Zastosowanie metody trójpłaszczyznowej (wizualna, fonetyczna, semantyczna) w ocenie podobieństwa znaków towarowych pozwala na uznanie, że różnice semantyczne mogą dominować nad podobieństwami w innym zakresie, eliminując ryzyko wprowadzenia konsumentów w błąd i uniemożliwiając kolizję z wcześniejszym znakiem towarowym.

Dokonanie płatności gotówkowych sprzecznych z wytycznymi dotyczącymi kwalifikowalności wydatków unijnych stanowi naruszenie warunków umowy o dofinansowanie, uzasadniające zobowiązanie beneficjenta do zwrotu środków jako wydatków niekwalifikowalnych.

Zgodnie z art. 72a ustawy – Prawo budowlane, postępowania administracyjne związane z nieprawidłowościami obiektów budowlanych wszczyna się wyłącznie z urzędu, bez względu na zgłoszony interes prawny wnioskodawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, oddala ją z uwagi na brak wykazania wpływu naruszeń proceduralnych na wynik sprawy, potwierdzając decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o uchyleniu postanowień ZUS w związku z niespełnieniem terminu na wniesienie sprzeciwu.

Informacje o wynagrodzeniach pracowników sfery publicznej, zrelatywizowane do konkretnych osób, nie stanowią informacji publicznej. Poprawna klasyfikacja danych, w kontekście ich związania z osobami, jest kluczowa dla oceny statusu informacji publicznej.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożony w celu innym niż służenie sprawie publicznej, a mianowicie w celach prywatnych, nie stanowi wniosku w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, co wyklucza przyjęcie bezczynności organu z tytułu nieudzielenia tej informacji.

Koszty uzyskania przychodów z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów w spółce przekształconej powinny być określane na podstawie wartości bilansowej spółki na dzień przekształcenia, a nie kosztów historycznych.

W przypadku wymierzenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska na podstawie art. 293 ust. 4 pkt 2 p.o.ś., konieczne jest stwierdzenie składowania odpadów na terenach parków narodowych w wyniku czynności pozbycia się ich, co w analizowanym przypadku nie zostało wykazane.

Przymiot strony w postępowaniach o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej przysługuje indywidualnemu współwłaścicielowi nieruchomości, który wykaże indywidualny interes prawny, w szczególności w braku zarządu wspólnoty mieszkaniowej.

Zasada kontynuacji funkcji zabudowy, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., pozostawia miejsce na różnorodność pod warunkiem zachowania standardów ładu przestrzennego. Wskaźnik powierzchni zabudowy może być ustalony na poziomie odbiegającym od średniego wskaźnika, jeżeli analiza architektoniczno-urbanistyczna przedstawia przekonujące uzasadnienie.

Plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego może być uznany za nieważny w zakresie, w którym narusza zasadę proporcjonalności, dokonując nieuzasadnionej ingerencji w prawo użytkowania wieczystego, istotne dla realizacji kluczowej funkcji publicznej, jaką jest działalność opieki zdrowotnej.

Obszar kolejowy w planie zagospodarowania przestrzennego definiowany jest jako całość działki ewidencyjnej z infrastrukturą kolejową, niezależnie od zagospodarowania jej części. Literalna wykładnia art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym jest konieczna.

Zakaz zabudowy na terenach zieleni ekologicznej, przewidziany w planie miejscowym, nie narusza konstytucyjnego prawa własności. Podmiot, którego działka leży w takim obszarze, nie ma podstaw do unieważnienia uchwały planistycznej z uwagi na ograniczenia zgodne z jej przeznaczeniem.

Decyzja o warunkach zabudowy, nie wymagając zgodności z przepisami budowlanymi na tym etapie, musi spełniać zasadę dobrego sąsiedztwa i być zgodna z przepisami odrębnymi dotyczącymi zagospodarowania terenu. Sąd potwierdził prawidłowość tej oceny wobec inwestycji dotyczącej parkingu.

Obowiązek organu administracji do udzielenia pełnych i zrozumiałych informacji stronie postępowania obejmuje konieczność wskazania konkretnych dokumentów wymaganych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, co wynika z art. 9 kpa; brak takiego działania skutkuje istotnym naruszeniem zasad administracyjnych.

Dla przyznania płatności bezpośrednich decydujące jest faktyczne użytkowanie oraz władztwo nad spornymi gruntami, zgodnie z zasadami polityki rolnej UE, co obejmuje posiadanie uprawnienia decyzyjnego oraz ponoszenie ryzyka rolniczego. Umowa usługowa nie daje tytułu prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie wykazano, by Skarżąca świadomo udziału w oszustwie podatkowym. Uchylono decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe z powodu braku pełnego postępowania dowodowego przez organy skarbowe.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzje administracyjne określające opłaty zmienne za pobór wody są decyzjami konstytutywnymi i mogą uwzględniać różne cele poboru wody na podstawie przepisów Prawa wodnego i rozporządzenia, z zastosowaniem zasad lex specialis derogat legi generali.

Informacja o wysokości opłaty za usługi wodne nie stanowi decyzji, a zobowiązanie powstaje w drodze decyzji organu, która może określić wysokość opłaty także inaczej niż w informacji, uwzględniając rzeczywisty cel poboru wody.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowy wyrok Sądu I instancji uchylający postanowienia, które wadliwie odmówiły wszczęcia postępowania. Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest bezzasadna z uwagi na naruszenia proceduralne popełnione w toku postępowania administracyjnego.

Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w tej samej sprawie przez tę samą osobę działa z naruszeniem zasad bezstronności administracyjnej (art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.). Organ ma obowiązek przekazać pismo noszące znamiona skargi do sądu administracyjnego, co gwarantuje stronom prawo do sądowej kontroli (art. 54 § 2 p.p.s.a.).

Skarga kasacyjna właścicieli, obarczona formalnymi uchybieniami, nie znajduje uzasadnienia ze względu na prawidłowe spełnienie przez organy i Sąd I instancji wymogów postępowania oraz wykazanie realizacji celu publicznego na wywłaszczonej nieruchomości, co wyklucza jej zwrot.

Beneficjent dotacji zobowiązany jest do jej zwrotu, jeśli środki zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, a prawidłowe sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest niezbędne dla podtrzymania skargi przed sądem.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak podejmowania przez stronę działań zmierzających do zapewnienia właściwego doręczenia korespondencji administracyjnej, w sytuacji konfliktu rodzinnego, uniemożliwia skuteczne przywrócenie terminu na wniesienie odwołania.