliczności nie stanowią przesłanek do wyłączenia tej odpowiedzialności. Osoba podejmująca się piastowania funkcji członka zarządu powinna zdawać sobie sprawę, że charakter prawny

Organ powinien przedstawić w decyzji chronologię zdarzeń i ocenić w pierwszym rzędzie, czy w sprawie doszło do instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, aby następnie sąd administracyjny miał podstawę przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w tym do oceny czy w sprawie doszło do przedawniania

Uchwała miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalona przez organ gminy, jeśli jest zgodna z obowiązującym studium i nie ingeruje nadmiernie w prawo własności, nie narusza prawa nawet, jeśli w wyniku jej realizacji utrzymana zostaje funkcja produkcyjno-usługowa działki sąsiedniej, jeśli działka ta była uprzednio wykorzystywana w taki sposób.