Przy stosowaniu art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c. istotne znaczenie mieć powinno dokonanie oceny celowości, w okolicznościach konkretnej sprawy, oczekiwania na wynik tak postępowania administracyjnego, jak i sądowo-administracyjnego, którego efektem będzie wiążące rozstrzygnięcie kwestii o charakterze administracyjnoprawnym w drodze decyzji administracyjnej.

Nie można skutecznie dowodzić niewłaściwego zastosowania prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu prawidłowości dokonanej przez sąd oceny ustaleń faktycznych. Innymi słowy, zarzut naruszenia prawa materialnego nie może odnieść zamierzonego skutku, jeśli jest oparty na kwestionowaniu stanu faktycznego i stanowi próbę kreowania odmiennego, pożądanego przez wnoszącego skargę kasacyjną poglądu

Udział w rozprawie nie jest ani obowiązkowy, ani nie jest jedyną formą zapewnienia stronie możliwości obrony jej interesów. Żaden z przepisów ustawy procesowej nie daje podstaw do postawienia znaku równości między nieuwzględnieniem wniosku strony o odroczenie rozprawy a pozbawieniem jej możności obrony przysługujących jej praw. Skoro obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli i możliwości

1. Nie możliwie jest zaaprobowanie szerokiego pojęcia dobrej wiary [art. 172 k.c.] dla oznaczonej grupy posiadaczy, w tym posiadaczy nieruchomości pozostałych po tzw. późnych przesiedleńcach, a to dla zaspokojenia poczucia sprawiedliwości społecznej, w której dominuje potrzeba ochrony osób korzystających z tych nieruchomości przed roszczeniami późnych przesiedleńców. 2. Pozwolenie na zasiedlenie nieruchomości

W uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji trudno znaleźć wymaganą konsekwencję w zakresie przypisania elementu czasownikowego, tj. podrobienia lub przerobienia, jako znamion przestępstwa z art. 270 § 1 k.k., w odniesieniu do legitymacji służbowej oraz przepustki. Używa się bowiem w uzasadnieniu wyroku do tych dokumentów zarówno określenia „przerobienie” (…), jak i „podrobienie” (…). Ten brak konsekwencji

Pod rządem kodeksu handlowego każdy wspólnik spółki jawnej odpowiadał za zobowiązania spółki bezterminowo, aż do chwili zaspokojenia wierzycieli i odpowiedzialność ta istnieje także wówczas gdy spółka uległa likwidacji. Dlatego rozwiązanie przez wspólników spółki, a następnie wykreślenie jej z rejestru nie doprowadziło do wygaśnięcia jej zobowiązań, a tym samym (mimo akcesoryjności poręczenia) do wygaśnięcia

Użyte w art. 86 ust. 7 u.p.t.u. sformułowanie odnoszące się do "innych płatności wynikających z zawartej umowy", nie ogranicza się tylko do płatności formalnie ujętych w treści danej umowy (najmu, dzierżawy, leasingu), lecz również do wszelkich innych płatności, nieujętych wprawdzie w treści danej umowy, jeżeli stanowią one materialną konsekwencję zawarcia tej umowy i w tym znaczeniu z niej "wynikają

Użyte w art. 86 ust. 7 u.p.t.u. sformułowanie odnoszące się do "innych płatności wynikających z zawartej umowy", nie ogranicza się tylko do płatności formalnie ujętych w treści danej umowy (najmu, dzierżawy, leasingu), lecz również do wszelkich innych płatności, nieujętych wprawdzie w treści danej umowy, jeżeli stanowią one materialną konsekwencję zawarcia tej umowy i w tym znaczeniu z niej "wynikają

Charakter i istota postępowania wywołanego środkiem odwoławczym przewidzianym od wyroku Sądu pierwszej instancji powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować wojewódzkiego sądu administracyjnego w jego uprawnieniach i obowiązkach badania w pełnym zakresie zgodności z prawem wydanego przez organ rozstrzygnięcia ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stąd w nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego

Siedziba przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną jest również miejscem pracy tej osoby. Skuteczność doręczenia pisma adresowanego do właściciela firmy uzależniona jest od tego, czy osoba potwierdzająca odbiór korespondencji jest do tego upoważniona.