Wyrok NSA z dnia 11 września 2019 r., sygn. II OSK 2086/18
Administracyjne postępowanie
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Paweł Groński Protokolant asystent sędziego J. S. po rozpoznaniu w dniu 11 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. Spółdzielni Mieszkaniowej w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 1117/17 w sprawie ze skargi P. Spółdzielni Mieszkaniowej w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 31 sierpnia 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1117/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 31 sierpnia 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżoną decyzję wywiódł, że zarzuty skargi dotyczyły prawidłowości sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej i wydanego na jej podstawie rozstrzygnięcia, a w konsekwencji wydania decyzji o warunkach zabudowy z 10 kwietnia 2015 r. Dotyczyły one braku spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa i kontynuacji parametru funkcji z obszaru analizowanego, błędnego ustalenia wysokości i szerokości elewacji frontowej, błędnego wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy, nieprawidłowego ustalenia ilości miejsc parkingowych oraz orzeczenia ponad zakres wniosku. Tak więc, w ocenie Sądu, już sam tylko charakter podniesionych zarzutów co do zasady - niezależnie od ich zasadności - wykluczał stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji.
Oceniając podniesione przez skarżącą zarzuty Sąd stanął na stanowisku, że zasadniczo nie zasługują one na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 7 pkt 2 u.p.z.p. Sąd uznał za bezzasadny. Organ pierwszej instancji w wydanej decyzji o warunkach zabudowy prawidłowo ustalił wskaźnik powierzchni dla nowej zabudowy. Prezydent Miasta P. uwzględnił bowiem powierzchnię zabudowy tej części budynku, która jest widoczna ponad poziom terenu, a nie całkowitą powierzchnię (tj. wszystkich kondygnacji i hali garażowej). Tak obliczony wskaźnik (wynoszący 33%) odpowiada średniej intensywności wykorzystania terenu na działkach znajdujących się w obszarze analizowanym (31%), która została wyliczona w taki sam sposób. W związku z tym, że obliczenia zostały wykonane w sposób prawidłowy, nieistotne jest, że w analizie urbanistycznej dla oznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy posłużono się pojęciem "intensywności zabudowy". Kluczowe znaczenie ma bowiem to, że organ w sposób poprawny dokonał obliczenia wskaźnika, o którym mowa w art. 61 ust. 7 pkt 2 u.p.z.p. i § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wymagań dla nowej zabudowy.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
