Rejestracji pojazdu przejętego przez przedsiębiorstwo w spadku dokonuje się na rzecz jego właścicieli, nie zaś na rzecz zarządcy sukcesyjnego. Działania zarządcy sukcesyjnego przynoszą skutki prawne w sferze prawnej właścicieli przedsiębiorstwa.

Uniemożliwienie kontroli na miejscu nie może automatycznie skutkować odmową płatności, jeśli decyzje organu nie są oparte na szczegółowej ocenie sytuacji zgodnie z art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013 oraz TSUE C-536/09.

Na gruncie art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013 odmowa przyznania płatności wymaga udowodnienia konkretnego związku między uniemożliwieniem kontroli a przedmiotowymi płatnościami; nie skutkuje automatycznym odrzuceniem wszystkich wniosków płatniczych.

Skarga kasacyjna A Sp. z o.o. Sp. k. nie spełnia wymogów art. 174 p.p.s.a., a zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych zostaje podtrzymane.

Skarga kasacyjna M. Sp. z o.o. została oddalona przez NSA z uwagi na nieuzasadnione zarzuty naruszenia prawa materialnego i proceduralnego, potwierdzając prawidłowość inspekcji celno-skarbowej i zastosowania stawki 6,8% cła antydumpingowego.

W sytuacji, gdy dokumentacja celna zawiera nieprawdziwe dane co do pochodzenia towarów, organ administracyjny ma prawo do weryfikacji zgłoszenia celnego oraz ustalenia prawidłowej wysokości należności celno-podatkowej, a sąd administracyjny oddala skargę kasacyjną w braku wykazania istotnego wpływu zarzutów na rozstrzygnięcie.

Skarga kasacyjna M. Sp. z o.o. Sp. k. została prawnie oddalona przez NSA z powodu braku usprawiedliwionych podstaw merytorycznych, a zarzuty o naruszenie przepisów nie zostały wykazane w stopniu umożliwiającym ich rozstrzygnięcie.

Organy celne prawidłowo zweryfikowały i nałożyły właściwe cło antydumpingowe oraz podatek od towarów i usług, uwzględniając zgłoszenia celne o nieprawidłowym pochodzeniu towarów, co NSA w pełni potwierdził, oddalając skargę kasacyjną jako niezasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. Sp. k. za bezzasadną, podtrzymując decyzję organu podatkowego oraz wyrok WSA, wskazując na brak wykazania właściwego wpływu potencjalnych naruszeń proceduralnych i błędów wykładni.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną z uwagi na brak wskazania istotnych naruszeń prawa przez sąd I instancji, które mogłyby wpłynąć na zmianę orzeczenia w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego i określenia kwoty należności.

Z uwagi na brak jasno sprecyzowanych naruszeń prawa materialnego oraz nieistotny wpływ zarzutów proceduralnych na wynik sprawy, skargę kasacyjną uznano za niezasadną i oddalono w całości.

Skarga kasacyjna, wniesiona przez M. Sp. z o.o. Sp.k., została oddalona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw oraz niedostateczne spełnienie wymogów formalnych, co uniemożliwiało skuteczne podważenie decyzji I instancji.

W odniesieniu do naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, kara pieniężna nie może być multiplicowana na podstawie sumowania jednostkowych naruszeń, o ile nie wynika to wprost z odpowiednich regulacji prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i skierował sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na prawomocność decyzji o wygaśnięciu znaku TIGER VIT, eliminującej podstawę do unieważnienia znaku WILD TIGER.

Dwuletni termin przewidziany w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym jest terminem materialnoprawnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej, co skutkuje trwałym wygaśnięciem kompetencji organu do nałożenia takiej kary po upływie tego terminu.

Kara pieniężna za posługiwanie się niewłaściwą kartą kierowcy jest zasadna, jeżeli przewoźnik nie wykaże wyjątkowych okoliczności wyłączających odpowiedzialność. Ciężar dowodu dotyczący wyłączenia odpowiedzialności spoczywa na przewoźniku, który musi udowodnić brak wpływu na naruszenie.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za naruszenia czasu pracy kierowców, jeśli nie wykazuje okoliczności uwalniających od odpowiedzialności, co uzasadnia nałożenie kary przez organ.

Nie można uznać za prawomocnie nieważne prawa ochronnego na sporny znak towarowy, jeśli podstawą do jego unieważnienia jest decyzja o wygaśnięciu innego znaku, która nie jest prawomocna. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez WSA.

Art. 7 ust. 8a ustawy o przekształceniu nie znajduje zastosowania do waloryzacji opłat przekształceniowych, a doręczanie informacji o wysokości waloryzowanej opłaty jest wystarczające. Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest prawidłowe.

Przepis art. 10 ust. 2 ustawy przekształceniowej wyłącza stosowanie decyzji administracyjnej dla waloryzacji opłaty przekształceniowej, co uzasadnia umorzenie postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Organ dokonuje waloryzacji poprzez zawiadomienie, a nie decyzję.

Waloryzacja opłaty rocznej z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nie wymaga decyzji administracyjnej; właściciel otrzymuje jedynie pisemne zawiadomienie, które nie podlega weryfikacji w trybie administracyjnym.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej powinna być dokonywana w trybie zawiadomienia, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, a nie w drodze decyzji administracyjnej, nawet gdy właściciel nie zgadza się z jej wysokością.

NSA orzeka, że waloryzacja opłaty przekształceniowej odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej, a jej kontrola w instancyjnym postępowaniu nie jest wymagana.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a organ zobowiązany jest jedynie do zawiadomienia właściciela nieruchomości o jej wysokości. Postępowanie dotyczące waloryzacji opłaty jest odrębne i niezależne od procedury jej ustalania.