Wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. II GSK 1655/13
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Grabowska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2576/12 w sprawie ze skargi E. z siedzibą [...] na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz E. z siedzibą [...] 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I
Wyrokiem z dnia 21 marca 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2576/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), uwzględnił skargę E. z siedzibą na [...] (dalej zwanej "E." lub skarżąca), uchylając zaskarżone postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. (nr [...]) oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku E. o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet. Ponadto Sąd stwierdził, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu, a także zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącej 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko Ministra Finansów. Organ ten stwierdził, że w styczniu 2012 r. E. złożyła do Ministra Finansów - w trybie art. 32 ust. 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) - wniosek o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet. We wniosku tym skarżąca stwierdziła m.in. że stosowanie wymogu określonego w art. 36 pkt 4 ustawy o grach hazardowych w stosunku do podmiotu nieposiadającego siedziby na terytorium Polski stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości (art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - dalej zwanego "TFUE") oraz swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE). Z uwagi na to, że złożony przez E. wniosek nie zawierał wszystkich informacji i dokumentów wymienionych w art. 36 ustawy o grach hazardowych, Minister wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie informacji, o jakich mowa w art. 36 pkt 2, 3, 4, 8a lit. s), 8a lit. c), 8a lit. d), 11, 16 lit. b), 17, 18, 19 ustawy o grach hazardowych - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W dniach [...] i [...] maja 2012 r. skarżąca odpowiedziała na to wezwanie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Minister Finansów - powołując się na art. 169 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz art. 36 pkt 3, 8a lit. d) oraz pkt 17 w zw. z art. 10 ust. 4 i art. 57 ustawy o grach hazardowych - pozostawił wniosek E. bez rozpoznania. Natomiast po rozpatrzeniu zażalenia strony na to orzeczenie, Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Organ administracji wyjaśnił, że chcąc uzyskać zezwolenie, o jakim mowa w art. 32 ust. 2 ustawy grach hazardowych, skarżąca powinna była złożyć wniosek zawierający wszystkie elementy określone w art. 36 tej ustawy. Zdaniem Ministra Finansów, przekazane przez skarżącą dokumenty oraz informacje nie usunęły wszystkich braków formalnych wniosku, bowiem nadal nie przedłożono informacji dotyczących: 1) zasad przechowywania i ewidencjonowania kapitału, 2) danych osobowych członków rady nadzorczej oraz dokumentów potwierdzających powołanie rady nadzorczej w spółce skarżącej, 3) aktualnego zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach stanowiących dochód państwa oraz o niezaleganiu z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne, 4) oświadczeń członków rady nadzorczej, że nie toczy się przeciwko nim postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach przestępstw określonych w art. 299 kodeksu karnego, 5) aktualnego zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego, że członkowie rady nadzorczej skarżącej nie byli skazani za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Brak uzupełnienia - pomimo wezwania - braków wniosku musiał skutkować pozostawieniem tegoż wniosku bez rozpoznania. Minister Finansów nie podzielił przy tym stanowiska E., że w stosunku do niej - jako podmiotu posiadającego siedzibę poza terytorium Polski - nie powinien być stosowany wymóg określony w art. 36 pkt 4 ustawy o grach hazardowych (odnoszący się do przedstawienia danych osobowych członków rady nadzorczej). W tym zakresie organ administracji powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie Komisja przeciwko Grecji (C-65/05, pkt 31) oraz stanowisko wyrażone w rezolucji Parlamentu Europejskiego nr 2008/2215 (INI) z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie uczciwości gier hazardowych on line.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
