Wydanie wyroku łącznego z naruszeniem art. 85 § 1 k.k. skutkuje jego uchyleniem i umorzeniem postępowania, gdy brak przesłanek do zbiegu przestępstw wyklucza prawne połączenie kar jednostkowych.

Sąd Okręgowy, uchylając wyrok sądu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, rażąco naruszył przepisy art. 437 § 2 zdanie 2 k.p.k. Brak było podstaw do pełnego powtórzenia postępowania dowodowego; sąd powinien samodzielnie uzupełnić dowody.

W przypadku uprzedniego ukarania dyscyplinarnego za czyn o znamiona przestępstwa, skuteczność wniosku dowódcy o wszczęcie postępowania karnego jest wyłączona, co zgodnie z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. obliguje do umorzenia postępowania karnego.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego, wskazując na brak zasadności warunkowego umorzenia postępowania karnego przy uprzedniej karalności i wątpliwościach co do znamion przestępstwa z art. 180a k.k.

Przesłanką konieczną do orzeczenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest brak wcześniejszego skazania na karę pozbawienia wolności, co obejmuje również skazanie z warunkowym zawieszeniem. W razie stwierdzenia naruszenia tej przesłanki, sąd powinien uchylić orzeczenie i dokonać ponownej analizy sprawy.

Wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie w części dotyczącej grzywny został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 37a § 1 k.k., który dopuszcza wymierzenie grzywny tylko w przypadku zagrożenia karą wyłącznie pozbawienia wolności.

Obniżenie kary grzywny poniżej ustawowego minimum określonego w art. 37a § 1 k.k. stanowi rażące naruszenie prawa materialnego skutkujące uchyleniem wyroku przez Sąd Najwyższy.

Sąd Rejonowy, wymierzając karę łączną grzywny, musi przestrzegać zasad łączenia kar zgodnie z art. 86 § 1 k.k. oraz wysokości stawki dziennej, zgodnej z oceną sytuacji majątkowej skazanego według art. 33 § 3 k.k.

Orzeczenie nakazowe uległo uchyleniu, a postępowanie umorzeniu z powodu wymierzenia kary ponad ustawowy limit i upływu terminu przedawnienia karalności wykroczenia.

Uchylenie wyroku przez Sąd Okręgowy z uwagi na konieczność przeprowadzenia całego przewodu sądowego było nieuzasadnione. Sąd II instancji powinien samodzielnie ocenić materiał dowodowy i wydać merytoryczne orzeczenie.

Orzekanie obowiązku naprawienia szkody w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne, gdy szkoda ta została wcześniej prawomocnie rozstrzygnięta w postępowaniu cywilnym. Naruszenie klauzuli antykumulacyjnej z art. 415 § 1 zdanie drugie k.p.k. uzasadnia uchylenie wadliwego orzeczenia.

Sąd Najwyższy wyrokiem uchyla zaskarżony wyrok w związku z naruszeniem art. 538 § 3 k.p.k., nakazując ponowne rozpoznanie, celem obligatoryjnego uwzględnienia okresu probacji w nowo orzeczonym okresie próby.

Nienależyta obsada sądu wynika z udziału sędziego powołanego przez organ ukształtowany w trybie ustawy z 2017 r., co narusza standard niezawisłości i niezależności, i skutkuje uchyleniem wyroku.

W sytuacji uchylenia uchwały nominacyjnej przez Sąd Najwyższy stwierdza się, że ocena kandydata przez Krajową Radę Sądownictwa musi spełniać kryteria wszechstronności i szczegółowo uzasadniać decyzje pozytywnie oraz negatywnie względem kandydatów.

W postępowaniu nakazowym, zgodnie z art. 502 § 1 k.p.k., możliwe jest wymierzenie kary grzywny do 200 stawek dziennych. Przekroczenie tego limitu stanowi rażące naruszenie przepisu, uzasadniające uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W sytuacji częściowego naprawienia szkody przez sprawcę przestępstwa przed orzeczeniem wyroku, środki kompensacyjne orzeczone na podstawie art. 46 § 1 k.k. nie mogą przewyższać faktycznej wysokości szkody nienaprawionej.

Sąd Najwyższy uchyla wyrok nakazowy Sądu Rejonowego z powodu braku obligatoryjnego orzeczenia o świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania w celu uzupełnienia braku zgodnie z art. 43a § 2 k.k.

Brak zapewnienia obligatoryjnej obrony w przypadku przesłanek psychicznych to naruszenie prawa do obrony, skutkujące uchyleniem wyroku z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.; sprawa do ponownego rozpoznania.