Informacja żądana przez Stowarzyszenie jest informacją publiczną przetworzoną. Dla jej uzyskania wymagane jest wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, co nie zostało spełnione. Skarga kasacyjna została oddalona.

Decyzja Mazowieckiego Kuratora Oświaty o odmowie udzielenia zezwolenia na założenie przedszkola publicznego była prawidłowa, gdyż wypełniała przesłanki poprawy sieci placówek i kształcenia, a liczba wolnych miejsc w istniejących placówkach świadczyła o braku zapotrzebowania na nowe przedszkola.

Zaskarżony wyrok w sprawie odmowy zmiany zezwolenia na utworzenie dodatkowej lokalizacji przedszkola publicznego jest zgodny z prawem. Decyzja oparta na przesłance braku potrzeby korzystnego uzupełnienia sieci przedszkoli znalazła potwierdzenie w stanie rzeczy wykazanym danymi statystycznymi, a decyzja organu nie nosi znamion dowolności.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego podtrzymuje stanowisko, że wybór oferty przewyższającej szacunkową wartość zamówienia w ramach projektów unijnych może stanowić naruszenie zasad budżetowych, uzasadniając obowiązek zwrotu środków finansowych i oddalenie skargi kasacyjnej.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych wszczęte po 30 latach od ogłoszenia decyzji i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. podlega umorzeniu z mocy prawa, zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, po stwierdzeniu braku uzasadnionych podstaw kasacyjnych, oddala skargę kasacyjną. Rażące naruszenie przepisów przy zmianie parametrów technicznych pojazdu uzasadnia unieważnienie decyzji o jego rejestracji.

Osoba pobierająca rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, pragnąca uzyskać świadczenie pielęgnacyjne, musi zawiesić pobieranie renty; zabrakło zawieszenia — brak prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że spółka dobrowolnie pobiera wodę na cele różne niż tylko zaopatrzenie ludności, co uzasadnia stosowanie różnicowanych stawek opłat za usługi wodne.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uzasadniając, iż ustalenie wysokości opłaty zmiennej przez organ związane z rozdziałem odbiorców wody jest prawidłowe, a argumenty spółki dotyczące jednolitego celu poboru wody oraz błędnej interpretacji przepisów prawa wodnego i ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie mają uzasadnionych podstaw prawnych.

Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych oraz brak wykazania wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy skutkuje jej oddaleniem. Prawidłowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest kluczowe dla oceny zasadności zarzutów.

Spółce komandytowo-akcyjnej nie przysługuje obowiązek pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od zaliczek na poczet zysków komplementariusza, gdyż pobór taki powinien nastąpić po obliczeniu należnego podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 30a updof.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości, jeśli mają charakter ciągły i zorganizowany, należy kwalifikować jako dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie z zarządu majątkiem prywatnym w rozumieniu ustawy o PIT.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości uzyskane przez skarżącego winny być zaliczone do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, gdyż działania podatnika charakteryzowały się cechami zorganizowanej i ciągłej aktywności zarobkowej, wykraczającymi poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym.

Uchylenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na której podstawie wydano pozwolenie na budowę, jest prawnie dopuszczalne w postępowaniu wznowieniowym, a zwrot kosztów postępowania zasądza się od skarżącego kasacyjnie na rzecz uczestników. (art. 134 § 1, art. 145 § 1 p.p.s.a.)

Sąd ustalił, że brak udokumentowanego zmiany klasyfikacji odpadów użytych jako materiał budowlany usprawiedliwia nałożenie nakazu rozbiórki elewacji. Użytkowanie podkładów kolejowych, klasyfikowanych jako odpady niebezpieczne, bez stosownej decyzji narusza przepisy Prawa budowlanego, wskazując na potencjalne zagrożenie środowiskowe.

NSA uznał, że odpowiedzialność za zwrot dotacji pobranej nienależnie spoczywa na podmiocie, który ją przyjął i zarządzał w czasie jej nieprawidłowego wydatkowania. Brak podstaw prawnych do przeniesienia zobowiązania na nowy organ prowadzący placówkę.

Jeżeli dotacja została wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem, zobowiązanie do jej zwrotu spoczywa na organie, który prowadził placówkę oświatową w momencie powstania tego zobowiązania, a zmiana organu prowadzącego nie uchyla ani nie przenosi tej odpowiedzialności.