Postanowienie SN z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. II UK 179/11

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku Janiny .

przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

o rentę rodzinną w związku z wypadkiem,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 grudnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.

z dnia 9 marca 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 marca 2011 r., Sąd Apelacyjny w G., oddalił apelację wnioskodawczyni Janiny B. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 31 maja 2010 r., którym oddalono odwołanie wnioskodawczyni od decyzji Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddziału Regionalnego w B. z dnia 17 lutego 2010 r., zmieniającej wysokość renty rodzinnej z tytułu wypadku przy pracy rolniczej, przysługującej wnioskodawczyni po zmarłym w dniu 11 maja 2007 r. mężu, przyjmując że renta rodzinna uległa zwiększeniu o 10 % od dnia 1 lutego 2010 r. Tym samym KRUS odmówił przyznania wnioskodawczyni prawa do zwiększonej renty rodzinnej z tytułu po zmarłym mężu od dnia jego zgonu.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst; Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) w związku z art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst; Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu, z uwzględnieniem ust. 2. W ocenie Sądu drugiej instancji, organ rentowy dokonał prawidłowego przeliczenia renty rodzinnej na rentę rodzinną wypadkową, ustalając wypłatę przeliczonego świadczenia od dnia 1 lutego 2010 r., a więc od miesiąca w którym wnioskodawczyni złożyła wniosek o przeliczenie, a nie jak chciała wnioskodawczyni od daty zgonu jej męża (11 maja 2007 r.).

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, oraz przepisów postępowania - art. 382 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości jak i poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie obu wyroków Sądów orzekających w sprawie i orzeczenie co do istoty sprawy.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono istotnym zagadnieniem prawnym polegającym na ustaleniu „jakie zdarzenie należy uznać za zgłoszenie wniosku w rozumieniu art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i wypełnienie warunków uprawniających do wypłaty renty rodzinnej wypadkowej od dnia śmierci ubezpieczonego”. W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni zachodzi także potrzeba wykładni art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, zważywszy na cel renty rodzinnej wypadkowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c.) polega na powołaniu okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., czyli na przedstawieniu występującego w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, nieważności postępowania lub oczywistej zasadności skargi kasacyjnej oraz obejmuje nie tylko powołanie się na jedną z przesłanek, ale także odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na istnienie jednej z tych przesłanek. Zagadnienie prawne jako przesłanka uzasadniająca przyjęcie skargi do rozpoznania to zagadnienie, które wiąże się z określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego lub uregulowaniem prawnym, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno zatem nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero bowiem wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne” (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11, z dnia 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158 oraz z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, niepublikowane). Inaczej rzecz ujmując, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno zawierać wykazanie, że w sprawie rzeczywiście istnieje istotne zagadnienie prawne. Niewystarczające jest więc samo sformułowanie zagadnienia prawnego, bez przedstawienia jurydycznej argumentacji służącej wykazaniu, że zagadnienie to rzeczywiście występuje i wymaga wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, niepublikowane). Tymczasem treść uzasadnienia ocenianej skargi kasacyjnej tych wymogów nie spełnia, a pełnomocnik wnioskodawczyni w istocie kwestionuje ustalenia faktyczne dokonane przez Sądy orzekające w sprawie. Odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości (ze wskazaniem, na czym te wątpliwości polegają), nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz. 151 i z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepublikowane), przy czym oczywiste jest, że budzący wątpliwości interpretacyjne przepis musi znajdować w sprawie zastosowanie, a jego wykładnia - mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Wskazana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej potrzeba wykładni - art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS nie znajduje uzasadnienia zważywszy nie budzące wątpliwości interpretacyjnych brzmienie tego przepis, trafnie zinterpretowanego w zaskarżonym wyroku. Wynika z niego, że świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Przepis ten zatem uzależnia po­czątkową datę wypłaty świadczenia od daty złożenia wniosku o to świadczenie.

Z tych względów na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Treści dostępne dla abonentów IFK Platformy Księgowych i Kadrowych

Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych

• Codzienne aktualności prawne
• Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
• Bogatą bibliotekę materiałów wideo
• Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty

Zamów teraz Masz już konto? Zaloguj się