Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT może być uzasadnione zarówno ważnym interesem publicznym, jak i interesem odbiorcy, przy czym organy są zobowiązane do całościowej analizy okoliczności danego naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając formalne uchybienia skargi kasacyjnej, oddalił ją, uznając iż nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego o istotnym wpływie na wynik sprawy dotyczącej wysokości odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dokonana kontrola i stwierdzone nieprawidłowości uzasadniały decyzję o zwrocie dofinansowania UE. Beneficjent naruszył zasady konkurencyjności przez wybór wykonawcy niespełniającego wymagań ekonomicznych, co uzasadniało korektę finansową.

NSA potwierdził prawidłowość zobowiązania cudzoziemki do powrotu. Ustalono brak zindywidualizowanego zagrożenia dla życia lub wolności. Oddalono skargę kasacyjną, argumentując zgodność decyzji z przepisami prawa administracyjnego.

Zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary finansowej za naruszenie przepisów ustawy SENT potwierdzona w sytuacji, gdy strona nie złożyła dokumentów wykazujących przesłanki do odstąpienia od ukarania; skarga kasacyjna oddalona, brak podstaw do zarzutu naruszenia przepisów materialnych i procesowych.

Ostateczna decyzja podatkowa, ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego, pozostaje wiążąca w obrocie prawnym, a organy podatkowe są uprawnione do zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej, pomimo twierdzeń podatnika o wygaśnięciu zobowiązania z przyczyn cywilnoprawnych.

Dla stwierdzenia nieprawidłowości przy zwrocie dofinansowania wystarcza wykazanie potencjalnej możliwości szkody, bez konieczności udowodnienia realnego uszczuplenia środków unijnych.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej nie stanowi automatycznie niedozwolonej pomocy publicznej, a jego zastosowanie musi być oceniane w kontekście spełnienia przesłanek art. 107 ust. 1 TfUE, z uwzględnieniem faktycznego zajęcia terenu przez infrastrukturę.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej, ograniczone do faktycznie zajętych gruntów, nie stanowi niedozwolonej pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, o ile nie przyznaje selektywnej korzyści zakłócającej konkurencję.

Niedopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej, która w czasie osądzania o zwrocie zajmuje powierzchnię drogi publicznej, nawet jeśli pierwotny cel wywłaszczenia nie został fizycznie zrealizowany.

Otrzymana dotacja na realizację projektu nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT, gdyż nie jest wynagrodzeniem za usługę, lecz pokryciem kosztów projektowych, pozbawionym bezpośredniego związku z ceną świadczonej usługi.

Art. 165b § 1 o.p. nie ma zastosowania do postępowań SENT; błędna klasyfikacja towaru przez A. Sp. z o.o. uzasadnia nałożenie kary pieniężnej; skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. oddalona jako bezzasadna.

Decyzja o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z pomocy społecznej wymaga uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej te świadczenia. Procedowanie bez jej uchylenia stanowi naruszenie prawa.

Zawieszenie płatności przez państwa członkowskie, wynikające z art. 60 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/891, jest dopuszczalne w przypadku wszczęcia postępowania dotyczącego oszustwa, mające na celu zabezpieczenie interesów finansowych UE, nie stanowi kary administracyjnej, lecz działanie prewencyjno-zabezpieczające.

Skarga kasacyjna R. Sp. z o.o. na decyzje dotyczące kar pieniężnych za naruszenie ustawy SENT została oddalona z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego, uznając samodzielną regulację ustawy SENT dotyczącą przedawnienia oraz zgodność nałożonej kary z prawem.

Nieruchomości wykorzystywane faktycznie do działalności gospodarczej, również w fazie rekultywacji, podlegają opodatkowaniu według stawek podatkowych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Grunty objęte obowiązkiem rekultywacji są uznawane za zajęte na działalność gospodarczą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nawet jeśli wydobycie nie jest aktualnie prowadzone.