1. W skardze kasacyjnej należy wskazać konkretne naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego.W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd l instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy

Organ stwierdzający nieważność indywidualnego aktu administracyjnego, bada tylko i wyłącznie przesłanki zawarte w art. 156 7 1 kpa albo 247 § 1 Ordynacji podatkowej.

Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponowionym na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi administracji usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których Sąd uchylił zaskarżoną

Uchybienie niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego polega na tzw błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie" nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej.Błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. błąd

Organ podatkowy może zastosować uznanie, o którym mowa w art. 67 Ordynacji podatkowej dopiero w razie stwierdzenia sytuacji odpowiadającej użytym pojęciom. Organ podatkowy może zastosować uznanie o ile stwierdzi, że stan faktyczny danej sprawy może być oceniony jako przypadek uzasadniony "ważnym interesem podatnika" lub "interesem publicznym" względnie gdy spełnia on obie te przesłanki. Jeżeli natomiast

Brak skutecznego zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit b u.p.s.a. uniemożliwia ocenę, czy wskazane w skardze kasacyjnej uchybienia były tej wagi, że zachodziły podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 204 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej