NSA uznaje, że uchybienia proceduralne Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie muszą skutkować uchyleniem decyzji, jeżeli nie mają wpływu na wynik sprawy, wzywając do ponownej analizy istotności tych uchybień przez WSA.

Zgodność miejscowego planu zagospodarowania z ustaleniami studium nie zakłada identyczności zapisów obu aktów, lecz wymaga unikania ich sprzeczności i respektowania kierunków zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy może doprecyzować ustalenia studium bez ich dowolnej modyfikacji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nielegalne zajmowanie pasa drogowego poprzez pozostawienie fundamentów bez zezwolenia zarządcy drogi uzasadnia wymierzenie kary pieniężnej, gdyż naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych nie może być uznane za znikome. Brak decyzji pozytywnych organów administracyjnych nie zwalnia z obowiązku przestrzegania terminów zezwoleń.

Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, nawet w następstwie błędnej wykładni pisma administracyjnego, stanowi delikt administracyjny, za który należy nałożyć karę pieniężną, jeśli powoduje długotrwałe naruszenie prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu błędnie przyjął niewłaściwe rozumienie art. 100d ustawy o pomocy Ukrainie, co wymagało uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, uznając za słuszne zarzuty naruszenia bezczynności organu.

Dla uzyskania odstępstwa od wymogów odległościowych w sprzedaży alkoholu, warunkiem sine qua non jest kontynuacja działalności przez tego samego przedsiębiorcę w tej samej lokalizacji. Nowy podmiot nie może przejąć tych uprawnień poprzez umowę cywilnoprawną.

Pojęcie "reklamy" w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. obejmuje nie tylko treść wizualną, ale także jej konstrukcyjne elementy nośne, co uzasadnia nałożenie kary za przekroczenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, niezależnie od demontażu części treści reklamowych.

Polskie Koleje Państwowe, nie posiadając tytułu prawnego do nieruchomości, nie mogą wykluczyć jej komunalizacji na rzecz gminy. Władanie nieruchomością musi mieć umocowanie prawne, aby stwierdzić jej wyłączenie z komunalizacji na podstawie ustawy komunalizacyjnej.

Dla ustalenia opłaty stałej z art. 271 ust. 5a p.w. konieczne jest ustalenie, czy przedsięwzięcie jest obiektem liniowym w rozumieniu art. 271 ust. 5b p.w., co decyduje o potencjalnym wyłączeniu opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych.

Za niezgodne z warunkami zezwolenia gospodarowanie odpadami, wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej jest zasadne, gdy potwierdza je dowód z urzędowego protokołu kontroli, a sąd uznaje naruszenia za istotne względem ochrony środowiska.

Decyzja o nałożeniu na spółkę T. administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie warunków pozwolenia wodnoprawnego jest prawidłowa. Zarzuty dotyczące przedawnienia oraz proceduralne są niezasadne. Skarżąca naruszyła warunki pozwolenia poprzez przekroczenie dopuszczalnych stężeń siarczanów.

NSA potwierdził, że brak spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej uzasadnia odmowę zmiany decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów, a zarzuty proceduralne w skardze kasacyjnej były bezzasadne.

W postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji, ocena ogranicza się do istnienia kwalifikowanych wad, wyłączając klasyczną kontrolę instancyjną. Skarga kasacyjna musi odnosić się do rażącego naruszenia prawa, a nie do samych uchybień materialnych czy proceduralnych historycznej decyzji administracyjnej.

W postępowaniach wszczynanych z urzędu, brak jest obowiązku wydawania odrębnych postanowień opiniujących zgodność projektu podziału nieruchomości z planem miejscowym. Rozstrzyganie sprawy w tej materii ogranicza się do oceny merytorycznej w toku postępowania.

Skarga kasacyjna dotycząca nałożenia kar pieniężnych za niewykonanie obowiązków w systemie SENT została oddalona. NSA uznał decyzję organów administracji za zgodną z prawem, a obowiązki uzupełniania danych za kluczowe i nieformalnie naruszone.

Decyzja administracyjna staje się umorzona z mocy prawa, gdy postępowanie ws. nieważności zostanie wszczęte po upływie 30 lat od dnia jej doręczenia, a niezakończone ostateczną decyzją przed wejściem w życie ustawy nowelizacyjnej k.p.a. z dziennika ustaw z sierpnia 2021 r.

Bezczynność organu administracji oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, skutkujące nadmiernym opóźnieniem w wydaniu decyzji administracyjnej, mogą prowadzić do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i nałożenia grzywny na organ przez sąd administracyjny.

Kara administracyjna za naruszenia przepisów o gospodarce odpadami, wynikająca z przekroczenia ilości magazynowanych odpadów i nieprzestrzegania warunków zezwolenia, jest zasadna, gdyż ustalenia faktyczne potwierdzają naganne działania, a przepisy prawne (art. 194 ust. 5 u.o.o.) nie przewidują dowolności w ich stosowaniu.

Nieterminowo doręczona decyzja ustalająca administracyjną karę pieniężną skutkuje przedawnieniem zobowiązania za określony okres, przy czym dla różnych okresów analizowany jest odrębnie bieg przedawnienia. Sąd potwierdził prawidłowość zastosowania przepisów przez organy odwoławcze. Zarzuty przedawnienia okazały się częściowo zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując ustalenia w zakresie bezczynności Wójta Gminy oraz rażącego naruszenia prawa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Wymierzona kara pieniężna pozostaje w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że doręczenie decyzji administracyjnej na podstawie art. 44 k.p.a. nie naruszało przepisów procedury administracyjnej, a przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie były zasadne, tym samym oddalił skargę kasacyjną.

Posiłkując się przepisami K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak przesłanek wznowieniowych zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wyklucza możliwość uchylenia decyzji o nałożeniu kary, gdy doręczenie było zgodne z regulacjami.

Zgłoszenie znaku towarowego słownego "X" nie narusza praw osobistych ani majątkowych skarżącego, a odmowa uwzględnienia sprzeciwu jest zgodna z przepisem art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Wcześniejsze używanie oznaczenia "X" przez skarżącego nie przesądza o prawie do jego ochrony w ramach postępowania patentowego.

Zajęcie pasa drogowego bez ważnego zezwolenia skutkuje odpowiedzialnością administracyjną bez względu na winę sprawcy. Zatrzymanie procesu dostosowywania nośników reklamowych do uchwały krajobrazowej nie zwalnia z obowiązku uzyskania nowego zezwolenia na dalsze zajmowanie pasa.