Do dochodu ustalanego na potrzeby przyznania zasiłku stałego nie wlicza się kwot zajęć komorniczych dotyczących zaległych alimentów na fundusz; odliczane są jedynie bieżące alimenty zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej.

Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego jest zasadna. Przewlekanie odwołania narusza zasadę dwuinstancyjności podatkowego postępowania administracyjnego. NSA potwierdza obowiązek organu do efektywnego i terminowego działania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego w postępowaniu podatkowym ma być ustalane według "urzędowych" stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości, bez różnicowania w oparciu o sposób ustanowienia pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż w przypadku wywłaszczonych nieruchomości, przejętych częściowo na cele budowy osiedla, zmodyfikowane wykorzystanie na sieci techniczne oraz wjazdy i miejsca postojowe, o ile pozostaje zgodne z ogólnym celem budowy osiedla, nie stanowi podstawy do uznania nieruchomości za zbędną dla pierwotnego celu wywłaszczenia.

Wobec braku przesłanek nadzwyczajnych, których wystąpienie uzasadniałoby przyznanie zasiłku celowego, sąd orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, podkreślając brak uchybień w zastosowanej interpretacji przepisów przez niższe organy oraz potwierdzenie kontroli przeprowadzonej przez sąd I instancji.

Renta Skarżącego nie mogła być pomniejszona o komornicze zajęcia z tytułu zaległych alimentów na rzecz funduszu alimentacyjnego, co skutkowało prawidłową odmową przyznania zasiłku stałego przez organy administracyjne.

Dane ewidencji gruntów i budynków mają charakter wiążący dla organu podatkowego i nie mogą być kwestionowane w postępowaniach podatkowych, lecz wymagają odrębnego postępowania administracyjnego celem ich weryfikacji.

NSA podtrzymał wyrok WSA w Kielcach, uznając, że planowana inwestycja spełnia warunki zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zgodnie z Prawem budowlanym oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a skargi kasacyjne są bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J.K. dotyczącą umorzenia postępowania zażaleniowego przez Wojewódzkiego Inspektora, przyjmując, że postępowanie zostało prawidłowo zakończone z powodów formalnych, a zarzuty proceduralne nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Właściciele nieruchomości, którzy w ramach działalności gospodarczej wykazują nieruchomości w ewidencji środków trwałych i amortyzują je, są zobowiązani stosować stawki podatku od nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą, chyba że istnieje ostateczna decyzja o nakazie rozbiórki.

Wydanie decyzji administracyjnej bez uprzedniego wszczęcia postępowania administracyjnego oraz doręczenia zawiadomienia o jego wszczęciu właściwej stronie postępowania stanowi rażące naruszenie prawa zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., uzasadniające stwierdzenie nieważności takiej decyzji ostatecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA oraz decyzję organu odwoławczego z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego, tj. rozpatrzenia odwołania po upływie ustawowego terminu, co skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji GITD.

Zmiana stanu prawnego po wydaniu decyzji ostatecznej oraz brak możliwości organizacji zjazdu z działki sąsiedniej nie uzasadniają uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a., gdyż nie spełniają przesłanek tego przepisu, szczególnie w kontekście bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Orzeczenie NSA potwierdza, iż przy ocenie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe wymagana jest rzeczowa analiza jego możliwości wykazania braku winy, uwzględniając złożone orzeczenia TSUE wpływające na rozstrzygnięcie krajowe.

Cofnięcie koncesji na działalność ochrony z uwagi na jednorazowe naruszenie przepisów jest uzasadnione, gdy stwierdza się zagrożenie bezpieczeństwa publicznego, nawet bez prawomocnego wyroku skazującego, o ile zachowanie personelu ochrony przekracza uprawnienia przewidziane ustawą o ochronie osób i mienia.

Wydana przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzja podtrzymuje wcześniejszy wyrok stwierdzający nieważność decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa, związane z brakiem stosownego upoważnienia do jej wydania oraz niedostatecznym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych dotyczących oznakowania drogi.

Zawieszenie biegu terminów przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w okresie stanu epidemii COVID-19 jest zgodne z prawem i wyklucza przedawnienie. Przekazanie organom nieprawdziwej informacji API przez przewoźnika lotniczego uzasadnia nałożenie kary na podstawie ustawy Prawo lotnicze.

W przypadku sporu dotyczącego uwłaszczenia państwowej osoby prawnej z dnia 5 grudnia 1990, wpis zarządu w księdze wieczystej nie potwierdza powstania prawa użytkowania wieczystego i może być badany przez organ administracji co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym.

Cofnięcie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu jest uzasadnione, gdy zmianie uległy skład lub surowce zadeklarowane we wniosku o pozwolenie, co może stanowić zagrożenie dla zdrowia, zwierząt lub środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny czynność tę potwierdził, uznając skargę kasacyjną za bezzasadną.

Na mocy art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989 r., nie można przyznać prawa własności działki, jeśli w dniu orzekania nie istnieje na niej co najmniej jeden budynek o cechach określonych w Prawie budowlanym.

Decyzja Prezydenta Miasta Racibórz i Samorządowego Kolegium Odwoławczego o zobowiązaniu skarżącej do zwrotu wydatków zastępczo poniesionych przez gminę za pobyt jej ojca w domu pomocy społecznej była prawidłowa w świetle prawa o pomocy społecznej.

Przepisy art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania, gdy nabycie usług dokumentowane jest fakturą wystawioną na usługodawcę, a nie faktycznego nabywcę. Czynności Fundacji K. nie spełniają przesłanek działania „w imieniu i na rzecz” uczestników, co wyklucza ich z nieopodatkowania.

Kwalifikacja budowlana muru jako konstrukcji oporowej musi być poparta wystarczającym materiałem dowodowym uwzględniającym projekt budowlany i geotechniczne cechy terenu. Braki w ustaleniach faktycznych i analizie projektowej uniemożliwiają prawidłowe zastosowanie przepisów Prawa budowlanego.

W przypadku stwierdzenia nieważności decyzji reprywatyzacyjnej, gdy część działki stanowi drogę publiczną, nie orzeka się o nieodwracalnych skutkach prawnych, jeśli nieruchomość była już zagospodarowana na cele publiczne przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej.