Art. 165b § 1 o.p. nie ma zastosowania do postępowań SENT; błędna klasyfikacja towaru przez A. Sp. z o.o. uzasadnia nałożenie kary pieniężnej; skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. oddalona jako bezzasadna.

Decyzja o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z pomocy społecznej wymaga uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej te świadczenia. Procedowanie bez jej uchylenia stanowi naruszenie prawa.

Zawieszenie płatności przez państwa członkowskie, wynikające z art. 60 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/891, jest dopuszczalne w przypadku wszczęcia postępowania dotyczącego oszustwa, mające na celu zabezpieczenie interesów finansowych UE, nie stanowi kary administracyjnej, lecz działanie prewencyjno-zabezpieczające.

Skarga kasacyjna R. Sp. z o.o. na decyzje dotyczące kar pieniężnych za naruszenie ustawy SENT została oddalona z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego, uznając samodzielną regulację ustawy SENT dotyczącą przedawnienia oraz zgodność nałożonej kary z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiedzialność za zwrot dofinansowania spoczywa na beneficjencie projektu grantowego, który dokonał wyboru niekwalifikujących się grantobiorców, naruszając procedury umowy o dofinansowanie.

W postępowaniu o zwrot nienależnie pobranego świadczenia z pomocy społecznej, najpierw należy uchylić decyzję przyznającą świadczenie. Dopóki decyzja ta jest wiążąca, zwrot nie może być egzekwowany.

Decyzje o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń, bez uprzedniego uchylenia decyzji je przyznających, są nieważne. Organy powinny najpierw uchylić decyzję przyznającą świadczenie, zanim orzekną o jego zwrocie.

Sąd administracyjny w oparciu o uznanie administracyjne stwierdził, że brak jest "szczególnie uzasadnionego przypadku" dla przyznania specjalnego zasiłku celowego, co czyni decyzję organu administracyjnego zgodną z prawem.

Art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej nie pozwala na wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej po upływie pięciu lat od końca roku, w którym powstała zaległość podatkowa; wydanie decyzji w ocenie sądu nastąpiło zgodnie z terminowym rygorem art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych.

Kryterium oceny ofert musi być sformułowane jednoznacznie i precyzyjnie, a brak określenia ram czasowych kryterium gwarancji przy wysokim przypisaniu wagi prowadzi do naruszenia zasady uczciwej konkurencji i może uzasadniać korekty finansowe.

Skarga kasacyjna, która ogranicza się do analizy zarzutów postawionych w skardze, nie wykazała uchybień w decyzji o zwrocie dotacji. Brak skutecznego zarzutu naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. powoduje jej oddalenie na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Refundacja wywozowa mięsa nie przysługuje, gdy nie można niebudząco wątpliwości ustalić pochodzenia mięsa wg rozporządzenia KE nr 612/2009 i rozporządzenia Rady nr 2913/92, skutkiem czego ustalenie kwot nienależnie pobranych było zasadne.

Oddalenie skargi kasacyjnej B.G. i Z.G. przez NSA w zakresie prowa-zenia postępowania egzekucyjnego przez ZUS wskazuje na prawidłowe zastosowanie prawa dotyczącego przedawnienia składek i zgodność działań ZUS z obowiązującymi normami prawnymi.

Zarzuty kasacyjne obejmujące naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, związane z ustaleniem odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, okazały się nieuzasadnione, a skarga kasacyjna została oddalona.

Grunty objęte obowiązkiem rekultywacji są uznawane za zajęte na działalność gospodarczą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nawet jeśli wydobycie nie jest aktualnie prowadzone.

Nieruchomości wykorzystywane faktycznie do działalności gospodarczej, również w fazie rekultywacji, podlegają opodatkowaniu według stawek podatkowych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na naruszenie przez organy podatkowe zasad proceduralnych, w tym braku oceny przesłanek uzasadniających ulgę oraz niewłaściwego prowadzenia postępowania dowodowego, co uniemożliwiało wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 67a O.p.

Skarga kasacyjna w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów i wysokości długu celnego została nieskutecznie oparta na argumentacji prawnej, która nie wykazała naruszenia przepisów przez WSA; NSA potwierdził, że decyzje organów celnych były zgodne z prawem unijnym i krajowym.

O oddaleniu skargi kasacyjnej na decyzję zobowiązującą cudzoziemców do powrotu do kraju pochodzenia z uwagi na brak dowodów wskazujących na ryzyko naruszenia ich praw po powrocie i zasadność zastosowania przepisów regulujących zobowiązanie do powrotu.

Przewoźnikiem w rozumieniu ustawy SENT jest podmiot faktycznie wykonujący przewóz, a nie formalny organizator, co oznacza, że odpowiedzialność administracyjna zgodnie z ustawą dotyczy podmiotu faktycznego wykonawcy przewozu.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddala skargę kasacyjną M.M., uznając, iż nie zachodzą przesłanki do przyznania ochrony międzynarodowej, gdyż nie wykazano znaczącego prawdopodobieństwa ani systemowego ryzyka prześladowania w kraju pochodzenia.

Skarga kasacyjna A.M. od wyroku WSA w przedmiocie odmowy ochrony międzynarodowej jest bezzasadna. Nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani procesowego przez Sąd I instancji. Oddalono zarzuty skargi kasacyjnej.

Organ administracji miał podstawy prawne, aby uznać, że nieuzyskanie przez grupę statusu organizacji producentów wynikało z poważnego zaniedbania, uzasadniającego żądanie zwrotu 100% pomocy finansowej zgodnie z art. 116 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji nr 543/2011.

Sąd administracyjny nie dopatrzył się naruszeń w uznaniu przez organy podatkowe, że Skarżący uczestniczył świadomie w karuzeli podatkowej. Działania te nie były objęte rzeczywistym obrotem gospodarczym. Odmówił przyznania prawa do odliczenia VAT oraz uznał, że postępowanie karno-skarbowe nie było instrumentalne.