Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z Ordynacji podatkowej nie mogą być stosowane do administracyjnych kar pieniężnych z ustawy o grach hazardowych, ze względu na sankcyjny charakter tych zobowiązań oraz brak jednoznacznej podstawy prawnej do ich zastosowania. Postępowanie umorzono.

Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z rozdziału 15 Ordynacji podatkowej nie znajdują zastosowania do kar pieniężnych wynikających z ustawy o grach hazardowych na podstawie art. 91 tej ustawy.

Przepisy Rozdziału 15 Ordynacji podatkowej dotyczące odpowiedzialności osób trzecich nie mają zastosowania do kar administracyjnych wymierzonych na podstawie ustawy o grach hazardowych. Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe nie obejmuje kar pieniężnych za naruszenia regulacji hazardowych.

Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z Ordynacji podatkowej, z uwagi na ich wyjątkowy charakter, nie mogą być stosowane ani poprzez wykładnię rozszerzającą, ani przez analogię, do administracyjnych kar pieniężnych przewidzianych w ustawie o grach hazardowych.

W kontekście reformy KAS, nieprzedłożenie propozycji służby funkcjonariuszowi, w związku z przeprowadzonymi postępowaniami dyscyplinarnymi i karnymi, pozostało w granicach uznania administracyjnego i nie narusza zasady domniemania niewinności, jeżeli istnieją wątpliwości co do nieposzlakowanej opinii funkcjonariusza.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne, potwierdzając brak naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. i brak przesłanek do zmiany decyzji ustalającej opłatę. Postępowanie administracyjne zostało uznane za prawidłowe.

Kary pieniężne nałożone na podstawie ustawy o grach hazardowych nie mogą być przedmiotem odpowiedzialności solidarnej członków zarządu spółki na podstawie przepisów o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z Ordynacji podatkowej.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzje organów podatkowych, stwierdzając brak podstaw prawnych do stosowania odpowiedzialności solidarnej członka zarządu spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej w odniesieniu do kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o grach hazardowych.

Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie wystarcza samo stwierdzenie uchybienia przepisom; konieczna jest ocena, czy skutki naruszenia uzasadniają wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze względu na społeczno-gospodarcze konsekwencje.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że uchybienie proceduralne w rejestracji pojazdu bez odpowiedniego dokumentu homologacyjnego nie było rażące, tym samym oddalając skargę kasacyjną.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, iż oczywiste naruszenie przepisów prawa krajowego dotyczących homologacji pojazdu, dokonane w procesie rejestracji, nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji.

Brak dokumentu homologacji przy rejestracji pojazdu sprowadzonego spoza UE jest oczywistym naruszeniem prawa, lecz nie zawsze rażącym, co wymaga oceny skutków społeczno-ekonomicznych. Uchylając decyzję organu odwoławczego, NSA oddalił skargę kasacyjną.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej z powodu rażącego naruszenia art. 72 p.r.d. wymaga wykazania oczywistości uchybienia i jego skutków społeczno-ekonomicznych, co uzasadnia uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.

Zgłoszenie znaku towarowego FASTPLAST dokonane przez stronę skarżącą przed Urzędem Patentowym RP zostało uznane za dokonane w złej wierze, co stanowiło wystarczającą przesłankę do unieważnienia prawa ochronnego na ten znak. Skarga kasacyjna została oddalona jako bezzasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja wydana przez starostę o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacyjnych jest rażącym naruszeniem prawa, potwierdzając tym samym wyrok sądu niższej instancji i odrzucając skargę kasacyjną spółki.

Przewlekłość postępowania administracyjnego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w sprawie oferty ramowej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na opieszałość i brak działań we wskazanych terminach (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może być uznane za niezawinione, jeżeli strona, nie wykazując przeszkody nie do przezwyciężenia, nie dołoży należytej staranności, zwłaszcza w kontekście dostępności alternatywnych metod doręczenia (ePUAP).

Skarga kasacyjna nie spełniała wymagań formalnych i nie wykazała błędów proceduralnych ani merytorycznych w rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji. Klasyfikacja taryfowa uznana przez WSA jest zgodna z przepisami prawa celnego. Skarga oddalona.

Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. została oddalona z powodu braku wykazania usprawiedliwionych podstaw w zakresie naruszeń prawa materialnego i proceduralnego. Zaskarżony wyrok WSA został uznany za prawidłowy.

Postępowanie dyscyplinarne wobec byłego funkcjonariusza należy umorzyć z przyczyn materialnych lub wydać orzeczenie uniewinniające, jeśli zgromadzony materiał dowodowy to uzasadnia, niezależnie od wyłączenia przepisów procesowych."

Skarga kasacyjna dotycząca klasyfikacji taryfowej importowanych towarów oraz związanej z nią kwoty podatku VAT i długu celnego, złożona przez A sp. z o.o., została oddalona; Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość zaskarżonego wyroku WSA w Gliwicach.

Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, w tym wykonywanie transportu bez ważnego świadectwa ATP, nie zostaje uchylona pomimo powoływania się na utrudnienia wynikające z pandemii COVID-19, jeśli nie wykaże aktywnego działania w celu realizacji obowiązku.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wiążąca informacja taryfowa obowiązuje jedynie w granicach jej treści, a organy celne mogą nakładać cło antydumpingowe według prawidłowego kodu taryfowego zgodnie z regulacjami unijnymi, pomimo zgłoszonego innego kodu przez podmiot gospodarczy.

Decyzja o rejestracji pojazdu bez homologacji stanowi oczywiste naruszenie prawa, ale nie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., chyba że spowoduje skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Odmienna ocena wymaga analizy skutków prawnych i społeczno-gospodarczych decyzji.