Uchwała Rady Miasta Z. w przedmiocie nadania Statutu MDK, przewidująca, że dyrektor jest powoływany przez Prezydenta Miasta, mieści się w delegacji art. 13 ust. 2 pkt 3 u.o.p.d.k. Jest zgodna z prawem miejscowym i nie narusza zasad prawidłowej legislacji.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie spełnia formalnych wymogów prawa i odrzucił ją. Orzeczono, iż brak udowodnienia faktycznego władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r. wyklucza możliwość przyznania odszkodowania.
W sprawie uchylenia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzja uchylająca na podstawie art. 162 § 2 k.p.a. jest zgodna z prawem, gdyż sąd oraz organ odwoławczy prawidłowo ograniczyły kontrolę do weryfikacji niewykonania zastrzeżonych czynności.
NSA orzekł, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za przewóz odpadów bez prawidłowego dokumentu wymaga ponownej oceny w zakresie legalności i zasadności nałożenia tej kary, biorąc pod uwagę odpowiednie przepisy normatywne, w tym obowiązek posiadania zgodnej z rzeczywistością dokumentacji odpadów.
Sąd administracyjny, rozpatrując zagadnienie dopuszczenia strony do postępowania w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego, musi dokładnie zbadać, czy zmiany te są istotne i czy mają znaczące negatywne oddziaływanie na środowisko, co determinuje status uczestnika jako strony postępowania.
Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o pobyt czasowy, jednakże nie rażąco. Nakazano wydać decyzję w ciągu dwóch miesięcy, uwzględniając szczególne okoliczności sprawy.
Osoby pełniące funkcje kierownicze są odpowiedzialne za urządzanie gier hazardowych bez zezwolenia, niezależnie od późniejszego zaprzestania pełnienia funkcji, a kara pieniężna może być nałożona na podstawie wcześniejszych naruszeń ustawy o grach hazardowych.
Nie można automatycznie wykluczać rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez osobę wnioskującą o wpis do ewidencji na podstawie przeszłego skazania, które uległo zatarciu, bez wszechstronnej oceny jej aktualnej postawy zawodowej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje decyzję odmowną w kwestii zwolnienia z odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej za prawidłową. Brak naruszenia przepisów uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej, ponieważ organy administracyjne prawidłowo oceniły brak wystąpienia przesłanek uzasadniających zwolnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wcześniejszego orzeczenia, uznając iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa UE, a ocena sądowa nie wykraczała poza standardy interpretacyjne sądowej swobody orzeczniczej.
Wyjaśnienie treści decyzji administracyjnej w trybie art. 113 § 2 k.p.a. ma na celu usunięcie niejasności w jej rozumieniu, a nie weryfikację legalności czy merytorycznej poprawności decyzji. Skarga kasacyjna z powodu niewłaściwego wyjaśnienia oddalona.
NSA podtrzymał stanowisko WSA, uznając prawidłowość zawieszenia postępowania administracyjnego przez Ministra Rolnictwa do czasu rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości przyznania wsparcia, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Przepisy art. 545 ust. 3d Prawa wodnego stanowią normę intertemporalną, wyznaczającą termin przedawnienia dla decyzji administracyjnej kary pieniężnej, wykluczającą jednocześnie zastosowanie Ordynacji podatkowej i ogólnych zasad z KPA.
NSA uznaje brak podstaw do wykluczenia podmiotów z pomocy z FGŚP, jeśli spełniają warunki działalności gospodarczej, niezależnie od wpisu w REGON. Przepis art. 15gga ustawy Covid-19 nie ogranicza pomocy jednokrotnie dla beneficjentów korzystających z innych przepisów ustawy.
Jeżeli uprawniony podmiot nie zrealizuje przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia kary pieniężnej w wyznaczonym terminie, to, niezależnie od braku zawinienia, jest zobowiązany do jej uiszczenia wraz z odsetkami.
Oddalenie skargi kasacyjnej M.B. potwierdza, że naruszenie procedur dotyczących wydatkowania środków unijnych może być podstawą do zwrotu dofinansowania, nawet przy braku faktycznej szkody dla budżetu Unii Europejskiej.
Wyjaśnienie treści postanowienia na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. dotyczy tylko niejednoznaczności, które wpływają na zrozumienie sentencji decyzji, a zakres wyjaśnienia jest ograniczony do potrzeby dekodowania tej sentencji, bez ingerencji w treść merytoryczną rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego E.D. była zasadna, gdyż brak było związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a koniecznością opieki nad matką oraz dowodów na konieczność takiej rezygnacji ze względów zdrowotnych matki.
Przedawnienie zobowiązań cywilnoprawnych nie skutkuje dla dłużnika powstaniem przychodu podatkowego, gdyż nie daje trwałego i definitywnego przysporzenia majątkowego; zobowiązanie formalnie nadal istnieje.
Decyzja w przedmiocie nakazu likwidacji betonowej blokady, jako jednostronne i niewystarczające rozwiązanie problemu naruszenia stosunków wodnych, została uchylona z uwagi na brak pełnego uwzględnienia okoliczności sprawy oraz niekompletne wykorzystanie opinii biegłego. Należy dokonać pełnej oceny dowodów i zastosować kompleksowe rozwiązanie problemu.
Postępowanie sądowoadministracyjne ulega umorzeniu wobec bezprzedmiotowości, gdy wyrok uchylający decyzje zostaje uznany za bezprzedmiotowy z powodu brakującego przedmiotu zaskarżenia.
NSA orzekł, że wyjaśnienie w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie obejmuje wprowadzania nowych treści decyzji, a jedynie usuwanie niejasności istniejących w chwili jej wydania, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
NSA orzekł, że przedłużenie stosowania art. 100d specustawy ukraińskiej było nieproporcjonalne od 30 czerwca 2024 r., co uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu. Jednak bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzje uznające zobowiązanie do powrotu cudzoziemca są zgodne z prawem, jeżeli dochowano procedur określonych w ustawie o cudzoziemcach, a zgoda na pobyt humanitarny wymaga ścisłej integracji z Polską oraz zerwania więzów z krajem pochodzenia.