Nieuprawniona zwłoka uczelni w wydaniu dokumentów dotyczących przebiegu studiów stanowi bezczynność, nawet w sytuacji reorganizacji i weryfikacji dokumentacji przez uczelnię, chyba że zwłoka nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

Rektor Uczelni naruszył obowiązek terminowego wydania karty przebiegu studiów, co stanowiło bezczynność administracyjną. Bezczynność ta, choć stwierdzona, nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, uzasadniona była weryfikacją ocen wobec przestępstwa fałszowania dokumentów i reorganizacji zarządu uniwersytetu.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie zobowiązania do zwrotu środków z umowy o dofinansowanie projektu z powodu nieprawidłowego dokumentowania rozeznania rynku i płatności gotówkowych, skutkującego potencjalną szkodą dla budżetu UE.

Termin do wniesienia skargi na czynności organu egzekucyjnego dotyczące obwieszczenia o licytacji nieruchomości biegnie od dnia publicznego ogłoszenia, niezależnie od daty doręczenia obwieszczenia pełnomocnikowi strony zainteresowanej.

Nieruchomość użytkowana przez PKP została z mocy prawa skomunalizowana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Brak udokumentowanego prawa zarządu przesądza o przynależności mienia do organów administracji państwowej, tym samym wykluczając jego użytkowanie przez PKP i potwierdzając komunalizację.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż brak udokumentowanego prawa zarządu Polskich Kolei Państwowych nad nieruchomością na dzień 27 maja 1990 r. oznacza jej komunalizację z mocy prawa na rzecz właściwej gminy, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o podatkowej odpowiedzialności osób trzecich z urzędu nie występują przesłanki uzasadniające stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Skarga kasacyjna skarżącego jest niezasadna.

Zmiana przeznaczenia działek na tereny zieleni krajobrazowej w studium przez Gminę Kosakowo nie narusza władztwa planistycznego, pozostając zgodna z interesem publicznym ochrony środowiska. Zasady i kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy są ustalane z poszanowaniem przysługujących praw właścicieli nieruchomości.

Sporny obiekt spełnia przesłanki budynku w rozumieniu u.p.o.l.; trwałe związanie z gruntem i zewnętrzne wydzielenie przegrodami budowlanymi uzasadnia opodatkowanie podatkiem od nieruchomości jako budynek.

Właściwe zdefiniowanie "budynku wolnostojącego" jest kluczowe przy ustalaniu zasad stosowania uproszczonej procedury zgłoszenia robót budowlanych; brak spełnienia tego warunku wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

NSA orzekł, że decyzja nakazująca rozbiórkę budynku może być zmieniona po upływie terminu realizacji, jeśli spełnione są przesłanki z art. 155 K.p.a., jednak upływ terminu oraz bezpieczeństwo publiczne mogą stanowić przesłanki negatywne uniemożliwiające taką zmianę.

Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, w tym wykonywanie transportu bez ważnego świadectwa ATP, nie zostaje uchylona pomimo powoływania się na utrudnienia wynikające z pandemii COVID-19, jeśli nie wykaże aktywnego działania w celu realizacji obowiązku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uchybienia proceduralne podnoszone przez skarżącego nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spełniało wymogi kontroli instancyjnej, a ustalenia faktyczne nie zostały skutecznie zakwestionowane.

NSA potwierdził niedopuszczalność stosowania w MPZP zapisów skutkujących faktycznym zakazem lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, naruszających art. 46 specustawy poprzez praktyczne wyłączenie możliwości realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując skargę kasacyjną BFG, uchylił wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, zwracając uwagę na potrzebę wyczerpującej analizy przepisów wewnętrznych oraz oceny ich wpływu na bezstronne procedowanie BFG.

Brak ustalenia znacznego stopnia niepełnosprawności przed dniem 31 grudnia 2023 r. uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie regulacji obowiązujących przed tą datą. Oddalono skargę kasacyjną.

Ocena prawidłowości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej zależy od analizy wystąpienia wyjątkowych okoliczności faktycznych i prawnych; samo zapewnienie przyszłego uzbrojenia terenu wystarcza do jej wydania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wiążąca informacja taryfowa obowiązuje jedynie w granicach jej treści, a organy celne mogą nakładać cło antydumpingowe według prawidłowego kodu taryfowego zgodnie z regulacjami unijnymi, pomimo zgłoszonego innego kodu przez podmiot gospodarczy.

Decyzja o rejestracji pojazdu bez homologacji stanowi oczywiste naruszenie prawa, ale nie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., chyba że spowoduje skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Odmienna ocena wymaga analizy skutków prawnych i społeczno-gospodarczych decyzji.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona, gdyż decyzja nakazowa organu nadzoru budowlanego była zgodna z prawem w świetle obowiązujących przepisów planistycznych i warunków technicznych, pomimo podniesionych zarzutów przez skarżącego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzono, że dla klasyfikacji obiektu jako budynku kluczowe jest trwałe związanie z gruntem oraz wydzielenie z przestrzeni, co w niniejszej sprawie skutkowało uznaniem obiektu za podlegający opodatkowaniu jako budynek.

Obiekt budowlany, który posiada fundamenty, dach oraz jest trwale związany z gruntem i wydzielony przegrodami budowlanymi, kwalifikuje się jako budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co skutkuje opodatkowaniem nie jako budowla, ale jako budynek.

Sporny obiekt spełnia kryteria budynku według u.p.o.l., a zatem podlega opodatkowaniu jako budynek. Normatywne cechy budynku, takie jak trwałe związanie z gruntem, obecność fundamentów, ścian i dachu, są spełnione, niezależnie od sposobu ich montażu czy możliwości przeniesienia. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Pozostawanie nieruchomości we władaniu PKP bez udokumentowanego prawa zarządu uniemożliwia wyłączenie z komunalizacji. Mienie, które w dniu 27 maja 1990 r. nie miało prawem przewidzianego zarządu, należy do terenowych organów administracji państwowej i podlega komunalizacji na rzecz gminy z mocy prawa.