Postanowienie SN z dnia 7 maja 2020 r., sygn. III UK 198/19
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jolanta Frańczak
w sprawie z odwołania J. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L.
o prawo do emerytury,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 7 maja 2020 r.,
na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt III AUa (…),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. wyrokiem z dnia 14 listopada 2018 r. oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 6 lutego 2018 r. zmieniającego decyzję organu rentowego z dnia 12 stycznia 2017 r. i przyznającego wnioskodawcy J. K. prawo do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach od dnia 1 grudnia 2016 r.
W motywach wyroku Sąd Apelacyjny podniósł, że w nieuwzględnionych przez organ rentowy okresach (od dnia 22 kwietnia 1981 r. do dnia 31 sierpnia 1983 r., od dnia 8 września 1983 r. do dnia 15 czerwca 1998 r. oraz od dnia 16 czerwca 1998 r. do dnia 31 grudnia 1998 r.) wnioskodawca faktycznie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione pod poz. 12 i 25, dział XIV wykazu A, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm., dalej jako rozporządzenie z dnia 7 lutego 1983 r.). Zaliczenie spornych okresów do pracy w szczególnych warunkach oznacza, że wnioskodawca wykazał łącznie - po wyłączeniu okresów urlopu bezpłatnego oraz pracy na budowie eksportowej - 16 lat i 5 miesięcy takiej pracy. A zatem spełnia warunki do przyznania prawa do emerytury, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2020 r., poz. 53, dalej jako ustawa emerytalna). Zaliczeniu do pracy w szczególnych warunkach podlegają także przypadające po dniu 14 listopada 1991 r. okresy korzystania przez wnioskodawcę z zasiłków chorobowych w łącznym wymiarze 1 roku, 9 miesięcy i 25 dni. W sprawie nie ma bowiem zastosowania art. 32 ust. 1a ustawy emerytalnej, obowiązujący od dnia 1 lipca 2004 r., ponieważ staż pracy wnioskodawcy ustala się na dzień 31 grudnia 1998 r. Ponadto art. 184 ust. 1 ustawy emerytalnej odsyła do art. 32 tej ustawy jedynie w zakresie wieku emerytalnego, a więc art. 32 ust. 1a ustawy nie ma zastosowania do ubezpieczonych ubiegających się o przyznanie emerytury na podstawie przepisu przejściowego, jakim jest art. 184 tej ustawy. Tym samym osiągnięcie do dnia 1 stycznia 1999 r. okresu pracy w szczególnych warunkach, o którym mowa w art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej, wyłącza ponowne ustalenie tego okresu po osiągnięciu wieku emerytalnego według zasad obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
