Wyrok NSA z dnia 15 października 2014 r., sygn. I FSK 1549/13
Dla uznania transakcji jako transakcji łańcuchowej, istotne jest stwierdzenie, że na każdy z podmiotów uczestniczących w takiej transakcji następuje przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, czyli – w istocie – przeniesienie praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości korzystania z niej oraz ustalania warunków takiego korzystania. W przypadku zatem, gdy kolejny w łańcuchu podmiot ma prawo do kształtowania ceny towaru, warunków jego nabycia, ale także przykładowo obciążony zostaje ponoszeniem obowiązków reklamacyjnych w stosunku do np. wadliwego towaru, to uznać należy, że podmiot taki posiada prawo do faktycznego rozporządzania rzeczą jak właściciel. W tym kontekście znaczenie mają zarówno postanowienia umowne pomiędzy dostawcą paliwa i podmiotem udostępniającym karty oraz pomiędzy podmiotem udostępniającym karty a końcowym odbiorcą towaru.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3146/12 w sprawie ze skargi I. z siedzibą w Estonii na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2008 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3146/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi I. z siedzibą w E. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 września 2010 r. w przedmiocie określenia kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe oraz kwoty zwrotu w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2008 r.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że skarżąca, w okresie objętym zaskarżoną decyzją, dokonała na terytorium Polski zakupu znacznych ilości paliwa. Spółka posiada opracowany przez siebie system o nazwie "I." służący organizacji zaopatrzenia w paliwo pojazdów samochodowych należących do przedsiębiorstw transportowych, będących jej klientami, w sieci stacji paliw z wykorzystaniem plastikowych kart emitowanych przez stronę. Karta (karta kredytowa, smart-karta) upoważnia te przedsiębiorstwa transportowe do tankowania oleju napędowego w sposób ciągły na wskazanych przez Spółkę stacjach paliw. Olej napędowy tankowany jest na terenie Polski bezpośrednio do baków samochodowych przedsiębiorstw transportowych, nie zaś do pojazdów własnych Spółki. Opłata za paliwo dokonywana jest przez skarżącą w formie przedpłaty, zaś stacja paliw zobowiązuje się tankować produkty naftowe tylko do wysokości tej przedpłaty. Potwierdzeniem dokonanych transakcji są faktury VAT dokumentujące zakup paliwa przez Spółkę, do których załączone są paragony lub dokumenty WZ i wydania kredytowe stanowiące dowód wydania paliwa z podaną ilością, datą tankowania, ceną, numerem rejestracyjnym samochodu, oznaczeniem sprzedawcy oraz nabywcy.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
