NSA oddalił skargę kasacyjną wobec braku usprawiedliwionych podstaw wykazujących błędną wykładnię przepisów prawa materialnego przez sądy niższych instancji, związanych z ustaleniem stawki podatku od nieruchomości.

Uchybienie zasadzie specjalności, w szczególności przekroczenie jej przy orzekaniu kary łącznej, skutkuje uchyleniem wyroku i umorzeniem postępowania. Zasada specjalności jest negatywną przesłanką wymierzenia kary łącznej.

Zezwolenie na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w celu przebudowy linii napowietrznej 110 kV jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowość wskazania strony postępowania administracyjnego oraz uzasadnienie wyroku nie naruszają przepisów postępowania.

Bezczynność organu administracyjnego naruszająca rażąco prawo uzasadnia przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W przypadku opieszałości organu sąd może zastosować środki dyscyplinujące mieszczące się w granicach sędziowskiego uznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że niewłaściwe ustalenie statusu prawnego drogi publicznej na dzień 31 grudnia 1998 r. stanowi naruszenie prawa materialnego i proceduralnego uzasadniające uchylenie decyzji odmownych stwierdzających nabycie nieruchomości z mocy prawa przez gminę.

Postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego o odmowie zapoznania się z aktami sprawy było zgodne z prawem, gdyż pełnomocnictwo pracownika nie obejmowało wglądu po zakończeniu czynności kontrolnych i wszczęciu postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za znaczące uchybienie obowiązku notyfikacyjnego zbycia pojazdu zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 PRD.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok WSA w Krakowie, uznając naruszenie prawa materialnego oraz zasady proporcjonalności przez ograniczenia w miejscowym planie, i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA.

NSA uznał, że władztwo planistyczne gminy musi być zgodne z zasadą proporcjonalności. Wyrok WSA uchylono, nakazując ponowne rozpatrzenie zgodności MPZP z interesem skarżących oraz przepisami planowania przestrzennego.

Członek zarządu spółki odpowiada za jej zobowiązania, gdy nie zgłoszono wniosku o upadłość mimo niewypłacalności, której podstawą może być niespłacalna należność nawet jednego wierzyciela, jeśli zobowiązania przewyższają majątek przez 24 miesiące.