W świetle art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, publiczna wiarygodność ksiąg wieczystych chroni prawo wpisane do księgi przed zakwestionowaniem w postępowaniu administracyjnym, co potwierdza zasadę, że kwestie własności nieruchomości rozstrzygane są wyłącznie w ramach postępowania cywilnego.

W świetle art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy ma prawo uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie jest determinowany wyłącznie przez posiadanie tej nieruchomości przez przedsiębiorcę, lecz powinien być oparty również na faktycznym lub potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej.

W przypadku ustalania obowiązku partycypacji w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, organ administracyjny powinien dokonać oceny, czy i w jakim zakresie poszczególne podmioty odnoszą korzyści z funkcjonowania tych urządzeń, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach prawa wodnego, co wymaga uwzględnienia konkretnych okoliczności sprawy.

Na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, odstępstwo od warunków zezwolenia na usunięcie drzew i dokonanie nasadzeń zastępczych w sposób inny niż przewiduje zezwolenie, bez wcześniejszego uzyskania zmiany decyzji w tym zakresie, nie może być samodzielnie oceniane przez stronę jako spełnienie obowiązków nałożonych zezwoleniem.

W sprawach dotyczących kwestionowania prawa do odliczenia podatku VAT, organy podatkowe muszą przeprowadzić pełne i rzetelne postępowanie dowodowe, włączając do niego wszystkie istotne dowody, również te pochodzące z innych postępowań. Samodzielna i wszechstronna ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest kluczowa do ustalenia faktycznego charakteru transakcji i roli podatnika w nich, a niedokonanie

Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi wystarczającą przesłankę do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Zaprzestanie korzystania z budowli wynikające z przyczyn organizacyjnych, funkcjonalnych czy prawnych, ale nieodznaczające się cechą trwałości (ostateczności) nie może uzasadniać odstąpienia od opodatkowania tych obiektów, które wypełniają ustawowo określone cechy przedmiotu opodatkowania.

Zaprzestanie korzystania z budowli wynikające z przyczyn organizacyjnych, funkcjonalnych czy prawnych, ale nieodznaczające się cechą trwałości (ostateczności) nie może uzasadniać odstąpienia od opodatkowania tych obiektów, które wypełniają ustawowo określone cechy przedmiotu opodatkowania.

Naruszenie stosunków wodnych na gruncie, wynikające z działań właściciela, może być przedmiotem decyzji administracyjnych nakazujących ich przywrócenie, a decyzje takie podlegają kontroli sądowej w granicach wcześniejszych, prawomocnych orzeczeń, które wiążą zarówno sądy, jak i organy administracyjne w sprawie.

Utrata obywatelstwa polskiego może nastąpić z mocy prawa na podstawie art. 11 pkt 2 ustawy z 1920 r., gdy obywatel wstąpi do jakiejkolwiek formy służby wojskowej w państwie obcym, w tym sił rezerwy, bez zgody właściwego organu polskiego; ciężar dowodu w zakresie wykazania braku służby spoczywa na wnioskodawcy.

Przepisy art. 11 ust. 2 pkt 3 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 wymagają od organu prowadzącego żłobek ustanowienia preferencji przyjęć dla dzieci z rodzin wielodzietnych i niepełnosprawnych; niezachowanie tej preferencji stanowi naruszenie przepisów prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały regulującej statut żłobka.

W sprawach dotyczących zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, a nie ustalenia prawa do świadczenia, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji wojewody pozostaje minister z właściwym zakresem kompetencji, niezależnie od przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jeśli świadczenia te były przyznane po dniu 1 stycznia 2019 r.

Organ administracyjny, umarzając postępowanie z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 nowelizacji KPA z 2021 roku, jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, formalnie potwierdzającej to umorzenie, aby zapewnić kontrolę instancyjną oraz pewność prawa.

Skarga na przewlekłość postępowania jest zasadna i podlega uwzględnieniu, jeżeli organ administracyjny nie załatwia sprawy w określonym terminie prawnie lub wyznaczonym przez SKO, a podejmowane przez niego czynności w celu wyjaśnienia wątpliwości są zbędne i nieefektywne, co skutkuje rażącym naruszeniem prawa.

Organ podatkowy, obowiązany do wydania zaświadczenia na podstawie art. 109 ust. 2a ustawy o podatku akcyzowym, ma obowiązek dokonać klasyfikacji taryfowej oraz statystycznej pojazdu, a wydanie zaświadczenia może nastąpić wyłącznie po dokonaniu oceny, czy wewnątrzwspólnotowe nabycie pojazdu podlega obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ podatkowy

Wykreślenie podatnika z rejestru VAT na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług (u.p.t.u.) nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, lecz stanowi czynność materialno-techniczną organu podatkowego. Specyfika czynności wykreślenia z rejestru VAT podkreśla jej odrębny charakter od procesu decyzyjnego, nie otwierając drogi do stosowania w tym zakresie standardowych środków

Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2a ustawy o rybactwie śródlądowym, obowiązek prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej przez uprawnionego do rybactwa wymaga stosowania się do zasad określonych w operacie rybackim, w tym przestrzegania maksymalnych rocznych dawek zarybienia oraz zakresu gatunków ryb dopuszczonych do wprowadzenia do wód obwodu rybackiego.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wydatki na najem lokali mieszkalnych dla pracowników i współpracowników spółki, nawet jeśli nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych obrotach, wpływają na uzyskanie obrotu opodatkowanego VAT poprzez zabezpieczenie utrzymania źródła przychodu, co uzasadnia prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z ich poniesieniem.

W kontekście zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, organ podatkowy działając z urzędu zalicza nadpłatę na poczet zaległości podatkowych z mocy prawa i niezależnie od uznania organu podatkowego lub dyspozycji podatnika, przy czym przed zwrotem nadpłaty organ podatkowy powinien zweryfikować stan zaległych i bieżących zobowiązań, a w przypadku ich istnienia, zaliczyć zwrot na poczet tych

W świetle przepisów Ordynacji podatkowej, zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowych następuje z mocy prawa i nie zależy ani od uznania organu podatkowego, ani od dyspozycji podatnika, a postanowienie w tej sprawie ma charakter formalny i potwierdza wykonanie czynności rachunkowo-technicznej.

Nadpłata podatku podlega z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości i bieżących zobowiązań podatkowych, a zwrot nadpłaty jest możliwy wyłącznie po weryfikacji przez organ podatkowy braku ciążących na podatniku długów podatkowych – weryfikacja ta stanowi rachunkowo-techniczną czynność odzwierciedloną w postanowieniu administracyjnym, które formalizuje kompensatę wzajemnych wierzytelności.

Sprostowanie oczywistej omyłki w treści decyzji podatkowej, na mocy art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, nie może prowadzić do istotnej zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, przekształcającej nadwyżkę podatku VAT w zobowiązanie podatkowe, gdyż takie działanie wykracza poza zakres korekty błędu oczywistego i wpływa na prawa i obowiązki podatnika w sposób zasadniczy.

Regulacja zawarta w art. 15zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z COVID-19, uzupełniająca instytucję przywrócenia terminu w art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczy wyłącznie terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego i nie ma zastosowania do terminów określonych w prawie podatkowym.