Sprzeczność w treści wyroku odwoławczego, uniemożliwiająca jego wykonanie, stanowi bezwzględną przyczynę jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w celu prawidłowego ukształtowania orzeczenia w zgodności z wynikami postępowania apelacyjnego.

W przypadku skazania za przestępstwa przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, sąd ma obowiązek orzeczenia środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem małoletnich, niezależnie od trybu postępowania.

W postępowaniu nakazowym nie można orzec kary grzywny wyższej niż 200 stawek dziennych, zgodnie z art. 502 § 1 k.p.k.

Zasada prawidłowego zawiadomienia strony o terminie rozprawy jest fundamentalnym elementem prawa do obrony, którego rażące naruszenie, polegające na braku obiektywnej możliwości uczestnictwa oskarżonego w rozprawie, może mieć istotny wpływ na treść wyroku i prowadzić do jego uchylenia.

Uchylenie wyroku przez sąd odwoławczy może zostać uznane za błędne, jeśli podstawy wydania wyroku kasatoryjnego są wewnętrznie sprzeczne i nieuzasadnione zakresem nieprzeprowadzonych dowodów, co skutkuje koniecznością uzupełnienia przewodu dowodowego, a nie jego powtórnym całościowym przeprowadzeniem.

Służba w formacjach wskazanych w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, pełniona w okresie stalinizmu, kwalifikuje się jako służba na rzecz totalitarnego państwa, co uzasadnia obniżenie policyjnej renty rodzinnej zgodnie z przepisami art. 15c i art. 24a tej ustawy.

Właścicielowi nieruchomości, której wartość zmniejszyła się na skutek wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania, przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, chociażby zmniejszenie to nie miało związku z ograniczeniami wynikającymi z art. 135 ust. 3a tej ustawy.

Obowiązek zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego wymaga nie tylko ustalenia braku prawa do świadczenia, lecz także wykazania złej wiary po stronie świadczeniobiorcy, co nie może być domniemane wyłącznie na podstawie wcześniejszych orzeczeń dotyczących pozorności tytułu do ubezpieczeń.

Środki zabezpieczające w postaci terapii farmakologicznej mogą być stosowane wyłącznie w celu osłabienia popędu seksualnego oskarżonego, i nie powinny być orzekane dla korygowania zachowań, które z popędem seksualnym nie mają związku.

Usługodawca nie jest zwolniony z odpowiedzialności za nienależyte wykonanie zobowiązań, wynikających z umowy o świadczenie usług, w wyniku przeniesienia działalności gospodarczej do spółki partnerskiej, chyba że zdecyduje tak druga strona umowy (art. 471 k.c.).

Pisemne porozumienie regulujące roszczenia wynikające z rękojmi za udziały w spółce z o.o. nie wymaga zachowania formy szczególnej zastrzeżonej w umowie sprzedaży udziałów, o ile nie stanowi zmiany lub uzupełnienia tej umowy.

Prawomocne zakończenie postępowania co do tego samego czynu obwinionego stanowi przeszkodę procesową uniemożliwiającą ponowne jego rozstrzyganie, co nakazuje umorzenie późniejszego postępowania z uwagi na zasadę res iudicata.

Klauzule indeksacyjne w umowach kredytów hipotecznych, które pozwalają bankowi na jednostronne i nieograniczone kształtowanie kursu waluty obcej, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c., a ich eliminacja prowadzi do nieważności umowy.

Testament zawierający postanowienia o wydziedziczeniu, które nie są jednoznaczne w sensie prawnym, może być uznany za skuteczny, jeśli wcześniejszy testament w sposób szczegółowy ustalił przyczyny wydziedziczenia, a nowy testament ich wyraźnie nie odwołuje.

Oświadczenie woli jest ważne, jeżeli w chwili jego składania osoba nie znajdowała się w stanie wyłączającym świadome lub swobodne wyrażenie woli, a umowa nie jest niezgodna z zasadami współżycia społecznego, mimo istniejącego u osoby schorzenia psychicznego.

W postępowaniu regulacyjnym kościelnym osobom prawnym przysługuje jedno roszczenie o przywrócenie własności, które sąd może realizować w jednej z trzech form - przynależności nieruchomości w naturze, przyznania nieruchomości zamiennej lub zasądzenia odszkodowania - niezależnie od pierwotnie określonych żądań, co pozwala na elastyczne spełnianie roszczeń zgodnie z aktualnymi możliwościami i stanem prawnym

Klauzule indeksacyjne, umożliwiające bankowi jednostronne ustalanie kursu waluty, są abuzywne i nietransparentne, co skutkuje ich bezskutecznością z mocy prawa bez względu na faktyczne wykorzystanie tej możliwości przez bank.

Wyeliminowanie z umowy kredytu hipotecznego klauzul dotyczących marży banku nie prowadzi do jej nieważności, jeśli możliwe jest określenie świadczeń stron na podstawie kursu średniego NBP.

Kryterium służby na rzecz totalitarnego państwa, definiowane w ustawie zaopatrzeniowej, powinno uwzględniać wszystkie okoliczności, w tym indywidualne czyny i ich wpływ na naruszanie praw i wolności człowieka, czego aspektem jest ograniczenie praw emerytalnych funkcjonariuszy zaangażowanych w działania reżimu komunistycznego.

Opóźnienia funduszu inwestycyjnego zamkniętego w wykupie certyfikatów inwestycyjnych, wynikające z postanowień statutu funduszu i przepisów ustawy, nie uzasadniają odstąpienia od umowy ich nabycia na podstawie art. 491 k.c., gdyż stosunek uczestnictwa w funduszu nie podlega reżimowi umowy wzajemnej w rozumieniu art. 487 § 2 k.c.

W przypadku nabycia nieruchomości rolnej w wyniku orzeczenia organu administracji publicznej wydanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (postanowienia o przyznaniu własności) termin do złożenia oświadczenia o nabyciu tej nieruchomości, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego, nie rozpoczyna biegu, jeżeli doręczone Krajowemu Ośrodkowi

Okres służby funkcjonariusza może zostać zakwalifikowany jako służba na rzecz totalitarnego państwa tylko po dokładnej analizie wszystkich okoliczności, w tym czynów oraz ich wpływu na podstawowe prawa człowieka, a także w kontekście służby po 1990 r. zasady zmniejszenia emerytury muszą odpowiadać zasadom sprawiedliwości społecznej.

Pracownik wykonujący pracę w co najmniej dwóch państwach członkowskich podlega ustawodawstwu państwa, w którym znajduje się siedziba jego pracodawcy, pod warunkiem, że praca nie jest wykonywana wyłącznie w jednym z tych państw i że istotne więzi z tym państwem zostały odpowiednio ustalone.

Jako pracownik tymczasowo wykonujący pracę w dwóch lub więcej państwach członkowskich podlega się ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym prowadzi się znaczącą działalność, zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. b (ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004, które określa zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.