Ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu dopiero w postępowaniu kasacyjnym ze względu na przymus adwokacko-radcowski nie zawsze stanowi dowód lub uzasadnienie takiej procesowej potrzeby we wcześniejszych stadiach postępowania sądowego, w których Sądy obu instancji wskazały na brak przesłanek do przyznania skarżącemu pełnomocnika procesowego z urzędu, wymaganych przez art. 117 k.p.c.

Przepis art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego.

Z istoty sądowej kontroli organów administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki