Wyrok NSA z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. II OSK 1931/20
Ewidencja ludności; Administracyjne postępowanie
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2359/19 w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Wojewody M. z dnia 31 lipca 2019 r. nr ... w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasadza od B. K. na rzecz W. C. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2359/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. C. na decyzję Wojewody M. z dnia 31 lipca 2019 r. nr ... w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta m. W. z 4 czerwca 2019 r. nr ... oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody M. z 31 lipca 2019 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta m. W. z 4 czerwca 2019 r. w przedmiocie wymeldowania W. C. z lokalu nr ... przy ulicy K. ... w W. naruszały prawo. Organy administracji przy wydaniu ww. decyzji naruszyły przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7 i art. 77 oraz art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego) oraz doszło do naruszenia prawa, które dawało podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego).
Sąd argumentował, że istota sporu dotyczyła prawidłowości ustaleń organu w zakresie okoliczności opuszczenia lokalu przez skarżącego, w szczególności, czy lokal ten został opuszczony przez skarżącego dobrowolnie. Organ przyjął, że skarżący dobrowolnie opuścił lokal i wydał go uczestnikowi postępowania, a na trafność takiego stanowiska miały wskazywać: oświadczenie skarżącego z 4 października 2018 r. oraz wyjaśnienia uczestnika postępowania (i jego żony, działającej jako pełnomocnik), który jest obecnym właścicielem lokalu. Organ nie dał przy tym wiary twierdzeniom skarżącego, że nie składał podpisu pod oświadczeniem z 4 października 2018 r., a lokal opuścił 12 października 2012 r. z uwagi na wymianę zamka w lokalu i nie mógł się do niego dostać, mimo interwencji policji. Organ nie odniósł się przy tym do zeznań świadków, tj. B. G. (siostry skarżącego przesłuchanej 12 lutego 2019 r.) oraz M. G. i P. G. (siostrzenicy i siostrzeńca skarżącego przesłuchanych 25 marca 2019 r.), którzy wskazywali, że skarżący nie opuścił lokalu dobrowolnie i relacjonowali przebieg zdarzeń jakie miały miejsce 12 października 2018 r. w lokalu i jego okolicach. Co więcej, w ocenie organu, na wynik sprawy nie mogły mieć wpływu działania prawne skarżącego jakie podjął po zdarzeniach 12 października 2018 r., tj. wytoczenie powództwa o naruszenie posiadania oraz zawiadomienie organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na utrudnianiu w korzystaniu z lokalu.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
