Postanowienie SN z dnia 16 czerwca 2005 r. sygn. II KK 476/04
1. (...) poczynione w kasacji stwierdzenia pozwalają wnioskować o tym, że jej autorka sam fakt istnienia w sprawie wzajemnie wykluczających się grup dowodowych utożsamia z nakazem przyjęcia przez sąd stosownie do treści art. 5 § 2 k.p.k. wersji dla skazanego najkorzystniejszej. Jest to zupełnie opaczne rozumienie reguły w tym przepisie wyrażonej. Nie można bowiem traktować jej jako swoistego ograniczenia utrzymanej w racjonalnych granicach zasady swobodnej oceny dowodów. Jest to oczywiste, bo czynienie tegoż skutkowałoby w istocie przyjęciem legalnej oceny dowodów, a więc takiej, którą polski kodeks postępowania karnego zdecydowanie odrzuca. Stąd też zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. nie można zasadnie stawiać podnosząc wątpliwość strony. Dla oceny czy nie został naruszony zawarty w tymże przepisie zakaz miarodajne są nie tego rodzaju wątpliwości strony, ale to czy orzekający sąd powziął takie wątpliwości i mimo to rozstrzygnął je na niekorzyść skazanego, względnie czy takie wątpliwości powinien był powziąć. Nic jednak takiego w niniejszej sprawie nie miało miejsca, skoro wątpliwości takie zgłosiła tylko sama obrońca skazanego, nie powziął ich natomiast sąd, co przesądza o bezzasadności omawianego zarzutu.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
