Oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego potwierdza poprawność proceduralną i materialnoprawną decyzji o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

Wydanie decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości na mocy art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami uprawnia inwestora do trwałego zajęcia nieruchomości w zakresie niezbędnym do realizacji inwestycji celu publicznego, o ile nie naruszono przepisów proceduralnych.

NSA stwierdza, że odmowa zawarcia umowy przez zobowiązanego umożliwia organowi ustalenie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej decyzją administracyjną na podstawie art. 61 ust. 2d ustawy o pomocy społecznej. Brak podstaw do zwolnienia z tejże opłaty bazując na przedstawionych okolicznościach faktycznych.

Określenie dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 112c u.p.t.u. jest zgodne z zasadą proporcjonalności, jeżeli podatnik świadomie popełnia oszustwo podatkowe. Zastosowanie sankcji w wysokości 100% jest uzasadnione wobec świadomego unikania praw podatkowych przez podatnika.

Ocena projektu przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego, naruszająca prawo poprzez nieprawidłowe zastosowanie kryterium merytorycznego nr 14, wymaga uwzględnienia istotności lokalnego oddziaływania projektu, a nie tylko regionalnego potencjału, co skutkuje koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy.

Rzeczywista działalność gospodarcza jest podstawą oceny przeważającej działalności dla potrzeb wsparcia z art. 15gga ustawy COVID-19, niezależnie od formalnych danych w rejestrze REGON.

Uchwała Zarządu Powiatu w B. powierzała obowiązki dyrektora jednostki organizacyjnej osobie niewypełniającej wymogów art. 122 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, co stanowiło istotne naruszenie prawa. Skarga kasacyjna została oddalona.

Operat szacunkowy z dnia 17 czerwca 2022 r. nie stanowił wiarygodnego dowodu przy ustalaniu odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, co uzasadniało uchylenie wyroków WSA oraz decyzji administracyjnych jako wydanych z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego.

Artykuł 153 p.p.s.a. obliguje organy administracji do przestrzegania prawnie wiążących ocen wyrażonych przez sądy administracyjne, także w przypadku rozpoznawania ponownych skarg. Przywilej związania oceną prawną dotyczy zarówno organów sądowych, jak i administracyjnych, a niezastosowanie się do takiej oceny jest podstawą kasacji.

W sprawie dotyczącej przyznania świadczeń z Tarczy Antykryzysowej, przedsiębiorca prowadzący działalność oświatową, która nie mieści się w definicji działalności gospodarczej, nie ma prawa do tych świadczeń w zakresie pracowników zatrudnionych w tej działalności, zgodnie z stanowiskiem WSA oraz art. 170 ust. 1 Prawa oświatowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA w związku z niewystarczająco uargumentowanym uzasadnieniem decyzji dotyczącej stosowania zarządzenia pf-49 z 2014 r. do wcześniejszych okresów służby i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

W przypadku dwukrotnego zaproponowania funkcjonariuszowi Służby Ochrony Państwa innego stanowiska, nie znajduje zastosowania podstawa obligatoryjnego zwolnienia ze służby przewidziana w art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP, a przepisy art. 102 ust. 4 mogą stanowić właściwą podstawę. Wyrok NSA z dnia 21 listopada 2025 r.