Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest nadal obowiązujący i wykonalny pomimo wadliwie ustalonej formy przez komunikaty GIS, a nie przez akt prawodawczy. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał obowiązek wynikający bezpośrednio z ustawy, oddalając skargę kasacyjną.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku była nieprawidłowa z uwagi na błędną interpretację art. 5 ust. 4b ustawy o świadczeniach rodzinnych, skutkującą niesłusznym doliczeniem dochodu. Skarga kasacyjna została oddalona, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymano.

Decyzja Wojewody Małopolskiego z 1 kwietnia 2014 r. nie naruszała w sposób rażący prawa, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności w trybie nadzorczym. Skarga kasacyjna pozbawiona była uzasadnionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem przez NSA.

NSA uznaje, że tytuł wykonawczy nie musi detalicznie ujmować przerw w naliczaniu odsetek, a wcześniejsze orzeczenia sądowe wiążą sąd, eliminując potrzebę ponownego badania stwierdzonych kwestii prawnych.

Informacja ustalająca wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne, na podstawie art. 272 ust. 17 Prawa wodnego, nie tworzy zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie powstaje dopiero z momentem doręczenia decyzji administracyjnej, która ma charakter konstytutywny. Brak doręczenia decyzji w ustawowym terminie skutkuje niepowstaniem zobowiązania podatkowego.

Zobowiązanie do zapłaty opłat zmiennych za usługi wodne nie powstaje z mocy informacji o ich wysokości, lecz wymaga doręczenia decyzji administracyjnej ustalającej wysokość tego zobowiązania, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Pisma wytworzone przez funkcjonariuszy publicznych, przekazane w ramach pełnienia funkcji urzędowej, nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeśli nie zawierają treści kwalifikujących je jako takie dokumenty, a dostęp do nich regulują przepisy szczególne.

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA z 2021 r., wprowadzający umarzanie postępowań wszczętych po 30 latach od doręczenia decyzji, jest zgodny z zasadą stabilności decyzji administracyjnej oraz wyrokiem TK, eliminując możliwośc wzruszania takich decyzji. Skarga kasacyjna, zarzucająca jego niekonstytucyjność, została oddalona.

Słuszne odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości pod inwestycję drogową, nie wymaga uwzględnienia zasady korzyści, jeżeli przeznaczenie pod drogę nie zmienia wartości rynkowej, a wycena oparta na przeznaczeniu drogowym odzwierciedla rzeczywiste warunki rynku.

Przesłanka określona w art. 99 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach obliguje do umorzenia postępowania o zezwolenie na pobyt czasowy, gdy w dniu złożenia wniosku cudzoziemiec jest zobowiązany do opuszczenia terytorium RP.

Raport o oddziaływaniu na środowisko musi być spójny, rzetelny, spełniać wymogi art. 66 ustawy środowiskowej i uwzględniać zarówno przyrodnicze, jak i społeczne aspekty. Obowiązek jego sporządzenia jest uzasadniony nawet w razie braku szczególnego odniesienia do poszczególnych aspektów przez organ.

Dochody uzyskane z pracy najemnej na mobilnej jednostce zakwaterowania nieeksploatowanej w transporcie międzynarodowym są opodatkowane w Polsce. Brak zapłaty podatku za granicą wyklucza zastosowanie ulgi abolicyjnej.

Podatnik nie może skorzystać z ulgi prowzrostowej, gdy produkt wytwarzany jest przez zewnętrznego podwykonawcę, co oznacza brak samodzielnego wytworzenia produktu przez podatnika, zgodnie z art. 18eb u.p.d.o.p.

Wywłaszczona nieruchomość, która stała się własnością uczelni publicznej z mocy prawa, nie podlega zwrotowi. Decyzja o wykorzystaniu gruntu zgodnie z celem wywłaszczenia uniemożliwia jego zwrot mimo niezależnie prowadzonych postępowań dotyczących ksiąg wieczystych.

Zmiana przepisów prawa właściwego o gospodarce nieruchomościami, wprowadzająca nowe organy orzekające, skutkuje brakiem kompetencji dotychczasowego organu administracyjnego do merytorycznego rozpoznania wniosków, nawet złożonych przed zmianą prawa, jeżeli w nowym stanie prawnym te kompetencje przynależą do sądu powszechnego.

Zwrot podania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z uwagi na brak właściwości do rozpatrzenia wniosku na mocy art. 66 § 3 k.p.a. jest prawidłowy, gdy nowe przepisy pozbawiły tego organu właściwości orzeczniczej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zgodność z prawem decyzji organów, które odmówiły stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., z uwagi na brak dowodów jej zajęcia pod drogę publiczną.

Dostęp do akt zakończonego postępowania karnego podlega regulacjom Kodeksu postępowania karnego, który jako ustawa szczególna wyłącza stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wyłącznie Prokurator Generalny jest właściwy do przyznania dodatku wyrównawczego wobec żołnierza zawodowego pełniącego funkcję prokuratora po likwidacji wojskowych jednostek prokuratury, co skutkuje nieważnością decyzji wydanych przez organy nieuprawnione.

Brak wystarczających dowodów na spełnienie przesłanek doręczenia zastępczego zgodnie z art. 44 k.p.a. wyklucza uznanie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy uwzględnić dzień faktycznego odbioru decyzji jako początek biegu terminu.

Dla uznania świadczeń za nienależnie pobrane wystarczy skuteczne pouczenie o obowiązkach i świadomość ich naruszenia; nie jest wymagane, aby organ samodzielnie weryfikował zmiany w rejestrach publicznych.

Organem właściwym do wydania decyzji o przyznaniu dodatku wyrównawczego dla prokuratora pełniącego zawodową służbę wojskową jest Prokurator Generalny. Decyzje wydane z naruszeniem właściwości podlegają stwierdzeniu nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż odwołanie się organu do ochrony prywatności przy odmowie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wynagrodzeń doradcy Głównego Geodety Kraju było nieuzasadnione, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej organu.

Decyzja administracyjna o przejęciu nieruchomości rolnej przez Państwo, zgodna z ustawą o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych, nie narusza rażąco prawa, o ile nieruchomość była objęta faktycznym władaniem przez Państwo przed 5 kwietnia 1958 r. i nie wykazano podstaw nieważności przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.