Przesłanki uzyskania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym określone są ściśle w art. 485 k.p.c., a ich brak skutkuje koniecznością rozpoznania sprawy w postępowaniu zwykłym.

Obowiązek dostarczenia kompletnej i prawidłowej dokumentacji aplikacyjnej, w tym dokumentacji środowiskowej, leży po stronie inwestora składającego wniosek o dofinansowanie, nawet jeżeli zlecił on przygotowanie dokumentacji aplikacyjnej profesjonalnemu doradcy (art. 750 k.c. w zw. z art. 735 § 1 k.c.).

Klauzule umowne przyznające bankowi jednostronne prawo do określania kursów walut w umowach kredytów indeksowanych są abuzywne, a umowa zawierająca takie postanowienia nie może być utrzymana po ich wyeliminowaniu.

Zasada powagi rzeczy osądzonej określona w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. dotyczy również postępowań w przedmiocie wydania wyroku łącznego, a jej naruszenie stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia zgodnie z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Klauzule walutowe w umowach kredytowych, przyznające bankowi możliwość jednostronnego ustalania kursu waluty indeksacji lub waloryzacji, są abuzywne, a ich zawarcie skutkuje nieważnością umowy kredytowej.

Sąd orzekając środki karne w postaci zakazu kontaktowania się i zbliżania się do pokrzywdzonych ma obowiązek określić czas trwania tych zakazów zgodnie z art. 43 § 1 k.k., który stanowi, że takie zakazy orzeka się w latach, od roku do lat 15.

Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął okres określony w art. 45 § 1 k.w., a sądy odwoławcze mają obowiązek uwzględnienia tej okoliczności z urzędu, niezależnie od etapu postępowania.

Na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, pracodawca jest zobowiązany do odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne za pracowników wykonujących pracę na rzecz pracodawcy, nawet jeśli formalnie umowy zlecenia zawierane są z osobami trzecimi, a relacje gospodarcze wskazują na funkcjonalnie jeden podmiot korzystający z pracy tych pracowników.

Sąd odwoławczy nie może orzekać na niekorzyść oskarżonego, zmieniając orzeczenie Sądu I instancji w zakresie kary i środków karnych, jeżeli wyrok Sądu I instancji nie był zaskarżony na jego niekorzyść.

W sytuacji, gdy pracownik wykonuje pracę wyłącznie w innym państwie członkowskim, a działalność pracodawcy w kraju zatrudnienia jest marginalna, organy krajowe mogą ustalić ustawodawstwo tego innego państwa jako właściwe, nawet bez uprzedniego przeprowadzania procedury dialogu i koncyliacji.

Udział w wydaniu orzeczenia osoby, której mandat ławnika wygasł z powodu prawomocnego skazania za przestępstwo, stanowi naruszenie proceduralne skutkujące koniecznością wznowienia postępowania na podstawie art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w związku z art. 542 k.p.k.

W przypadku skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, sąd jest bezwzględnie zobowiązany do nałożenia środka karnego w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio

W razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, sąd jest zobowiązany orzec zakaz zajmowania stanowisk, wykonywania zawodów lub działalności związanej z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, na czas określony albo dożywotnio (art. 41 § 1a k.k.).

Niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania dotyczącego zachowania będącego elementem składowym czynu ciągłego, za który sprawca został prawomocnie skazany, ze względu na zasadę res iudicata wynikającą z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Sąd procedujący na podstawie wniosku prokuratora złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k. ma obowiązek kontroli zgodności proponowanych kar i środków prawnej reakcji ze stosownymi przepisami prawa materialnego, w tym obowiązek orzeczenia obligatoryjnych środków karnych przewidzianych w art. 41 § 1a k.k.

W sytuacji skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, sąd zobligowany jest do orzeczenia środka karnego w postaci zakazu zajmowania określonych stanowisk lub wykonywania określonych zawodów związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, niezależnie od tego, czy sprawca uprzednio zajmował takie stanowiska lub wykonywał

W przypadku, gdy postępowanie przygotowawcze było prowadzone w formie śledztwa, orzekanie w instancji odwoławczej powinno odbywać się w składzie trzyosobowym sądu (art. 29 § 1 k.p.k.), a nie jednoosobowym. Orzekanie w niewłaściwym składzie stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.) i prowadzi do konieczności uchylenia wyroku.

Utrata statusu strony przez Skarb Państwa na mocy zmiany przepisów prawa wyklucza konieczność przeprowadzenia ponownego przewodu sądowego w sprawie o odszkodowanie i zadośćuczynienie na podstawie ustawy lutowej.

W przypadku uznania oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa na szkodę małoletniego z art. 200 § 1 k.k., sąd jest obowiązany orzec zakaz zajmowania stanowisk, wykonywania zawodów lub działalności związanej z małoletnimi, co wynika bezwzględnie z art. 41 § 1a zd. drugie k.k.

Prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego, który nie został prawidłowo zawiadomiony o jej terminie, stanowi rażące naruszenie prawa do obrony i procesowych przepisów Kodeksu postępowania karnego, a kara łączna musi być wymierzona w granicach określonych przez art. 86 § 1 k.k.

Dla orzeczenia wyroku łącznego niezbędne jest, by przestępstwa były popełnione przed wydaniem pierwszego, chociażby nieprawomocnego, wyroku dotyczącego któregokolwiek z nich; popełnienie kolejnych przestępstw po takim wyroku wyklucza ich łączenie w jeden wyrok łączny.

Wydanie wyroku łącznego w sytuacji, gdy istnieje już wcześniej prawomocny wyrok łączny w tej samej sprawie wobec tego samego skazanego, narusza zasadę powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) i stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia zgodnie z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Prawidłowe powiadomienie oskarżonego o terminie rozprawy jest kluczowe dla uniknięcia naruszenia jego prawa do obrony; niewłaściwe powiadomienie zawsze rodzi konieczność zaniechania przeprowadzenia rozprawy w takim terminie (art. 117 § 2 k.p.k.).

Kary pozbawienia wolności nie podlegają łączeniu z karami ograniczenia wolności, o ile nie zostały orzeczone za czyny popełnione przed wydaniem pierwszego wyroku skazującego, a łączny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych nie może przewyższać sumy okresów jednostkowych zakazów, kiedy przestępstwa nie pozostają w zbiegu rzeczywistym.