Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zależy od rzeczywistego braku zatrudnienia spowodowanego rezygnacją lub niepodejmowaniem pracy zarobkowej, co wymaga szczegółowego ustalenia, czy zakres opieki nad osobą niepełnosprawną wyklucza możliwość podjęcia stałego zatrudnienia (art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych).

Ocena swobodna dowodów przez organy podatkowe, jeśli jest dokonana zgodnie z zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, jest zasadna nawet w przypadku braku fizycznej możliwości przeprowadzenia wszystkich dowodów ze względu na likwidację kontrahenta.

Zakres sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną powinien być adekwatny do jej potrzeb i może wykluczać możliwość podjęcia pracy zarobkowej przez opiekuna. Fakt posiadania rodzeństwa zobowiązanego do alimentacji względem osoby niepełnosprawnej nie stanowi negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli rzeczywisty opiekun faktycznie sprawuje pełną opiekę.

Dla ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie ma znaczenia, od kiedy utrzymuje się rezygnacja z zatrudnienia, a istotne jest, czy na dzień złożenia wniosku opieka nad osobą niepełnosprawną uniemożliwia podjęcie zatrudnienia.

Wnioski o wprowadzenie projektu dokumentu rządowego do wykazu prac legislacyjnych albo wykazu prac programowych Rady Ministrów stanowią informację publiczną, której udostępnienie na wniosek obowiązane są są organy administracji publicznej.

Regionalne oddziały Telewizji Polskiej S.A. są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, w tym dotyczącej dysponowania budżetem i wydatkami, jako że realizują zadania publiczne i dysponują majątkiem publicznym.

Zarzuty skargi kasacyjnej muszą być prawidłowo skonstruowane i oparte na konkretnej błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego, a nie na kwestionowaniu ustaleń faktycznych sprawy (art. 174 ppsa).

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie niepodejmującej zatrudnienia lub rezygnującej z niego w związku z koniecznością stałej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a zakresem opieki objęte są również codzienne czynności życiowe oraz gotowość do niesienia pomocy.

Aby przyznać świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, konieczne jest wykazanie, że sprawowana opieka wyklucza całkowicie możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej.

Uchwały organów samorządowych dotyczące zasad i trybu przeprowadzania konsultacji społecznych, które wymagają podania danych osobowych w celu weryfikacji uczestników, nie naruszają RODO, jeżeli udział w konsultacjach jest dobrowolny a osoba wyraża zgodę na przetwarzanie swoich danych.

Do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie wystarcza sama obecność w rodzinie innych osób spokrewnionych, jeśli te osoby nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego z wymagającym opieki.

Aby usunąć negatywną przesłankę wykluczającą możliwość przysługiwania świadczenia pielęgnacyjnego, osoba posiadająca prawo do emerytury musi je zawiesić. Wyboru tego można dokonać przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury.

Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, jest legitymowanie się przez współmałżonka tej osoby orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; faktyczna niemożliwość sprawowania opieki przez współmałżonka nie eliminuje negatywnej przesłanki uzyskania tego świadczenia.

Aby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, konieczne jest wykazanie, że zakres opieki nad osobą niepełnosprawną jest na tyle szeroki, iż obiektywnie uniemożliwia podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. Samo wydanie orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym nie jest wystarczające do przyznania tego świadczenia.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, przysługuje od daty, w której wydano orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności małżonka osoby wymagającej opieki, a nie od daty stwierdzenia istnienia niepełnosprawności.

Zgodnie z art. 24d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty usług programistycznych świadczonych w ramach samodzielnych działalności gospodarczych mogą zostać zaliczone do wydatków określonych pod lit. a wskaźnika nexus, jeśli są one związane bezpośrednio z prowadzoną przez podatnika działalnością badawczo-rozwojową.

Pojęcie 'samotnego wychowywania' w kontekście ulgi podatkowej dla rodziców rozwiedzionych i wychowujących dzieci należy rozumieć jako wychowywanie dziecka przez rodzica w odosobnieniu od drugiego rodzica, bez konieczności wykluczenia opieki drugiego rodzica przez cały rok podatkowy, co jest zgodne z celami polityki prorodzinnej państwa.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego przez sąd administracyjny nie powoduje automatycznie nieważności decyzji administracyjnych wydanych na jego podstawie; wymaga to uruchomienia odrębnego trybu wzruszenia tych rozstrzygnięć zgodnie z art. 147 § 2 PPSA.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie powoduje automatycznej nieważności aktu administracyjnego wydanego na jego podstawie; wymaga to odrębnej oceny zgodnie z art. 147 § 2 p.p.s.a., z uwzględnieniem zasad stabilności obrotu prawnego oraz ochrony praw nabytych.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego przez sąd administracyjny nie wywołuje automatycznie skutku nieważności aktów administracyjnych wydanych na jego podstawie; takie akty podlegają wzruszeniu w trybie właściwych postępowań administracyjnych.

Na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) ustawy o kierujących pojazdami, starosta ma obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, gdy zostaną wydane orzeczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzające przeciwwskazania do kierowania pojazdami, a decyzja ta ma charakter związany i nie podlega umorzeniu na wniosek skarżącego.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie skutkuje automatycznym stwierdzeniem nieważności rozstrzygnięć administracyjnych wydanych na jego podstawie, które podlegają wzruszeniu w trybie przewidzianym przez postępowanie administracyjne lub postępowanie szczególne (art. 147 § 2 ppsa).

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie skutkuje automatycznie nieważnością decyzji administracyjnych wydanych na jego podstawie; konieczne jest ich wzruszenie w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym.

Podmiot ubiegający się o dotację na pokrycie bieżących kosztów działalności gospodarczej musi na określony dzień faktycznie prowadzić działalność gospodarczą w zakresie wskazanym w przepisach regulujących udzielanie takich dotacji. Nieprawdziwe oświadczenie dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej skutkuje odmową przyznania dotacji.