Wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. I OSK 436/14
Przepis art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. WSA Iwona Bogucka Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2518/12 w sprawie ze skarg I. M., L. S., R. K., W. P. i I. D. na decyzję Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia od skarżących na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi kosztów postępowania kasacyjnego w całości
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił opisaną w sentencji decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] maja 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia.
Jak wynika z jego uzasadnienia orzeczeniem kontrolowanym w trybie nadzorczym była decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w D. z dnia [...] lipca 1958 r., mocą której przejęto na własność Skarbu Państwa nieruchomość położoną w P., o pow. 45,38 ha, zapisaną w księdze wieczystej tom [...], wykaz [...], stanowiącą obecnie działki o numerach: [...], a będącą wówczas współwłasnością W. P. i jego małżonki H. P. Została ona wydana na podstawie przepisów: art. 15 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 18, poz. 107 ze zm.) oraz art. 9 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz. 71 ze zm.). Motywem tego orzeczenia był fakt opuszczenia gospodarstwa przez współwłaścicieli w roku 1945 i pozostawienie go bez opieki. W 1958 r. oddane zostało ono w dzierżawę. Postępowanie o stwierdzenie nieważności tegoż orzeczenia zostało wszczęte wnioskiem następców prawnych poprzednich współwłaścicieli tej nieruchomości - I. M., R. K., L. S., W. P., I. D., Z. S. Decyzję odmowną organu I instancji zaskarżyli oni do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który decyzją z dnia [...] września 2012 r. utrzymał ją w mocy. W ocenie organu odwoławczego w sprawie wystąpiły przesłanki uregulowane w art. 9 cytowanej wyżej ustawy, które statuowały przejęcie na własność Państwa nieruchomości rolnych i leśnych, objętych we władanie Państwa do dnia wejścia w życie ustawy, jeżeli taki stan trwał nadal lub jeżeli nieruchomości takie zostały przekazane w użytkowanie innym osobom fizycznym lub prawnym. Jak stwierdził Minister ponad wszelką wątpliwość przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w dniu 5 kwietnia 1958 r. we władaniu Państwa i została przekazana w użytkowanie innym osobom. Organ ten wskazał nadto, że przejęcie następowało bez odszkodowania i nie dotyczyło jedynie gruntów w tym przepisie ściśle sprecyzowanych, do kręgu których sporna nieruchomość nie należy, przy czym przejęcie następowało bez względu na to, w jaki sposób Państwo objęło nieruchomość. Przepis art. 15 wspomnianego wyżej dekretu regulował natomiast przejście na własność Państwa gospodarstw rolnych nabytych na podstawie przepisów o przeprowadzeniu reformy rolnej lub o ustroju rolnym i osadnictwie, lecz opuszczonych przez właściciela przed dniem jego wejścia w życie. W tej sytuacji organy nie znalazły podstaw do stwierdzenia nieważności tegoż orzeczenia, gdyż nie wystąpiły przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
