Osoba współorganizująca gry hazardowe na automatach bez koncesji, aktywnie w nich uczestnicząca, podlega karze pieniężnej, nawet jeśli formalnie nie była stroną umowy dzierżawy lokalu, w którym odbywały się gry, ani właścicielem automatów.

Art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, zakazujący reklamy aptek, jest niezgodny z art. 49 i 56 TFUE oraz dyrektywą 2000/31/WE; nałożenie kary za działania prozdrowotne zgodne z celami pożytku publicznego było nieprawidłowe.

Zakaz reklamy aptek określony w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, stosowany w decyzjach administracyjnych, narusza zasady prawa unijnego, co uzasadnia uchylenie decyzji na podstawie stwierdzenia jego nieważności, w świetle recentnego wyroku TSUE (C-200/24).

Cofnięcie koncesji na wytwarzanie i obrót bronią z powodu toczącego się postępowania karnego o umyślne przestępstwo jest uzasadnione, gdy zagrożone jest bezpieczeństwo publiczne. Uchylenia omawianych decyzji nie uzasadniają uchybienia proceduralne, skoro nie miały wpływu na wynik sprawy.

Wyłączenie stosowania art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 do terminów materialnoprawnych w sprawach płatności rolno-środowiskowych na mocy art. 67c ustawy PROW nie umożliwia organowi przywrócenia takich terminów, co wyklucza stosowanie tej instytucji do prawa materialnego w zakresie rozporządzenia o pomocy rolnej.

Odmowa przyznania świadczenia renty rodzinnej w trybie art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS jest prawidłowa, jeśli brak jest niezależnych, niezawinionych "szczególnych okoliczności" wpływających na niezdolność do pracy zmarłego wnioskodawcy.

Złożenie zeznania SD-3 po wszczęciu kontroli celno-skarbowej, której zakres obejmuje deklarowane czynności majątkowe, nie skutkuje wszczęciem odrębnego postępowania w podatku od spadków i darowizn, gdyż skutecznie doręczone upoważnienie do kontroli wyklucza takie wszczęcie.

Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jedynie poprzez wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości albo że jego niezgłoszenie nastąpiło bez jego winy; niewykazanie tych okoliczności skutkuje przypisaniem odpowiedzialności niezależnie od subiektywnego przekonania o stanie majątkowym spółki.

Sąd potwierdził, że w ocenie wniosków o indywidualną interpretację podatkową organ musi uwzględniać wszystkie elementy stanu faktycznego przedstawione przez wnioskodawcę, w tym charakter (odpłatny lub nieodpłatny) udzielanych licencji, celem właściwego zastosowania art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.d.o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ocieplenie nadbudowanej ściany styropianem narusza przepisy przeciwpożarowe, co daje podstawę do utrzymania nakazu rozebrania warstwy styropianu w celu dostosowania budynku do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego. Skarga kasacyjna została oddalona.

Postanowienie Ministra Nauki o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego nie narusza prawa, gdy żądający nie ma statusu strony, a jego interes nie wynika z normy prawa materialnego. Zaskarżony wyrok WSA oddalający skargę na powyższe postanowienie jest zgodny z prawem.

Brak spełnienia przesłanek korzystnego uzupełnienia sieci szkół publicznych oraz poprawy warunków kształcenia uzasadnia odmowę wydania zgody na założenie nowego liceum, zwłaszcza gdy istniejąca sieć szkół zaspokaja potrzeby edukacyjne.

Skarżący S.Z. został prawidłowo uznany winnym urządzania gier hazardowych bez koncesji na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 ugh. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność nałożonej kary, oddalając skargę kasacyjną.

Urządzanie gier hazardowych bez koncesji podlega karze pieniężnej zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Procedury dotyczące powołania sędziów nie wpływają na bezstronność orzekania w postępowaniu kasacyjnym.

Niezgodne z prawem jest nałożenie przez organ administracji obowiązku dostarczenia dokumentu, którego uzyskanie w określonym terminie jest nierealne, skutkujące odmową wsparcia finansowego. Takie działanie stanowi naruszenie zasady pewności prawa i przewidywalności procedur administracyjnych.

Wydanie decyzji we wznowionym postępowaniu administracyjnym, która nie uchyla dotychczasowej decyzji, a jedynie rozstrzyga o istocie sprawy, stanowi rażące naruszenie art. 151 § 1 k.p.a., co uzasadnia stwierdzenie nieważności takiej decyzji.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylający wyrok sądu pierwszej instancji oraz decyzję organu administracyjnego z powodu niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i naruszenia zasad postępowania dowodowego.

Przesłanki stanu epidemii nie mogą automatycznie uzasadniać przywrócenia terminu procesowego, jeśli strona nie wykazała braku winy w niedochowaniu terminu.

Skarga kasacyjna na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dotyczący obowiązku zwrotu dofinansowania z funduszy unijnych jako wydatku niekwalifikowalnego, zostaje oddalona. Skarżący nie wykazał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego ani uchybień proceduralnych mogących wpływać na treść wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty dotyczące proceduralnych uchybień w wydaniu decyzji Dyrektora ARiMR nie zostały dostatecznie wykazane, a ustalenia faktyczne z kontroli przeprowadzonej w 2013 r. są prawidłowe. Skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnienia.

Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wprowadzające zakazy i ograniczenia eliminujące możliwość lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, są sprzeczne z art. 46 ust. 1 specustawy i mogą być stwierdzone jako nieważne, gdy nie służą ochronie celów ustawowych.

Złożenie deklaracji SD-3 po wszczęciu kontroli celno-skarbowej nie skutkuje rozpoczęciem odrębnego postępowania podatkowego, gdy kontrola obejmuje również sporną darowiznę, zapobiegając dublowaniu postępowań (art. 165a O.p.).

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że postępowanie wznowieniowe nie służy do ponownej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej, a nowe dowody muszą istnieć i być nieznane organowi wydającemu decyzję; ich brak uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że obciążenie podatnika skutkami podania niewłaściwego adresu do doręczeń jest zgodne z prawem, a postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania jest prawidłowe na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p.