Wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. II OSK 860/14
W praktyce przy ustalaniu przeciętnej miary należy uwzględniać społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości emitującej zakłócenia, jak też nieruchomości doznającej zakłóceń. Dopuszczalne są tylko takie zakłócenia, które wynikają z normalnej eksploatacji nieruchomości, na której umiejscowione jest źródło zakłóceń, zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i jednocześnie nie naruszają normalnej eksploatacji nieruchomości doznającej zakłóceń zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem.
Teza od Redakcji
Dnia 3 grudnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant asystent sędziego Jan Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 425/13 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 425/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w Ł. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], Prezydent Miasta Z. w związku z wnioskiem K. S. o wznowienie opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., odmówił uchylenia dotychczasowej własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu termicznego przekształcenia odpadów i wytwarzania energii wraz z infrastrukturą planowaną na działce nr [...] przy ul. [...] w Z.. Organ I instancji wskazał, że przymiot strony w postępowaniu środowiskowym ustalany jest na podstawie art. 28 K.p.a. Oznacza to, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny. Organ ostatecznie stwierdził, że K. S. w żaden sposób nie wykazał by służył mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Tego rodzaju normy nie wynikają z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235), zwanej dalej "ustawą środowiskową". Wynikają natomiast z ustawy - Prawo budowlane, w szczególności art. 3 pkt 20 tej ustawy, gdzie zdefiniowane jest pojęcie "obszaru oddziaływania". Postępowanie środowiskowe wykazało natomiast, że nieruchomość K. S. znajduje się poza zasięgiem oddziaływania sporej inwestycji (zawarty w raporcie oddziaływania na środowisko zasięg stężenia zanieczyszczeń poszczególnych substancji w rejonie projektowanego zakładu, jak też hałasu). Nieruchomość wnioskodawcy bezsprzecznie znajduje się poza zasięgiem oddziaływania tej inwestycji.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
