Członek zarządu spółki ograniczonej odpowiedzialności ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie wykaże, że właściwie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości w wymaganym terminie, mimo znanej i potwierdzonej trwałym zobowiązaniem niewypłacalności.

NSA utrzymał w mocy wyrok WSA, wskazując, że uznaniowy charakter zasiłku celowego specjalnego wymaga zaistnienia sytuacji wyjątkowych, których brak skutkuje odmową jego przyznania.

Odmowa przyznania zasiłku celowego specjalnego nie narusza przepisów prawa, jeśli sytuacja skarżącego nie jest szczególnie uzasadniona, a ocena dowodów nie wykazuje uchybienia zasadom logiki, nawet jeśli jego dochód przekracza kryterium dochodowe ustawy o pomocy społecznej.

NSA uznał, że przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy dotyczą wszystkich cudzoziemców i że organ administracyjny dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku o pobyt czasowy według ogólnych zasad p.p.s.a.

NSA potwierdził, że skarga kasacyjna Prezesa ZUS była niezasadna, ponieważ decyzja o odmowie świadczenia wychowawczego wynikała z błędnej wykładni prawa, a wniosek złożony przez skarżącego w terminie powinien skutkować przyznaniem świadczenia od dnia urodzenia dziecka.

NSA uznał, że nakaz ochrony zdrowia przy inwestycjach telekomunikacyjnych nie narusza prawa, lecz unieważnił zakazy wprowadzone w celu uniemożliwienia rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej jako sprzeczne z ustawą o wspieraniu rozwoju.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wymagane jest istnienie związku przyczynowego między sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną a niemożności podjęcia zatrudnienia; brak takiego związku uzasadnia odmowę przyznania świadczenia.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu braku podstaw do podważenia ustaleń co do obowiązku szczepień ochronnych dziecka, uznanie zasadności wykonywanego postępowania egzekucyjnego wobec braku przeciwwskazań medycznych, potwierdzonych dokumentacją lekarską.

Działanie Dyrektora KIS, polegające na wydaniu interpretacji indywidualnej dotyczącej opłat od napojów alkoholowych, było pozbawione podstaw prawnych, gdyż wniosek został milcząco załatwiony przez Ministra Zdrowia. Interpretację indywidualną należało uchylić jako przyjętą z naruszeniem zasady legalizmu.

Zakaz grodzenia terenów przy publicznych wodach powierzchniowych określony w art. 232 ust. 1 Prawa wodnego nie podlega odstępstwom bez istotnego zagrożenia bezpieczeństwa publicznego. Argumenty związane z ochroną własności i działalnością gospodarczą nie uzasadniają odstępstwa, jeśli nie dowiedziono poważnego i powszechnego zagrożenia.

Na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako bezzasadną, uznając za prawidłowe i zgodne z prawem nałożenie przez organy administracyjne kary za nieterminowe złożenie sprawozdania z odbioru odpadów, bez podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Czas dopływu ścieków do jeziora, w kontekście art. 75 pkt 2 lit. d ustawy Prawo wodne, należy liczyć od momentu wypłynięcia ścieków z oczyszczalni. Wody opuszczające oczyszczalnię ścieków są nadal ściekami, co wpływa na ocenę spełnienia przesłanki czasowej zakazu wprowadzenia takich ścieków do jeziora.

Skarga kasacyjna Przedsiębiorstwa G. Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu została oddalona, uznając zasadność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i potwierdzając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla prac budowlanych związanych z wodociągiem.

Zarządzenie pokontrolne organu ochrony środowiska powinno jasno określać obowiązki kontrolowanej jednostki, zwłaszcza gdy przepisy i załączniki do zezwoleń są sprzeczne; nie jest wystarczające jedynie przepisanie przepisów prawa.

Obowiązkowe szczepienia ochronne mogą być egzekwowane wobec braku wykazania przeciwwskazań lekarskich i wcześniejszego obowiązywania przepisów uznanych później za niekonstytucyjne.

Informacja ustalająca wysokość opłaty za usługi wodne, zgodnie z art. 272 ust. 17 Prawa wodnego, ma charakter materialno-techniczny i nie kreuje zobowiązania podatkowego. Decyzja administracyjna, wydana na podstawie art. 273 ust. 6 Prawa wodnego, jest konstytutywna i jedynie ona ustala wysokość zobowiązania podatkowego.

Zobowiązanie z tytułu opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych nie powstaje na podstawie doręczonej informacji materialnotechnicznej, lecz w wyniku decyzji administracyjnej o charakterze konstytutywnym, wydanej zgodnie z art. 272 ust. 19 lub art. 273 ust. 6 Prawa wodnego.

Zobowiązanie z tytułu opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych powstaje poprzez wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 272 ust. 19 lub art. 273 ust. 6 Prawa wodnego; samą informację o wysokości opłaty nie uznaje się za zdarzenie kreujące zobowiązanie podatkowe.

Decyzja o ustaleniu wysokości opłaty zmiennej, wydana zgodnie z art. 272 ust. 19 i art. 273 ust. 6 Prawa wodnego, ma charakter konstytutywny, a nie deklaratoryjny, a informacja na podstawie art. 272 ust. 17 stanowi czynność materialno-techniczną. Naruszenie terminu z art. 68 § 1 o.p. skutkuje wygaśnięciem możliwości ustalenia zobowiązania.

Przepis art. 86a ustawy Prawo farmaceutyczne, przewidujący zakazy dystrybucji leków, nie stanowi podstawy do wydania interpretacji indywidualnej na mocy art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców, gdyż nie nakłada obowiązku świadczenia danin publicznych.

Skarga kasacyjna D.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została oddalona z uwagi na prawomocność wcześniejszych wyroków w tej sprawie oraz brak istotnych naruszeń proceduralnych, co uzasadniało prowadzoną egzekucję administracyjną.

Nie posiada zdolności odróżniającej znak towarowy słowny, który wskazuje jedynie na rodzaj lub cechę towaru. Znak taki nie może być przedmiotem ochrony prawnej jako znak towarowy wobec braku dystynktywności względem zgłoszonych towarów.

Dla uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód niezbędne jest uprzednie przedłożenie dokumentów potwierdzających legalność wykonania urządzeń wodnych; brak ich dostarczenia skutkuje niemożnością pozytywnego rozpatrzenia wniosku.

Konieczne przesłanki wznowieniowe nie zostały wykazane. Odszkodowanie nie musi być pełne, ale słuszne, w zgodzie z celami publicznymi i wartościami konstytucyjnymi. Decyzja odmowna utrzymana w mocy - brak naruszenia art. 21 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu Konwencji.