Jeżeli w składzie sądu uczestniczy sędzia powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z 2017 r., narusza to standard niezawisłości sądu, co stanowi nienależytą obsadę sądu i uzasadnia uchylenie wyroku z powodu bezwzględnej przyczyny odwoławczej.

Artykuł 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa należy wykładać prokonstytucyjnie w ten sposób, że pojęcie „wykonywania pracy zarobkowej” obejmuje wyłącznie aktywność o względnie stałym lub regularnym charakterze, nie zaś jednorazową i incydentalną działalność ubezpieczonego. Sporadyczna, epizodyczna aktywność

Umowa zlecenia zawarta w trakcie trwającej długotrwałej niezdolności do pracy zleceniobiorcy w zaawansowanym wieku, niewykonywana faktycznie i zawarta wyłącznie w celu uzyskania tytułu do wyższych świadczeń zasiłkowych, jest czynnością pozorną w rozumieniu art. 83 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny i jako taka nie stanowi tytułu do objęcia obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi

Sąd Najwyższy uznał podwójne skazanie M. M. za ten sam czyn za naruszenie zasady ne bis in idem, co skutkowało uchyleniem wyroku oraz umorzeniem postępowania, obciążając kosztami procesu Skarb Państwa.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok utrzymujący obowiązek naprawienia szkody, uznając, że wynikające z apelacji uwzględnienie naprawionych szkód wymaga korekty wyroku, w celu uniknięcia niesprawiedliwości i nienależnych korzyści po stronie pokrzywdzonych.

Sąd Najwyższy uznał, że warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej powyżej jednego roku jest niedopuszczalne, gdy sprawca nie był uprzednio karany, i uchylił orzeczenie Sądu Rejonowego w tym zakresie, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Liczbę 20 zatrudnionych pracowników, warunkującą zastosowanie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, ustala się na dzień podjęcia przez pracodawcę pierwszej czynności zmierzającej do zredukowania liczby pracowników na skutek wystąpienia przyczyn niedotyczących pracowników (również na zasadzie

Konflikt personalny jako przesłanka niecelowości przywrócenia do pracy na podstawie art. 45 § 2 w związku z art. 56 § 2 k.p. musi być zawiniony przez pracownika, dotyczyć funkcjonowania stosunku pracy oraz mieć taki charakter i natężenie, że reaktywowanie stosunku pracy czyniłoby go dysfunkcjonalnym. Nie stanowi podstawy do odmowy przywrócenia do pracy konflikt o podłożu korporacyjnym między wspólnikami

Zasada trwałości decyzji administracyjnej, wyrażona w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego, znajduje zastosowanie w postępowaniu organu rentowego prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Organ rentowy nie może skutecznie obniżyć przyznanego świadczenia rentowego przez wydanie nowej decyzji ustalającej

Uchybienie Sądu Okręgowego w Szczecinie polegające na orzeczeniu kary łącznej przekraczającej ustawowe granice zgodnie z art. 86 § 1 k.k., skutkuje uchyleniem przez Sąd Najwyższy wyroku w zaskarżonej części i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Czasowa niezdolność do pracy osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, w tym wynikająca z macierzyństwa lub choroby, nie powoduje ustania tej działalności ani wyłączenia z obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym w rozumieniu art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Decydujący dla oceny ciągłości działalności jest zamiar jej prowadzenia

Przepis art. 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, ograniczający wysokość emerytury do poziomu przeciętnej emerytury wypłacanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie może być zastosowany wobec funkcjonariusza, który nabył uprawnienie do emerytury przewyższającej ten poziom w związku ze służbą pełnioną po dniu 31 lipca 1990 r., niezaliczoną do służby

Na przedsiębiorcy posiadającym koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą ciąży obowiązek sprawozdawczy wynikający z art. 30 ust. 2 uBBC niezależnie od faktycznego wprowadzenia paliw do obrotu. Niezłożenie w terminie sprawozdania skutkuje nałożeniem kary pieniężnej.

Stawka dzienna grzywny za przestępstwo skarbowe nie może być niższa od jednej trzydziestej minimalnego wynagrodzenia. Naruszenie tej reguły jest podstawą do uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy w zakresie kary.

Uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w części dotyczącej terapii seksuologicznej z powodu rażącego naruszenia przepisów art. 354 a § 1, § 2 k.p.k. i art. 93b k.k. Sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia w postępowaniu odwoławczym.

W sprawie o zadośćuczynienie z tytułu represji przysługujące kwoty winny być podzielone wyłącznie pomiędzy osoby uprawnione żyjące w czasie orzekania. Nie jest dopuszczalne dziedziczenie tych praw przez spadkobierców osób już zmarłych, co wymaga ponownego rozważenia w postępowaniu odwoławczym.

Nienależyta obsada sądu stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą zgodnie z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., prowadzącą do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd II instancji.

Likwidacja pracodawcy w rozumieniu art. 411 § 1 k.p. w związku z art. 177 § 4 k.p., wyłączająca szczególną ochronę pracownicy przed wypowiedzeniem umowy o pracę w okresie urlopu macierzyńskiego, wymaga przeprowadzenia formalnego postępowania likwidacyjnego zgodnie z przepisami właściwymi dla danej formy prawnej pracodawcy (likwidacji podmiotowej) oraz faktycznego i trwałego zakończenia prowadzenia

Przepis art. 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich

Sąd Najwyższy uchyla wyrok Sądu Okręgowego z powodu rażącego naruszenia przepisów procesowych, wskazując na konieczność pełnego rozpoznania wszystkich zarzutów apelacji przy ponownym rozpoznaniu sprawy w Sądzie Okręgowym.

Przy stosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, jeśli dolna granica zagrożenia ustawowego jest poniżej roku, sąd powinien orzec grzywnę lub ograniczenie wolności (art. 60 § 6 pkt 4 k.k.). Błędne zastosowanie tej zasady stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Kasacja zasadna: konieczność ponownej oceny pełnienia funkcji w Grupie Zwiadowczej WOP przez Z. H. oraz wpływu tego na prawdziwość oświadczenia lustracyjnego.

W postępowaniu nakazowym, kara grzywny nie może przekroczyć 200 stawek dziennych zgodnie z art. 502 § 1 k.p.k.; orzeczenie grzywny w wyższej wysokości stanowi rażące naruszenie procedury, co uzasadnia uchylenie części wyroku dotyczącej kary i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy zostaje uchylony w części dotyczącej czynu zarzucanego oskarżonemu z art. 200 § 1 k.k., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na rażącą obrazę prawa procesowego w ocenie dowodów oraz dokonywaniu ustaleń faktycznych.