Orzeczenie kary ograniczenia wolności w formie pracy społecznej wobec żołnierza stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, gdyż art. 323 § 1 k.k. wyłącza stosowanie tej formy kary wobec żołnierzy.

Dla uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru, ale i udokumentowanie tej operacji w sposób odzwierciedlający rzeczywiste transakcje. Nierzetelne faktury nie mogą stanowić podstawy zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Spółka komandytowa, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, nie jest zobowiązana do pobierania zryczałtowanego podatku przy wypłacie zaliczek na poczet zysków komplementariusza w ciągu roku podatkowego. Obowiązek ten powstaje po ustaleniu podatku za dany rok.

Obiekt budowlany pozostaje budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, faktycznych lub prawnych nie jest i nie może być wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem, a czasowy brak elementów statuujących definicję budynku wynikający z prac budowlanych nie wpływa na jego klasyfikację podatkową.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.G., stwierdzając, iż na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania wyrejestrowania odbiornika RTV, a postępowanie administracyjne i sądowe przeprowadzono zgodnie z prawem, bez naruszenia prawa do obrony.

Organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego jedynie w przypadku wykazania konkretnych i uzasadnionych wątpliwości dotyczących jakości robót budowlanych lub stanu technicznego obiektu, wymagających specjalistycznej wiedzy wykraczającej poza kompetencje pracowników tego organu.

Odpowiedzialność przewoźnika, o której mowa w art. 462 ust. 1 u.o.c. ma charakter obiektywny, co oznacza, że organ administracji publicznej nie ma obowiązku badania stopnia zawinienia lub szkodliwości czynu przewoźnika. Przepis art. 462 ust. 1 u.o.c. nie stanowi podstawy prawnej dla dokonywania oceny subiektywnego zachowania podmiotu sankcjonowanego, a jedynie do powiązania odpowiedzialności przewoźnika

NSA uznał, że przesłanki przywrócenia terminu w trybie art. 58 § 1 k.p.a. nie zostały spełnione, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, a samoizolacja pełnomocnika nie stanowiła przeszkody uniemożliwiającej wniesienie odwołania.

Zrzut awaryjny ścieków dokonany bez stosownego pozwolenia wodnoprawnego uprawnia organ do nałożenia opłaty podwyższonej. Posłużenie się przelewem burzowym do zrzutu ścieków musi być uzasadnione opadami atmosferycznymi, a nie awariami infrastruktury komunalnej.