Olej aromatyczny importowany przez Skarżącą, spełniający kryteria ciężkiego oleju opałowego zgodnie z ustawą o zapasach i rozporządzeniem w sprawie statystyki energii, podlega obowiązkowi tworzenia zapasów interwencyjnych, niezależnie od jego faktycznego przeznaczenia nieenergetycznego.

Uznanie przez NSA, że wojewoda nieprawidłowo uzgodnił rozporządzenie w sprawie strefy ochronnej wód, co uzasadnia utrzymanie w mocy orzeczenia WSA o nieważności tego aktu z uwagi na niezgodność z formalnymi wymogami prawnymi.

Jeżeli istnieje wybudowana sieć kanalizacyjna oraz brak przydomowej oczyszczalni, właściciel zobowiązany jest do przyłączenia nieruchomości do sieci, o ile istnieją realne i techniczne możliwości jego wykonania. Obowiązku tego nie niweczy brak środków finansowych właściciela.

Ograniczenia przeznaczenia nieruchomości wynikające z uchwały Rady Miejskiej, choć naruszające interes prawny właściciela, są zgodne z prawem, jeżeli stanowią realizację uzasadnionego interesu publicznego oraz respektują zasadę proporcjonalności.

NSA orzekł, iż zmiana decyzji ostatecznej z 2017 roku w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwa, gdyż zakres posiadanych przez stronę uprawnień budowlanych wynika z obowiązujących przepisów, które nie zezwalają na ich rozszerzenie. Decyzja taka nie mieści się w ramach istniejącego porządku prawnego.

Brak uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd drogą krajową uzasadnia nałożenie kary pieniężnej na użytkownika, który zaniedbał swoje obowiązki rejestracyjne dotyczące urządzenia viaBox, co nie jest usprawiedliwione kwestionowaniem prawidłowości działania systemu poboru opłat.

Zgodnie z art. 47 ust. 2 p.b., decyzja organu administracji o zezwoleniu na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości nie może obejmować zezwolenia na wykonywanie tamże robót budowlanych; uprawnia jedynie do ich prowadzenia na innym, sąsiednim terenie.

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewoda Śląski pozostawał w bezczynności, nie działając w terminie, mimo okoliczności sytuacji nadzwyczajnej, co uzasadnia zobowiązanie do wydania decyzji administracyjnej w określonym czasie.

Decyzja organu administracyjnego o uchyleniu decyzji niższego organu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w trybie art. 138 § 2 K.p.a. jest zgodna z prawem w świetle niedostatecznie zgromadzonego materiału dowodowego wymagającego uzupełnienia, bez uszczerbku dla zasady dwuinstancyjności.

Zarówno liczba, jak i procentowy wskaźnik zaktywizowanych beneficjentów muszą być spełnione, by uznać wskaźnik efektywności za zrealizowany. Niedopełnienie obu przesłanek prowadzi do możliwości zastosowania proporcjonalności w zwrocie środków. Beneficjent nie osiągając wymaganych wskaźników, musi zwrócić część dofinansowania.

Karta pobytu wystawiona w Peru może być uznana za dokument potwierdzający miejsce stałego zamieszkania poza Unią Europejską dla celów zwrotu VAT w systemie Tax Free, co uzasadnia uchylenie odmownych decyzji organu celno-skarbowego.

Oddalając skargę kasacyjną, NSA uznał, iż organy administracyjne prawidłowo oceniły wniosek o umorzenie składek zgodnie z jego zakresem, a brak naruszenia przepisu nie pozwala na uwzględnienie skargi.

Sąd utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej uzgadniając, że przedawnienie zobowiązania podatkowego było skutecznie zawieszone z dniem 25 lipca 2013 r. z uwagi na wszczęcie postępowania karnego skarbowego i wykluczył zarzuty skargi kasacyjnej jako nieuzasadnione.

Skarga kasacyjna G. Sp. z o.o. oddalona, potwierdzono zasadność zwrotu dofinansowania z tytułu naruszeń umowy o udzielenie pomocy publicznej, gdyż środki nie przyniosły zakładanego celu projektu.

Nieprawidłowe stosowanie Wytycznych dotyczących realizacji projektów unijnych oraz naruszenie przepisów kodeksu pracy uzasadnia niekwalifikowalność wydatków i obowiązek zwrotu dofinansowania, nawet w przypadku hipotetycznej możliwości naruszeń proceduralnych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wybór procedury celnej oraz przyjęcie określonego ryzyka handlowego przez przedsiębiorcę wyklucza zastosowanie zasady słuszności w zakresie zwrotu cła według art. 120 UKC, jeżeli brak jest szczególnych okoliczności wskazujących na wyjątkową sytuację skarżącego.

Wyłączenie gruntów z produkcji rolnej bez formalnej decyzji może być legalizowane post factum, jeśli grunty są użytkowane na cele nierolnicze zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego.

Z uwagi na brak przesłanek uprawdopodabniających uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, decyzja Wójta Gminy o warunkach zabudowy z dnia 18 lipca 2022 r. nie zostanie wstrzymana, zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a.

NSA orzekł, że uchwała Rady Gminy Karsin w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszała interesu prawnego skarżących, granic władztwa planistycznego, ani obowiązujących przepisów prawa planowania przestrzennego. Oddalono skargę kasacyjną jako bezzasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja określająca kwotę zwrotu funduszy unijnych wobec Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Wieluniu opiera się na prawidłowej wykładni przepisów, a powstałe nieprawidłowości spełniają przesłanki potencjalnego szkodliwego wpływu na budżet UE.

Zasady postępowania administracyjnego w zakresie zezwoleń na pobyt nie mogą działać ze skutkiem zawieszającym po zakończeniu obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy, co oznacza, że organ przekraczający termin rozpoznawania wniosku pozostaje w bezczynności.

Podmiot, wykonujący zarówno przewóz drogowy, jak i inne czynności związane z przewozem, odpowiada według zasad przewidzianych w art. 92a ust. 5 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, co umożliwia ograniczenie kary do 40 000 zł.

W przypadku stwierdzenia wykorzystania środków unijnych z naruszeniem procedur, organ administracji ma prawo do wezwania beneficjenta do zwrotu środków, a sąd administracyjny uprawniony jest do utrzymania takiej decyzji, jeżeli naruszenia są zgodnie z prawem potwierdzone.

Skarga kasacyjna na decyzję Wojewody Podkarpackiego w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość zastosowania przepisów przez Sąd I instancji i brak skutecznych zarzutów kasacyjnych.