Instytucja umorzenia z mocy prawa postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji, której doręczenie lub ogłoszenie nastąpiło ponad 30 lat temu, jest zgodna z art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie KPA, pomimo potencjalnych zarzutów naruszenia Konstytucji RP oraz międzynarodowych standardów ochrony praw człowieka.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak uchybień proceduralnych i prawidłowa ocena dowodów przez Radę Doskonałości Naukowej uzasadniają utrzymanie odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego; ocena merytoryczna dorobku nie leży w kognicji sądów administracyjnych.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop przed 6 listopada 2018 r. musi uwzględniać przepisy ustawy o Policji z wyłączeniem niekonstytucyjnego współczynnika 1/30. Sąd odrzuca wykładnię organów sprzeczną z wyrokiem TK, wzmacniając ochronę praw funkcjonariuszy.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) potwierdza zgodność nałożenia grzywny w celu przymuszenia rodzica do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych dziecka z prawem, wskazując na odpowiednie umocowanie tego obowiązku w przepisach ustawy o zapobieganiu chorobom zakaźnym oraz uregulowaniach wykonawczych.

Przy zastosowaniu art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej może nastąpić poprzez podpisanie protokołu zajęcia przed doręczeniem tytułu wykonawczego, jeśli uprzednie doręczenie odpisu tytułu wykonawczego było zapewnione, a ponowne doręczenie jest nieuzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że zdarzenie, któremu uległa skarżąca, nie spełnia przesłanek "wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa" wymienionych w ustawie o weteranach, co wyklucza przyznanie statusu weterana poszkodowanego.

Podmiotom, które nabyły prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop przed 6 listopada 2018 r., przysługuje obliczenie ekwiwalentu zgodnie z konstytucyjnymi standardami orzeczonymi przez Trybunał Konstytucyjny stosując przelicznik 1/21 miesięcznego uposażenia, nawet jeśli nabycie miało miejsce przed zmianą legislacyjną.

Złożenie wniosku o rejestrację pojazdu po terminie skutkuje obowiązkowym nałożeniem kary administracyjnej niezależnie od przyczyn przekroczenia terminu. Sądy administracyjne nie mogą uwzględniać przyczyn proceduralnych ani stosować k.p.a. do takich przypadków. NSA uchyla wyrok WSA, oddala skargę, uznając, że brak jest miejsca na ocenę okoliczności faktycznych przy przekroczeniu ustawowego terminu.

Instalacje i obiekty liniowe, mimo posadowienia wewnątrz budynków, stanowią odrębne budowle, przez co podlegają opodatkowaniu jako odrębny przedmiot podatku od nieruchomości. Ich umiejscowienie w budynkach nie wpływa na zmianę kwalifikacji podatkowej.

Organ podatkowy jest zobowiązany do wykonania zaleceń sądu administracyjnego dotyczących pełnego postępowania wyjaśniającego, w tym przeprowadzenia postępowania dowodowego, nawet przy bierności stron oraz błędne doręczenie skutkować może nieuwzględnieniem materiału dowodowego, co prowadzi do uchylenia decyzji.

W przypadku odpowiedzialności podatkowej członka zarządu wykazanie skuteczności doręczenia oraz bezskuteczności egzekucji jest kluczowe do jej przypisania. Doręczenie postanowienia na adres rejestracyjny uznaje się za prawidłowe przy braku innych danych przez organ podatkowy.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, oparta na indywidualnej analizie urbanistycznej uwzględniającej specyfikę intensywnej zabudowy sąsiedztwa, pozostaje w zgodzie z zasadami dobrego sąsiedztwa i ładu przestrzennego, nawet przy zastosowaniu odstępstw od średnich parametrów. Skarga kasacyjna, zarzucająca mechaniczne rozumienie tych zasad, podlega oddaleniu.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia opłaty planistycznej, uwzględnienie transakcji sprzedaży nieruchomości będącej przedmiotem wyceny w operacie szacunkowym jest niedopuszczalne. Takie działanie narusza przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zasady podejścia porównawczego, co skutkuje wadliwością decyzji administracyjnej.

Zarządca autostrady ma prawo, w ramach uznania administracyjnego, odmówić uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli uzna, że odległość projektu od drogi serwisowej nie spełnia wymogów bezpieczeństwa w kontekście art. 43 ust. 1 u.d.p.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż stwierdzenie utraty dobrej reputacji przedsiębiorcy transportowego przez organ administracji publicznej, oparte na poważnych naruszeniach przepisów prawa transportowego, było prawidłowe i zgodne z zasadami proporcjonalności oraz adekwatną reakcją na zaistniałe uchybienia.

Interpretacja postanowień SIWZ w sposób ograniczający konkurencję narusza przepisy p.z.p. oraz może skutkować koniecznością zwrotu dofinansowania unijnego; zastosowanie korekt finansowych uzasadnione jest stwierdzonym brakiem przejrzystości i jednoznaczności SIWZ.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż bezczynność organu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, uchylając zaskarżony wyrok w kwestii grzywny i nakazując rozpatrzenie wniosku.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uzasadnieniem, że wnioskodawczyni nie przedstawiła dowodów na prawidłowe wydatkowanie dotacji, co uzasadniało jej zwrot do budżetu publicznego.

Zgodność decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego spełnia wymogi z art. 124 ust. 1 u.g.n. Skargę kasacyjną oddalono z uwagi na brak zasadnych podstaw faktycznych i prawnych.

NSA uznał za zasadne korekty dofinansowania w wysokości 5% dla podstawowej umowy oraz 100% dla aneksów, stwierdzając ich adekwatność wobec naruszeń zasad konkurencyjności i integralności przetargu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wskazując, że bezpodstawne podważanie deklaracji pochodzenia towaru, bez należycie uzasadnionej podstawy prawnej i uwzględnienia skutków upływu czasu, narusza zasady postępowania dowodowego w postępowaniu celnym.

Rozwiązanie sporu prawnego zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy nowelizującej z 2021 r., pomimo zarzutów skarżącego dotyczących ich niekonstytucyjności, winno opierać się na formalnych przesłankach prawnych dotychczas niezakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny.

Skarga kasacyjna, oparta na rzekomej błędnej wykładni art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przez WSA w Gliwicach, jest bezzasadna, gdyż Skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów na błędne rozstrzygnięcie; stawka podatku od nieruchomości została ustalona prawidłowo.

Zmiana przepisów art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. od 1 stycznia 2022 r. miała charakter normatywny, ograniczając zwolnienie podatkowe wyłącznie do dochodów z nowej inwestycji. Wobec tego interpretacja organu odmawiająca całościowego zwolnienia dochodu była niewłaściwa. WSA zasadnie uchylił interpretację organu.