Naczelny Sąd Administracyjny uznał za bezzasadną skargę kasacyjną N. Sp. z o.o. przeciw decyzjom dot. weryfikacji zgłoszenia celnego, podtrzymując uzasadnione działania organów celnych zgodne z UKC i postępowaniem administracyjnym, co potwierdza zgodność zakwestionowanych decyzji z przepisami materialnymi i proceduralnymi.

W transakcjach Incoterms CPT, wartość celna towarów nie obejmuje kosztów transportu po wprowadzeniu na obszar celny UE (art. 72 lit. a UKC), co jest zgodne z unijnym prawodawstwem i organizacją rynków rolnych.

Dla ustalenia wartości celnej towarów realizowanych na warunkach INCOTERMS CPT, właściwe jest wyłączenie kosztów transportu wewnątrz UE zgodnie z art. 72 lit. a UKC. Organy celne postąpiły prawidłowo ustalając te wartości, co potwierdził sąd.

Skargę kasacyjną P. Sp. z o.o. oddala się, uznając zgodność decyzji organu administracji publicznej z prawem wobec popełnienia przez spółkę naruszenia uzasadniającego cofnięcie wypisu z licencji wspólnotowej na określony czas.

Skargę kasacyjną oddalono, uznając że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zastosował przepisy dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych, w tym obliczenia ilości materiałów na wyłączeniu ADR. Prawidłowość dokumentacji i ustaleń organów administracyjnych nie została skutecznie zakwestionowana.

Roszczenia powódki z tytułu odprowadzania ścieków nie podlegają skróconemu, dwuletniemu okresowi przedawnienia z art. 554 k.c., lecz trzyletniemu określonemu w art. 118 k.c., gdyż nie dotyczą sprzedaży w rozumieniu art. 555 k.c.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że koszty transportu poniesione po wprowadzeniu towarów na obszar celny Unii Europejskiej nie są uwzględniane w wartości celnej towarów, zgodnie z art. 72 lit. a UKC, nawet w przypadku transakcji na warunkach CPT.

Skarga kasacyjna D. M. dotycząca przyznania płatności ekologicznej została oddalona z powodów proceduralnych i materialnoprawnych, wykazując brak podstaw do zakwestionowania decyzji organu I instancji w zakresie braku istnienia posiadania gruntu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga ujawnienia nowych, istotnych okoliczności, nieznanych organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej. Brak spełnienia tej przesłanki uniemożliwia uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji.

Skarga kasacyjna od wyroku sądu administracyjnego została oddalona, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani procesowego, które mogłoby wpłynąć na wynik sprawy, potwierdzając prawidłowość rozstrzygnięcia organu o uchyleniu decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich.

NSA uznał, że w sprawie wystąpiła nieważność postępowania przed WSA z racji pozbawienia stron możności obrony praw w wyniku przeprowadzenia posiedzenia niejawnego bez należytego powiadomienia stron.

Naczelny Sąd Administracyjny działał w granicach skargi kasacyjnej, stwierdzając, że żadna z przytoczonych podstaw kasacyjnych nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.

Przychody z działalności gospodarczej polegającej na zarządzaniu projektami (PKWiU 70.22.20.0), szkoleniu oraz doskonaleniu zawodowym (PKWiU 85.59.13.2 i 85.59.19.0), kwalifikują się do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 8,5%, o ile działalność ta nie obejmuje doradztwa związanego z zarządzaniem (PKWiU ex dział 70).

Koszt uzyskania przychodu z zakupu paliwa gazowego w działalności gospodarczej jest ograniczony do proporcji odpowiadającej powierzchni nieruchomości wykorzystywanej na działalność gospodarczą. Część nieruchomości wykorzystywana do celów prywatnych wyklucza możliwość zaliczenia pełnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną W. G. uznając, że wcześniejsze oceny prawne WSA są wiążące, co skutkuje brakiem podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez WSA podczas kontroli decyzji dotyczącej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej.

Oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a., przy stwierdzeniu, że zaskarżony wyrok odpowiadał granicom zakreślonym prawnie wiążącymi ocenami wcześniejszego wyroku, nie naruszając przepisów postępowania.

Sąd prawidłowo oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając brak wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego oraz niewykazanie istotnego wpływu zarzucanych naruszeń proceduralnych na wynik sprawy.

NSA potwierdza, że dla uzyskania płatności rolnik musi faktycznie władać działką rolną, a nie mieć jedynie tytuł prawny. Zarzuty proceduralne i merytoryczne skarżącego nie wykazały błędów w postępowaniu i decyzji niższych instancji.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza, że decyzje o zwrocie nienależnie pobranych płatności mogą być podejmowane niezależnie od prawomocności decyzji przyznających te płatności, o ile dowody wskazują na brak właściwego posiadania lub prowadzenia działalności rolniczej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że powołanie asesora sądowego przez Prezydenta RP, mimo potencjalnych nieprawidłowości w procedurze Krajowej Rady Sądownictwa, nie narusza przepisów prawa unijnego i krajowego dotyczących niezależności sądów. Decyzja o ustaleniu nienależnie pobranych płatności jest prawidłowa i samodzielna względem decyzji o przyznaniu płatności.

NSA uznał za prawidłowe orzeczenie WSA, stwierdzające, że dla przyznania płatności ONW konieczne jest wykazanie rzeczywistego użytkowania gruntów. Ustalono, że skarżący nie spełnił tego wymogu, co uzasadniało odmowę przyznania płatności.

Uchylenie decyzji administracyjnych w trybie wznowienia postępowania nie jest zasadne, jeśli nie spełniono przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. nowe okoliczności nie były nieznane organowi w momencie wydania ostatecznej decyzji. NSA oddala skargę kasacyjną, podtrzymując uchylenie decyzji administracyjnych decyzją WSA.

Decyzja o odmowie przyznania płatności obszarowych dla skarżącego jest prawidłowa. Brak wykazania posiadania gruntu oraz brak wpływu zarzucanych naruszeń proceduralnych na wynik sprawy skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej. NSA potwierdza obowiązek wykazania faktycznego władania gruntem przez beneficjenta.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak zawiadomienia stron o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego zgodnie z ustawą covidową pozbawia je możności obrony praw, co stanowi przesłankę nieważności postępowania.