Aby zastosować art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. i art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. należy zbadać związek danego wydatku (kosztu) z przychodami danego roku podatkowego, ustalić, czy przyczynia się do uzyskania konkretnego przychodu (koszt bezpośredni), czy też jego poniesienie ma na celu zachowanie bądź zabezpieczenie źródła przychodów (koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami).

Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.

Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów.

Z uwagi na treść art. 127 Ordynacji podatkowej, statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania, organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę.

Brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej oznacza, że nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. Nie zachodzi wówczas brak wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego

Każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do: ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Zastosowanie przez organ administracji lub sąd administracyjny prawa materialnego polega na ocenie prawnej określonego stanu faktycznego. O naruszeniu prawa materialnego można więc mówić wówczas, gdy nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny, tylko ocena prawna tego stanu faktycznego. Nie jest możliwe stwierdzenie naruszenia prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu ustaleń

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w

Brak przedstawienia w ramach wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego stanowiącego dla organu podatkowego podstawę właściwej kwalifikacji prawnopodatkowej, który nie poddaje się usunięciu w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania z takiego wniosku na podstawie

Rozpoznanie skargi na plan zagospodarowania przestrzennego województwa, nie będący aktem prawa miejscowego, który jest aktem z zakresu administracji publicznej, wymaga w pierwszej kolejności dokonanie oceny, czy dopuszczalne jest zaskarżenie takiej uchwały, a następnie czy uchwała ta narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącej. Plan zagospodarowania przestrzennego województwa nie jest aktem prawa

Uwzględniając zasady praworządności, trudno zgodzić się ze stanowiskiem organu podatkowego, że korekta winna dotyczyć tych okresów, w których dokonywano uprzednio odpisów amortyzacyjnych. W takiej sytuacji należałoby dokonać korekty wcześniejszego rozliczenia podatkowego ze wszelkimi konsekwencjami podatkowymi w postaci powstania zaległości i obowiązkiem zapłaty odsetek. Akceptacja stanowiska organu

Celem art 72 u.s.p.k. nie było przyznanie jednostkom kościelnym osobowości prawnej, lecz tylko jej potwierdzenie co do osób wcześniej już istniejących.

Nie można nadawać dowolnej kwalifikacji prawnej wskazywanym okolicznościom i zdarzeniom, np. upatrywać w nich podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a następnie alternatywnie uznać, że mogłyby one uzasadniać stwierdzenie nieważności posiadającej ten charakter decyzji. Jest rzeczą oczywistą, że praktyka taka zagrażałaby pewności obrotu prawnego, łamiąc fundamentalną zasadę

Istotą nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji administracyjnej jest ścisłe zakreślenie ram korzystania z danej instytucji, co oznacza także konieczność powołania się przez podmiot żądający uruchomienia postępowania wyłącznie na ustawowo określone przesłanki oraz ich rozłączność. Nie można zatem nadawać dowolnej kwalifikacji prawnej wskazywanym okolicznościom i zdarzeniom, np. upatrywać w nich podstawy

Przedstawienie stanu faktycznego to ta część uzasadnienia, w której poza przytoczeniem przebiegu postępowania administracyjnego (podatkowego), sąd ma obowiązek przedstawić podstawę faktyczną swojego rozstrzygnięcia, a więc stan faktyczny, jaki przyjmuje za prawidłowy.

Dla opodatkowania danej czynności VAT nie jest istotne zachowanie wszelkich warunków stawianych danej czynności przez prawo cywilne, ale ekonomiczny efekt: wykonanie usługi lub przejście faktycznego władztwa nad rzeczą.

Z art. 98 ust. 1-3 Dyrektywy 2006/112/WE wynika, że selektywne stosowanie obniżonej stawki jest możliwe pod warunkiem jednak, że zostanie to dokonane z poszanowaniem zasady neutralności podatku, która to zasada sprzeciwia się różnemu traktowaniu na gruncie podatku VAT podobnych towarów lub świadczenia usług, znajdujących się w wyniku tego w konkurencji.

Norma prawna jest podstawowym, stanowiącym określoną całość elementem prawa; jest regułą zachowania noszącą dwie zasadnicze cechy: generalności i abstrakcyjności. Norma prawna może wynikać z jednego przepisu – jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, może wynikać również z więcej aniżeli z jednego przepisu. W tym kontekście indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, o których mowa w rozdziale

Nie można nadawać dowolnej kwalifikacji prawnej wskazywanym okolicznościom i zdarzeniom, np. upatrywać w nich podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a następnie alternatywnie uznać, że mogłyby one uzasadniać stwierdzenie nieważności posiadającej ten charakter decyzji. Jest rzeczą oczywistą, że praktyka taka zagrażałaby pewności obrotu prawnego, łamiąc fundamentalną zasadę

Spółka komandytowa prawa polskiego jest spółką kapitałową w rozumieniu dyrektyw 69/335/EWG i 2007/8/WE.

Członek zarządu nie może ponosić odpowiedzialności za odsetki od zaległości podatkowych w stopniu większym, niż sama spółka. W tym zakresie wskazane normy wynikające z art. 92 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego należy uznać za normy szczególne w stosunku do norm wynikających z art. 107 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej i z treści tych przepisów wywieść normę, że odpowiedzialność członka zarządu

Na gruncie podatku od towarów i usług, nadużycie prawa w rozumieniu art. 58 § 2 K.c. w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. z 2011 Nr 177, poz. 1054 ze zm.) należy rozumieć jako zachowanie sprzeczne z celem gospodarczo-społecznym prawa do odliczenia podatku wyrażonym w art. 86 § 1 tej ustawy, z uwagi na to, że mimo formalnego spełnienia

Za odsetki od pożyczek, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), uznać należy wszelkiego rodzaju wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału, niezależnie od sposobu i formy jego obliczania.

Publikacja artykułu, w którym w sposób prawdziwy została przedstawiona kondycja finansowa jednostki, zagrożenie bezpieczeństwa zgromadzonych oszczędności i depozytów, nieprawidłowości prowadzenia gospodarki finansowej, której celem było doprowadzenie do zmiany przepisów prawa i objęcie tych podmiotów nadzorem instytucji państwowych nie narusza zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady poszanowania