Wyrok NSA z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. II FSK 1428/18
Inne
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Marek Olejnik, , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2331/16 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2331/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi W. K. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia obejmująca także dotychczasowy przebieg postępowania dostępna jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (dalej zwana: "CBOSA").
2.1. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, kontrola prawidłowości przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki wymagała zbadania, czy w sprawie zostały spełnione wymienione w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej zwana: "Ordynacja podatkowa") przesłanki przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią. Skarżący pełnił funkcję członka zarządu w spółce od 2 kwietnia 2009 r. co najmniej do dnia wydania zaskarżonej decyzji. WSA uznał, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku spółki okazało się bezskuteczne. Natomiast w ocenie Sądu I instancji organy przypisały odpowiedzialność skarżącemu w sytuacji błędnych ustaleń co do powstania podstaw do ogłoszenia upadłości spółki, co nastąpiło w konsekwencji nieuprawnionego przyjęcia, że podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki zaistniały z końcem kwietnia 2010 r. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do takich wniosków, gdyż wynika z niego, że w pierwszej połowie 2010 r. spółka nie płaciła wymagalnych zobowiązań pieniężnych wobec jedynego wierzyciela, tj. Skarbu Państwa. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2015 r., poz. 233 ze zm., dalej zwane: "p.u.n.") oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09 (publ. CBOSA), WSA uznał, że członek zarządu odpowiada tylko wtedy, kiedy wobec spółki zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości, a zatem także wtedy, gdy wystąpił stan wielości wierzycieli (przynajmniej dwóch). Wobec tego stwierdzono, że ustalenia faktyczne w sprawie nie znajdywały oparcia w materiale dowodowym i tym samym naruszyły art. 187 § 1 w zw. z art. 191 i w zw. z art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż organy dokonały ustaleń co do przesłanki upadłościowej spółki z pominięciem wskazania na istnienie przynajmniej drugiego wierzyciela w przyjętej dacie powstania podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
