Utrzymując decyzję organów administracyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że trudna sytuacja materialna oraz zdrowotna nie stanowią wystarczających przesłanek do umorzenia zadłużenia. Prawidłowość postępowania administracyjnego została potwierdzona.

Skarga kasacyjna od wyroku w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej zostaje oddalona, jako że zarzuty naruszenia przepisów procesowych i materialnych były niezasadne i nie wpłynęły na wynik postępowania.

Sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. stanowiąca podstawę nieważności postępowania zachodzi, gdy wyrok został wydany jednoosobowo przez sędziego powołanego na urząd sędziego sądu apelacyjnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych

Skarga kasacyjna oddalona; ustalenia organów podatkowych i sądu I instancji dotyczące losowego charakteru gier na automatach oraz wymogu ich koncesjonowania uznane za prawidłowe.

Urządzanie gier na automatach bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych, a gry zawierające element losowy uznaje się za gry hazardowe podlegające sankcjom prawnym.

Automaty oferujące gry z elementami losowości, niezależnie od dostępności dodatkowych funkcji, podlegają reżimowi koncesyjnemu ustawy o grach hazardowych. Ich użycie bez koncesji stanowi podstawę do nałożenia kar pieniężnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że korzystanie z automatów do gier zawierających element losowości bez wymaganej koncesji narusza prawo, co skutkuje utrzymaniem nałożonej kary pieniężnej. Wyrok potwierdza prawidłowość ustaleń faktycznych i prawnych dokonaną przez WSA oraz organ administracji skarbowej.

Spółka "A." Sp. z o.o. urządzała gry na automatach, które zawierały element losowości, co kwalifikowało te gry jako hazardowe w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Brak koncesji i zezwolenia na takie działania naruszał przepisy ustawy, a zatem nałożenie kary było zasadne.

NSA uznaje gry urządzane na automatach przez "A." Sp. z o.o. bez koncesji jako gry hazardowe wymagające odpowiedniego zezwolenia, opierając się na zawartości elementu losowości w tych grach (art. 89 ustawy o grach hazardowych).

Samo wskazanie adresu nieruchomości jako siedziby spółki w KRS, bez faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej, nie stanowi podstawy do żądania zwrotu bonifikaty udzielonej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Sąd uznaje, że gry urządzane przez „A.” Sp. z o.o. na automatach wymagają koncesji z uwagi na ich losowy charakter i odmawia uwzględnienia skargi kasacyjnej, potwierdzając zgodność z prawem decyzji organów podatkowych dotyczącej nałożonej kary.

Automaty do gier, na których urządzano gry losowe bez koncesji lub zezwolenia, spełniają przesłanki gier hazardowych z art. 2 u.g.h., co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.

Działając na podstawie art. 151 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną dotyczącą kary za urządzanie gier na automatach bez koncesji, potwierdzając istnienie elementu losowości w grach oraz prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne i Sąd I instancji.

Od 1 czerwca 2025 r. cudzoziemcy chcący prowadzić działalność nierejestrową w Polsce muszą spełniać dodatkowe warunki. Nowe przepisy ograniczają dostęp do tej formy zarobkowania tylko dla osób posiadających odpowiedni tytuł pobytowy, który umożliwia prowadzenie działalności gospodarczej.

Od 1 stycznia 2025 r. obowiązuje definicja budowli w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Choć miała ona uprościć kwalifikację obiektów do opodatkowania, w praktyce wywołała liczne wątpliwości – zwłaszcza dotyczące paczkomatów i podobnych urządzeń.

1. W razie wątpliwości postanowienie umowy deweloperskiej, zastrzegające na rzecz konsumenta karę umowną za każdy dzień zwłoki w zawarciu umowy przeniesienia prawa odrębnej własności lokalu mieszkalnego, które nie przewiduje uprawnienia konsumenta do żądania odszkodowania przenoszącego wysokość zastrzeżonej kary umownej (art. 484 § 1 zdanie drugie k.c.), uważa się za niedozwolone postanowienie umowne