W postępowaniu o ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, organ administracyjny ma obowiązek powołać biegłego rzeczoznawcę majątkowego do sporządzenia operatu szacunkowego, ponieważ tylko taki operat może stanowić opinię biegłego zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a.

NSA uchylił wyrok WSA i oddalił skargę, uznając, że brak pełnej i właściwej informacji o teleporadach narusza zbiorowe prawa pacjentów i że organ administracyjny miał podstawy do oceny dowodów w tak sprawie. Skarga kasacyjna okazała się częściowo zasadna.

W przypadku wywłaszczenia nieruchomości na potrzeby dróg publicznych, dowody zajęcia muszą jednoznacznie potwierdzać stan na dzień 31 grudnia 1998 r., a naruszenie przepisów postępowania przy ocenie dowodów może stanowić podstawę do uchylenia decyzji administracyjnej.

Z chwilą nabycia pełnej zdolności do czynności prawnych, ocena obywatelstwa skarżącego powinna obejmować przepisy obowiązujące w tym dniu, nie uznając wcześniejszych decyzji podjętych bez zdolności prawnej, co skutkuje koniecznością ponownego ustalenia obywatelstwa.

Na gruncie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność podatkowa członka zarządu spółki nie jest uzależniona od liczby wierzycieli wymienionych w przepisach prawa upadłościowego, co potwierdzają stanowiska orzecznictwa i TSUE.

W przypadku odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości wydanie decyzji przed umożliwieniem stronie odniesienia się do nowych dowodów narusza zasady uczestnictwa procesowego i jest podstawą do uchylenia decyzji. Organ winien stworzyć realną możliwość reakcji strony na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy.

Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym wynikający z przepisów prawa podlega przymusowej realizacji administracyjnej, a jego wymagalność weryfikowana jest przez badanie kwalifikacyjne. Odmowa poddania się badaniu kwalifikacyjnemu równoznaczna jest z naruszeniem obowiązku szczepień.

Postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego, doręczone na podstawie nieprawidłowo przyjętego zakresu pełnomocnictwa, jest czynnością procesową nieskuteczną, co oznacza, że postępowanie nie zostało skutecznie wszczęte, a wydane decyzje nie wywołują skutków prawnych.

Zobowiązanie z tytułu opłaty zmiennej nie powstaje na podstawie informacji wydanej na podstawie art. 272 ust. 17 Prawa wodnego, lecz na skutek wydania decyzji administracyjnej opartej na art. 273 ust. 6 lub art. 272 ust. 19 Prawa wodnego, mającej konstytutywny charakter.

Zobowiązanie do zapłaty opłaty zmiennej z tytułu korzystania z wód nie powstaje z mocy informacji ustalającej opłatę, lecz poprzez wydanie konstytutywnej decyzji administracyjnej, kreującej to zobowiązanie.

NSA orzeka, że informacja wydana na podstawie art. 272 ust. 17 Prawa wodnego nie kreuje zobowiązania podatkowego; zobowiązanie powstaje dopiero w wyniku decyzji administracyjnej, stąd wydana decyzja jest elementem niezbędnym dla zaistnienia zobowiązania za usługi wodne.

Zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty zmiennej za usługi wodne powstaje poprzez doręczenie decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 o.p., nie zaś na podstawie informacji wydanej na art. 272 ust. 17 P.w., co przesądza konieczność stosowania terminów przedawnienia.

Informacja o ustaleniu wysokości opłaty za usługi wodne nie stanowi podstawy zobowiązania podatkowego; jest nim wyłącznie decyzja administracyjna, która kształtuje zobowiązanie w sposób wiążący i której doręczenie musi nastąpić w przewidzianym terminie.

Doręczenie decyzji podatkowej nieprawidłową drogą (pocztowo zamiast elektronicznie) powoduje jej nieskuteczność procesową oraz brak wejścia do obrotu prawnego, co skutkuje niedopuszczalnością odwołania.

Odmowa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dla całej działki, gdy przeznaczenie pod cel publiczny dotyczy jedynie fragmentu, jest nieuzasadniona. Wymaga to analizy możliwości wydzielenia części wolnych od obciążeń, zgodnie z art. 214a ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Skarga kasacyjna, w której zarzucono niewłaściwości formalne w tytule wykonawczym oraz przedawnienie zobowiązania podatkowego, jest niezasadna, gdyż te kwestie były już prawomocnie rozstrzygnięte w odrębnych postępowaniach. Ponadto tytuł wykonawczy musi uwzględniać okresy nienaliczania odsetek.

Egzekucyjne postępowanie administracyjne uznaje się za prawidłowe, jeżeli zarzuty dotyczące nieprawidłowości w obliczaniu odsetek i doręczenia upomnienia były prawomocnie rozstrzygnięte, a skarga kasacyjna jest niezasadna wobec braku nowych okoliczności faktycznych.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na brak zasadności zarzutów dotyczących nieprawidłowości w naliczaniu odsetek i przedawnienia zobowiązania, przy utrzymaniu prawomocnej oceny prawnej wcześniejszych orzeczeń sądów administracyjnych.

Brak przesłanek do uznania, że działka stanowiła drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r., skutkuje niemożnością stwierdzenia jej nabycia z mocy prawa przez jednostkę samorządu terytorialnego. Decyzja wymaga ponownego ustalenia stanu faktycznego w kontekście przepisów o drogach publicznych.

Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Żądanie skargi kasacyjnej w kwestii błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. jest bezpodstawne i podlega oddaleniu.

Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może modyfikować przepisów ustawowych dotyczących ochrony przyrody. Ograniczenia wprowadzone planem muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności oraz nie mogą nadmiernie naruszać praw użytkowników wieczystych.

Podmioty, które wiedziały lub które powinny były wiedzieć o uczestnictwie w transakcjach służących oszustwom podatkowym w ramach karuzeli VAT, nie są uprawnione do odliczenia podatku naliczonego.

Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania nr 1, dotyczącego zwolnienia z VAT dostawy nieruchomości, była nieuzasadniona, gdyż kwestie związane z oceną bezskuteczności przewłaszczenia nie mają znaczenia dla rozważania zwolnienia od podatku.

Konieczność przestrzegania obowiązku szczepień ochronnych wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o chorobach zakaźnych, a wyrok TK nie wpływa na legalność tych obowiązków. Obowiązki są wymagalne, a ich zaniechanie uzasadnia przymus egzekucyjny.